به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ روزنامه نیویورک تایمز آمریکا در مقالهای نوشت که کمتر از دو سال پس از بازگشت دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا به کاخ سفید، وی با کاهش چشمگیر محبوبیت خود مواجه است. برخی زمزمهها در محافل سیاسی این کشور معتقد است که تحرکات سیاسی و فرهنگی که پیروزی او در انتخابات ۲۰۲۴ را همراهی میکرد، رو به افول است و بسیاری از کسانی که به او رأی دادند، از عملکرد او ناامید شدهاند.
دیوید والاس ولز، نویسنده این مقاله معتقد است که ایجاد کمپین موسوم به پروژه ماگا «آمریکا را دوباره بزرگ کنیم» در این سالها دوام زیادی نیاورد و حتی کشور شاهد تحولی معکوس بود که صحنه را به نقطهای متفاوت بازگرداند.
نویسنده میافزاید که محافظهکاران و حامیان ترامپ پس از انتخابات معتقدند کشور وارد مرحله جدیدی شده است که محور آن پایان دادن به سیاستهای تنوع و برابری، تشدید مهاجرت و احیای ارزشهای افراطی است، اما این روایت به تدریج با افزایش بحرانهای سیاسی و اقتصادی، درخشش خود را از دست داد.
ترامپ دستاوردهای خود را پس از انتخابات از دست داد. سیاستهای اقتصادی او، به ویژه تعرفهها، منجر به موج جدیدی از تورم شد و پروژه او برای اصلاح دستگاه دولتی شکست خورد و کمپینهای شدید او علیه مهاجران در شهرهای آمریکا واکنشهای گستردهای را برانگیخت.
نارضایتی عمومی
نیویورک تایمز برای توضیح کاهش محبوبیت ترامپ به چندین شاخص از جمله کاهش نرخ تأیید او به پایینترین سطوح استناد میکند. در این شرایط دموکراتها فرصت واقعی برای بازپسگیری سنا را پیدا کردهاند. علاوه بر اینکه نارضایتی عمومی که پس از جنگ با ایران و پایان آن که نویسنده آن را «تحقیرآمیز» توصیف میکند، علیه ترامپ به وجود آمده است.
نویسنده اضافه میکند که عملیات نظامی آمریکا در خارج، تصویر ترامپ را به عنوان رئیسجمهوری که مخالف جنگها است، تضعیف کرد و باعث افزایش قیمت نفت شد و جنبههایی از شکنندگی قدرت آمریکا را آشکار ساخت.
نیویورک تایمز تصریح میکند که کاهش محبوبیت ترامپ تنها به رأیدهندگان مستقل محدود نشد، بلکه گروههایی را نیز دربرگرفت که جمهوریخواهان آنها را اساس آینده جنبش ماگا میدانستند. محبوبیت ترامپ در میان جوانان در برخی نظرسنجیها تا ۵۰ درصد کاهش یافته است. محبوبیت ترامپ همچنین در میان آمریکاییهای سیاهپوست و لاتینتبار و حتی در میان طبقه کارگر سفیدپوست که پایگاه انتخاباتی سنتی او را تشکیل میدادند، به شدت کاهش یافته است.
نویسنده در پایان نتیجه میگیرد که انتخابات و پیروزیهای حزبی لزوماً منعکسکننده تحولات ریشهای در هویت جامعه آمریکا نیست و بسیاری در این باور که پیروزی ترامپ به معنای تغییر دائمی در مسیر کشور است، مبالغه کردهاند.
