به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ نشریه نشنال اینترست در گزارشی به نقل از واسای مر تحلیلگر مخاطرات ژئوپولتیک نوشت: شرایط جغرافیایی در منطقه تنگه هرمز به نفع ایران است و یک برتری راهبردی به این کشور داده است به طوری که ایران کنترل کامل ساحل شمالی تنگه هرمز را به دست دارد و می تواند با استفاده از موشک های ساحلی و قایق های تندرو بدون نیاز به استقرار ناوگان دریایی این منطقه را تحت کنترل داشته باشد.
در ادامه این گزارش آمده است: تنگه هرمز تنها راه دریایی خلیج فارس به سمت مسیرهای اقیانوسی و محل انتقال ۲۰ میلیون بشکه نفت در روز در کنار مقادیر زیادی گاز طبیعی است. خطوط انتقال نفت در عربستان و امارات تنها می توانند بخش محدودی از این میزان را منتقل کنند و بدین ترتیب دور زدن تنگه هرمز یک گزینه غیر عملی به نظر می رسد.
ایران موقعیت نظامی خود را از طریق پایگاه هایش در بندر عباس و جزایر مستقر در تنگه هرمز مانند قسم و لارک تقویت کرده است. برای تهران همین قدر که حرکت در تنگه هرمز را پر هزینه کند تا شرکت های بیمه از پس آن بر نیایند کافی است.
برای آینده تنگه هرمز سه سناریو مطرح است؛ نخست آنکه ایران به کشتی های برخی کشورها مانند چین، روسیه، ترکیه، هند، پاکستان، عراق... اجازه عبور دهد و برای کشتی های کشورهای غربی محدودیت ایجاد کند. دوم آنکه آمریکا با قدرت نظامی تنگه را باز کند که عملا با توجه به موقعیت جغرافیایی منطقه قابل اجرا نیست. حملات آمریکا علیه مواضع ایران باعث نشده اوضاع به حالت قبل برگردد و هدف قرار دادن پایگاه های نظامی به معنی به دست گرفتن کنترل تنگه نیست. ایران می تواند با سرعت بیشتری نسبت به حملات آمریکا، توان غیر کلاسیک خود را بازیابی کند. طرح آمریکا برای اسکورت کشتی ها نیز به دلیل نبود حمایت های منطقه ای و بین المللی شکست خورده است.
سناریوی سوم نیز شامل بازگشایی تنگه هرمز به همراه باقی ماندن برخی پیامدها است. لغو تحریم های ایران در برابر تعهدات هسته ای این کشور و تضمین آزادی حرکت کشتی ها می تواند پایه ای برای یک توافق پایدار باشد. در جریان توافق قبلی یک مدت کوتاه شاهد حرکت کشتی ها در تنگه بودیم. آمریکا باید اعتراف کند که برتری نظامی در حل این درگیری کارآمد نبوده است و راهکار سیاسی تنها مسیر حل بحران است.
