به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ دو روز پیش، خبر شهادت دریابان پاسدار شهید علیرضا تنگسیری، فرمانده نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی اعلام شد. بر این اساس، روز گذشته مردم بندرعباس در آیین تشییع سردار شهید تنگسیری سنگ تمام گذاشتند و حماسهای تاریخی را رقم زدند و سردار خط شکن خلیج فارس و تنگه هرمز را بدرقه کردند.
امروز و همزمان با روز جمهوری اسلامی ایران نیز مراسم تشییع سردار رشید اسلام «شهید دریابان تنگسیری» و «شهید سرافراز اسحاقی» به همراه جمعی از شهدای رمضان از میدان انقلاب اسلامی تا معراج شهدا برگزار شد.
مردم با حضور پرشور خود ضمن تجدید بیعت با مقام معظم رهبری، آرمانهای شهیدان به ویژه قائد شهید امت، مرهمی بر دلهای داغدار خانوادههای معظم آنان و پیامآور صلابت و استقامت ملت ایران در برابر دشمنان شدند.
همان سرزمینی که در تاریخ این کهن بوموبر، همواره سرداران و سرآمدانی از جنس غیرت و شجاعت به مردم ایران هدیه کرده است. علیرضا تنگسیری در سال ۱۳۴۱ در این دیار ساحلی چشم به جهان گشود و بعدها با پدر که در منطقه اروندکنار مأموریت داشت، راهی سرزمین حماسهآفرین و دلیرپرور دیگری یعنی خوزستان شد. رگ و ریشهاش همان خاک جنوب بود؛ خاکی که در آن، شجاعت را با جان مینویسند و دلاوری را از کودکی با شیر مادر در روح فرزندانش عجیبن میشود.
سردار خلیج فارس عمری را در نیروی دریایی سپاه گذراند؛ از سالهای ابتدایی جنگ تحمیلی تا مقام فرماندهی، اما آنچه او را در میان همرزمان و حتی دشمنان شناختهشده ساخت، ایستادگی بیمثالش در برابر زورگوییهای آمریکا در خلیج همیشه فارس بود چراکه همواره صریح صحبت و قاطع عمل میکرد.
«در اسلام مماشات نفی شده است. ما از راهبرد خود یکقدم عقب ننشستیم. هر شناوری که وارد خلیج فارس میشود و از تنگه هرمز عبور میکند، جز وظایف ماست که این شناور را کنترل کنیم.»
آنچه دشمن از آن میترسید
اما این تنها سخن شهید تنگسیری نبود. روایتهای عملیاتی او از درگیری با ناوهای آمریکایی، آنقدر باورنکردنی بود که هر شنوندهای را حیرتزده میکرد. یک بار گفت که قایقهای سپاه آنقدر به ناو آمریکایی نزدیک شدند که با اسپری روی بدنه آن علامت زدند و آنها تا لحظه شلیک منور، متوجه حضور نیروهای ایرانی نشده بودند. این یعنی تسلط، این یعنی اشراف، این یعنی اقتداری که با ترس به دست نمیآید، بلکه ریشه در ایمان و باور مسیر نوارنی اسلام برای زمینهسازی ظهور دارد.
اقتدار او چنان بود که آمریکا و اتحادیه اروپا نامش را در فهرست تحریمهای خود قرار دادند. اما این تحریمها هرگز او را از مسیرش بازنداشت. او همان بود که در میدان، دشمن را نه با تهدید بلکه با حضور و اجرای عملیات میترساند.
خلیج فارس همیشه فارس میماند
بیانیه سپاه در پی شهادتش، به درستی او را کسی خواند که «حماسههای رئیسعلی دلواری را در یادها زنده کرد» . چه تعبیر زیبایی؛ پیوندی میان مبارزات دیروز جنوب با استعمار و مقاومت امروز در برابر استکبار جهانی که برگ دیگری از حماسه آفرینی در تاریخ ایران باشکوه را ورق میزند.
پس از بدرقه باشکوه و حماسی مردم بندرعباس،امروز تهران ساعت ١۵ میزبان اوست و پایتخت به بدرقه قهرمانی می آید که لباس شهادتش به خاک خلیج فارس آغشته و در جیب آن حکم بسته شدن تنگه هرمز با رمز یا فاطمه الزهرا (س) به یادگار مانده است. از میدان انقلاب تا معراج شهدا، مردم با شوقی عجیب به استقبال پیکر این سردار می آیند . شاید این شوق از آن روست که او فقط یک فرمانده نبود؛ او نماد ایستادگی بود. نماد این باور که میشود در برابر قدرتهای زورگو ایستاد و عقب نشست. نماد مردانگی جنوب که در آن، خلیج فارس همیشه فارس میماند.
ایستادگی در برابر استعمار انگلیس تا استکبار جهانی
حضرت آیتالله خامنهای در پیام خود، شهادت او را «سند افتخاری عظیم» برای مردم بوشهر، جوانان منطقه جنوب، نیروهای مسلح و ملت ایران دانستند. این یعنی او نه فقط غیور مرد امروز که راهی برای فردا ساخت؛ راهی که در آن، اقتدار دریایی ایران مستحکمتر از گذشته ادامه خواهد یافت.
رهبر معظم انقلاب بهدرستی او را «فرزند دلیر تنگستان» خواندند. این تعبیر، تنها یک نسبت جغرافیایی نیست؛ اشاره به تبار شجاع و خطه قهرمان و پهلون خیزی است که از عمق تاریخ این سرزمین میآید؛ از همان تبار رئیسعلی دلواری که در برابر استعمار انگلیس ایستاد و جان داد تا نام جنوب را در تاریخ مبارزات ضد استعماری ایران جاودانه کند و امروز رئیس علی دیگری در برابر استکبار جهانی با رمز مقاومت و شهادت قد علم کرده است.
نخلهای جنوب قصه مقاومت روایت میکند
روایت مردانگی را باید از جنوب نوشت. از همان جا که سردار تنگسیری برخاست و به همان جا که بازگشت. او رفت تا بماند؛ رفت تا هر موج خلیج فارس یادآور مردانگی باشد، تا هر نخل جنوب، قصه ایستادگی را روایت کند. امروز پیکرش در تهران تشییع میشود و فردا در آبادان به خاک سپرده خواهد شد. اما راهش، آنگونه که خودش میخواست، ادامه دارد. او رفت تا بماند؛ تا یادآور شود که مردان این سرزمین، هرگز از پای نمینشینند.
