به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از مهر؛ در نخستین روز نشست ۶۲ شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، علی بحرینی سفیر و نماینده دائم جمهوری اسلامی ایران در ژنو، ابعاد مختلف حقوق بشری تجاوزات صورت گرفته از سوی آمریکا و رژیم اسرائیل به کشورمان را برجسته و تاکید کرد که دیروز، روز تجلیل از مقاومت ستودنی مردم و نیروهای مسلح ایران در مقابل تجاوزات بود.
در جریان این نشست، سفیر و نماینده دائم کشورمان، به مناسبت نخستین سالگرد تجاوز ایالات متحده آمریکا و رژیم اسرائیل علیه جمهوری اسلامی ایران در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۵، ضمن گرامیداشت یاد و خاطره هزاران قربانی بیگناه جنگ ۱۲ روزه و همچنین ۴۵۰۰ قربانی جنگ رمضان علیه ایران، اظهار کرد: تعداد بالای شهدا و قربانیان این تجاوزات و ویرانی های باقی مانده از این حملات، یادآور ضرورت حیاتی پایبندی به حقوق بینالملل، تقویت اصل پاسخگویی و حرمت جان انسانها در برابر افراطیترین و سلطهطلبترین جریانهاست.
نماینده ایران افزود: طی یک سال گذشته، مردم ایران یا در معرض حملات مستقیم نظامی بیسابقه، یا در سایه دائمی تهدید، ارعاب و احتمال تجاوز و محاصره گسترده دریایی زندگی کردهاند. با این حال، کشورهایی که همواره مدعی دفاع از حقوق بشر هستند، در برابر ابتداییترین حقوق ملت ایران از جمله حق حیات، امنیت، و دسترسی به غذا، دارو و سایر نیازهای اساسی، آشکارا سکوت اختیار نمودند.
بحرینی ضمن تاکید بر تابآوری ملت بزرگ ایران که با وجود تحریمهای یکجانبه و اقدامات قهرآمیز و همچنین اقداماتی مانند محاصره دریایی، مقاومت چشمگیری از خود نشان داده اند، بیان کرد: چنین ملتی، هرگز عزت، استقلال، باورها و حق تعیین سرنوشت خود را معامله نمی کند.
وی افزود: ایران نهایت خویشتنداری را برای جلوگیری از وقوع دو جنگ پرهزینه و ویرانگر پیشین به کار بست؛ ایران با حسن نیت به دیپلماسی روی آورد، حداکثر انعطاف را در پی دستیابی به توافقی عادلانه نشان داد و تمامی مسیرهای مسالمتآمیز موجود در چارچوب حقوق بینالملل را طی نمود؛ با این حال، منطق اجبار بر منطق عقلانیت غلبه یافت و زبان تهدید بر زبان گفتگو سایه افکند؛ غلبه یافتنی که شکست و بی فایده بودن آن بعد از یک سال اثبات گردید.
سفیر کشورمان تصریح کرد: امنیت منطقه خلیج فارس، امری جمعی و غیر قابل تفکیک است و ایران با درک از این مهم، تمام تلاش خود برای به پایان رسانیدن جنگ در همه جبهه ها را به کار گرفت. این تلاش ها با این هدف بود که دیگر هیچ سلاحی بر مدارس یا کودکان فرود نیاید و هیچ مادری، مانند مادر ماکان نصیری، کودک ۷ ساله ای که در جریان حمله به مدرسه میناب شهید شد؛ چشم انتظار پیدا شدن تکه های پیکر کودک مفقود الاثرش نباشد.
