به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ تیم ملی فوتبال ایران در شرایطی بازی مقابل نیوزیلند را آغاز کرد که دقایق ابتدایی مسابقه با برتری نسبی شاگردان امیر قلعهنویی همراه بود و ملیپوشان چند بار موفق شدند به محوطه جریمه حریف نزدیک شوند.
با این حال، نخستین حمله جدی نیوزیلند در دقیقه ۷ به گل تبدیل شد تا بار دیگر یکی از مهمترین ضعفهای تیم ملی در سالهای اخیر خودنمایی کند.
در این صحنه، نیوزیلند با یک انتقال سریع از دفاع به حمله و استفاده از فضای خالی پشت مدافعان ایران، ساختار دفاعی تیم ملی را به هم ریخت. کریس وود با استفاده از فضای ایجاد شده در عمق دفاع ایران صاحب توپ شد و پس از عبور از مدافع مستقیم خود، زمینه را برای حضور الی جاست فراهم کرد تا این بازیکن با ضربهای محکم از داخل محوطه جریمه دروازه علیرضا بیرانوند را باز کند.
گل نیوزیلند تنها یک اشتباه فردی نبود بلکه تصویری تکراری از مشکلی بود که در دوران حضور امیر قلعهنویی بارها درباره آن هشدار داده شده است. این اتفاق در گل دوم هم رخ داد و بازهم ضعف خط دفاعی محسوس بود.
در ۳سال گذشته تیم ملی ایران بارها روی ضدحملات، ارسال توپ به پشت مدافعان و ناهماهنگی در قلب خط دفاعی آسیب دیده است. مشکلی که نه تنها در دیدارهای دوستانه بلکه در مسابقات رسمی نیز بارها خود را نشان داده و همچنان راهحلی قطعی برای آن پیدا نشده است.
نکته قابل تأمل اینکه امیر قلعهنویی در این مدت بارها زوجهای مختلفی را در قلب دفاع مورد آزمایش قرار داده است. از کنعانیزادگان و خلیلزاده گرفته تا گزینههای جوانتر و حتی مدافعانی که در پستهای غیرتخصصی به میدان رفتند، اما همچنان آشفتگی در عمق دفاع تیم ملی به قوت خود باقی مانده است.
در صحنه گل نیز شجاع خلیلزاده در مهار کریس وود ناکام بود و پس از بههم خوردن آرایش دفاعی، فضای لازم برای نفوذ مهاجم نیوزیلند ایجاد شد تا نخستین حمله جدی حریف به نخستین گل مسابقه تبدیل شود.
حالا باید از کادرفنی تیم ملی پرسپد چرا با وجود سه سال فرصت برای اصلاح ساختار دفاعی، تیم ملی همچنان روی سادهترین الگوهای هجومی رقبا دچار مشکل میشود؟!
موضوعی که در سطح جام جهانی میتواند هزینهای بسیار سنگینتر از مسابقات انتخابی داشته باشد.
