به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ صبح اولین روز جنگ رمضان را میگوییم که تجاوز آشکار دشمن آمریکایی ــ صهیونیستی، این مدرسه را مورد هدف قرار داد. و حالا صبح امروز، میناب زودتر از همیشه بیدار شده؛ اما نه با هیاهوی رفتوآمد دانشآموزانی که روزی راه مدرسه را در پیش میگرفتند، بلکه با گامهای مردمی که آمدهاند تا پس از چند ماه چشمانتظاری، پیکرهای مطهر شهدای شهرشان را بدرقه کنند.
امروز، هر تابوتی که بر شانههای مردم میناب تشییع میشود، تکهای از همان مدرسه را با خود حمل میکند؛ مدرسهای که قرار بود مامن کودکان باشد، اما در همان نخستین روز جنگ، به میدان آتش تبدیل شد. امروز خیابانها مملو از مردمی است که آمدهاند تا پس از ماهها انتظار، پیکر شهدایی را بدرقه کنند که بازگشتشان نه با زنگ مدرسه، که با آزمایشهای DNA ممکن شده است.
قرار وداع
نهم اسفندماه سال گذشته قرار بود صدای خنده و درسخواندن دانشآموزان و معلمان در حیاط کوچک اما پرامید آن ساختمان دوطبقه بپیچد. اما ناگهان موشکهای تاماهاک آمریکایی همه چیز را در چند ثانیه به آتش، خاک و آوار تبدیل کرد. مدرسهای که قرار بود محل ساختن آینده ایران باشد، به صحنهای از اندوه و سوگ بدل شد؛ جایی که ۱۶۸ دانشآموز، معلم و اعضای کادر آموزشی به شهادت رسیدند و رویاهای بسیاری زیر تلی از خاک مدفون شد. در این میان بخش اصلی شهدا را دانشآموزان مقطع ابتدایی تشکیل میدادند و براساس اعلام دبیر ستاد حقوق بشر قوه قضاییه ۱۲۰دانشآموز با ترکیب ۷۳ پسر و ۴۷ دختر در بین آنان بوده است. در کنار کودکان نیز ۲۶ معلم، هفت نفر از والدین دانشآموزان، یک راننده سرویس مدرسه و یک تکنیسین داروخانه درمانگاه مجاور نیز به شهادت رسیدهاند.
چند ماه پس از آن صبح خونین، امروز میناب بخشی از فرزندانش را تا خانه ابدی بدرقه میکند؛ شهیدانی که اعضای پیکرشان پس از ماهها جستوجو و انجام آزمایشهای تخصصی ژنتیک (DNA) احراز شده است. احمد نفیسی، معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استانداری هرمزگان، از برگزاری مراسم تشییع اعضای پیکر مطهر شهدای شناساییشده مدرسه شجره طیبه میناب خبر داده و گفته که مراسم وداع و تشییع این شهدا از ساعت ۷:۳۰ صبح امروز و از چهارراه امامخمینی(ره) میناب آغاز خواهد شد.
وی همچنین افزود: «اعضای پیکرهای مطهر پس از آیین تشییع برای خاکسپاری به گلزار شهدای میناب منتقل میشوند. هویت این شهدا پس از انجام آزمایشهای تخصصی ژنتیک (DNA) تایید و اعضای پیکر آنان شناسایی شده است.» مراسم امروز، تنها آیین خاکسپاری چند شهید نیست؛ بدرقه بخشی از حافظه زخمی شهری است که هنوز داغ مدرسه شجره طیبه را بر دوش میکشد.
پازل شناسایی
گاهی پایان جنگ را نه سیاستمداران اعلام میکنند و نه فرماندهان؛ پایان جنگ و چشمبهراهی برای یک مادر گاهی لحظهای است که بداند فرزندش کجاست. تا پیش از آن، هر خبر و هر تماس میتوانست امیدی تازه یا اندوهی عمیق باشد. پس از فاجعه مدرسه شجره طیبه، میناب ماهها با همین امید و انتظار زندگی کرد؛ انتظاری که سرانجام بخشی از آن، با شناسایی اعضای پیکر تعدادی از شهدا و آمادهشدن برای آیین تشییع، رنگ واقعیت گرفت.
محمد رادمهر، فرماندار میناب نیز گفته که طی چندین هفته عملیات تفحص در محل مدرسه و محیط اطراف آن، ۶۲ قطعه از اعضای پیکر شهدای دانشآموز کشف شد که پس از انجام آزمایشهای ژنتیکی (DNA)، مشخص شد این قطعات متعلق به ۳۲ دانشآموز شهید مدرسه شجره طیبه میناب است. مجتبی قهرمانی، رئیسکل دادگستری هرمزگان نیز با اشاره به آخرین وضعیت تفحص پیکر شهید ماکان نصیری اظهار کرد: باوجود تلاشهای گسترده چندین گروه تخصصی و انجام چندین مرحله عملیات جستوجو و تفحص در مدرسه شجره طیبه میناب و مناطق اطراف آن طی هفتههای گذشته، تاکنون هیچ بخشی از پیکر این شهید کشف نشده است.
وی با بیان اینکه بررسیهای انجامشده نشان میدهد موشک آمریکایی در لحظه اصابت، مستقیما محل حضور ماکان نصیری را هدف قرار داده بود، افزود: از همین رو، با وجود اجرای چندین مرحله عملیات دقیق و تخصصی توسط گروههای مختلف تفحص، تاکنون هیچ نشانهای از پیکر این کودک شهید به دست نیامده است. همچنین مدتی پیش رئیسکل دادگستری هرمزگان اعلام کرده بود که روند گفتوگو با خانوادههای شهدا برای تعیین تکلیف این پیکرها ادامه دارد.
وی تاکید کرده بود این شهدا هنوز تشییع نشدهاند و پس از پایان فرآیند شناسایی، در مراسمی ویژه به خاک سپرده خواهند شد. قهرمانی با اشاره به روند شناسایی شهدا نیز اظهار کرده بود: پزشکیقانونی از همان ساعات ابتدایی، تعیین تکلیف پیکر شهدا را در دستورکار قرار داد و با وجود محدودیتهای موجود، فرآیند احراز هویت نیز بهصورت همزمان دنبال شد؛ بهگونهای که پیکر شماری از شهدا شناسایی، تدفین و مراسم اولیه آنان برگزار شد.
قرار دلتنگی
چند ماهی است که گلزار شهدای مدرسه شجره طیبه میناب، دیگر فقط قطعهای از یک آرامستان نیست، بلکه به محل قرار هر روز خانوادههایی تبدیل شده که زندگیشان از آن صبح خونین، میان همین سنگهای مزار ادامه پیدا کرده است. اینجا، روزها با فاتحه آغاز میشود و شبها با اشک به پایان میرسد. پدرها و مادرهایی که هیچ گاه تصور نمیکردند قرارهای هرروزشان، بهجای حیاط خانه و آغوش فرزند، کنار سنگ مزاری کوچک رقم بخورد. هر مزار، قصهای دارد؛ قصه رضاکوچولویی که پدر و مادرش سالها چشمانتظار آمدن فرزندشان و در حسرت شنیدن واژه بابا و مامان بودند و حالا هر روز، همان واژهها را کنار مزارش زمزمه میکنند.
چند قدم آنسوتر، مزار معلم جوانی است که روزهای پایانی بارداریاش را سپری میکرد و قرار بود بهزودی، هم مادر باشد و هم معلم؛ اما تقدیر، دفتر زندگی او را زودتر از موعد بست. با این همه، میان ردیف مزارها، هنوز جای خالی یک نام، بیشتر از همه به چشم میآید؛ ماکان نصیری. پسر کلاساولی که از او، پس از آن حمله، تنها چند نشانه باقی ماند؛ یک پلیور آبی مچالهشده و یک لنگه کفش ورزشی کرمرنگ. نه مزاری برای درددل، نه سنگ قبری برای بوسیدن و نه نشانی که انتظار خانوادهاش را پایان دهد.
