به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ انجمنهای اسلامی دانشجویی در بیانیهای با اشاره به حملات آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران همزمان با روند مذاکرات، از امضاکنندگان بیانیه «نه به جنگ» پرسیدند که چرا در این بیانیه نامی از متجاوز برده نشده است.
متن کامل بیانیه:
بسم الله الرحمن الرحیم
هیچ ملتی طالب جنگ نیست هیچ انسان آزادهای ویرانی خون و آوارگی را آرزو نمیکند صلح آرمان همه ملتهاست؛ اما، تاریخ یک حقیقت تلخ را بارها به اثبات رسانده است صلح را با آرزو حفظ نمیکنند؛ صلح را با قدرت پاس میدارند. ملتی که توان دفاع از خود را نداشته باشد دیر یا زود هزینه صلح طلبی بی پشتوانه را با اشغال تحقیر و از دست رفتن امنیت ملی خواهد پرداخت.
بیانیه اخیر جمعی از فعالان سیاسی مدنی و دانشگاهی با شعار «نه به جنگ» بیش از آنکه راهی برای جلوگیری از جنگ باشد تلاشی برای وارونه نمایی واقعیت است. بزرگترین ایراد این بیانیه آن است که مرز میان متجاوز و مدافع را پاک میکند دفاع از کشور، دفاع از استقلال، دفاع از تمامیت ارضی و دفاع از جان مردم، جنگ طلبی نیست؛ بلکه نخستین وظیفه هر دولت و هر ملت مستقلی است. آنکه در برابر تجاوز می ایستد آغازگر جنگ نیست؛ پاسدار صلح است.
خطاب ما به امضاکنندگان این بیانیه چند پرسش روشن است:
آیا فراموش کردهاید که آمریکا و رژیم صیونیستی هم زمان با روند مذاکرات به ایران حمله کردند؟ آیا پیشنهاد شما این است که در میانه تجاوز نظامی بدون هیچ پاسخ بازدارندهای، صرفاً برای اثبات «صلح طلبی دست مذاکره دراز کنیم؟
چرا در سراسر بیانیه حتی یک بار نام متجاوز برده نشده است؟ چرا هیچ محکومیتی متوجه آغازگران جنگ نیست؟ چگونه میتوان از صلح سخن گفت اما عامل جنگ را نادیده گرفت؟
آیا تصور میکنید رژیمی که کودکان این سرزمین را در مدرسه شجره طیبه میناب به خاک و خون کشیده زبان صلح را میفهمد؟ آیا تاریخ نشان نداده است که قدرتهای متجاوز ضعف را نه نشانه انسانیت بلکه دعوتی برای تجاوز بیشتر تلقی میکنند؟
تاریخ ایران پاسخ این پرسشها را سالها پیش داده است در شهریور ۱۳۲۰ ایران با وجود اعلام رسمی بیطرفی از سوی متفقین اشغال شد. ایران آغازگر جنگ نبود؛ اما چون از قدرت بازدارندگی کافی برخوردار نبود، اشغال شد؛ استقلالش خدشهدار گردید و مردمش بهای سنگینی پرداختند. این تجربه تاریخی یک پیام روشن دارد بیطرفی بدون قدرت امنیت نمی آورد؛ همان گونه که صلحطلبی بیپشتوانه نیز مانع تجاوز نمیشود.
دشمنان تصمیم خود را بر اساس شعارهای صلحطلبانه ملتها نمیگیرند؛ آنان قدرت را میسنجند هرجا ضعف ببینند طمع میکنند و هرجا اقتدار ببینند عقب مینشینند. تاریخ روابط بینالملل چیزی جز تکرار همین واقعیت نیست.
از همین رو قرار دادن متجاوز و مدافع در یک کفه ترازو و دعوت کلی به «نه به جنگ» بدون آنکه آغازگر جنگ محکوم شود نه دفاع از صلح، بلکه نادیده گرفتن حقیقت است صلحی که بر پایه ضعف بنا شود صلح نیست؛ آتش بسی موقت برای تحمیل اراده متجاوز است ملت ایران صلح میخواهد؛ اما صلحی همراه با عزت استقلال اقتدار و امنیت؛ نه صلحی که بهای آن عقب نشینی از حقوق ملت و گشودن راه تجاوز باشد.
تجربه تاریخ به ما آموخته است که صلح تنها زمانی پایدار میماند که پشتوانه قدرت داشته باشد هرگاه قدرت تضعیف شود صلح نیز به رؤیایی شکننده تبدیل خواهد شد؛ رؤیایی که پایانش میتواند اشغال وطن باشد.
«ما برای استقرار صلح میجنگیم و شما برای استمرار جنگ صلح پیشنهاد میکنید»
"قیصر امین پور"
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شهید بهشتی
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی سیرجان
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه زنجان
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی جهرم
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه آزاد بندر عباس
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه امام خمینی قزوین
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی ایران
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه الزهرا
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه پیام نور مشهد
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه نوشیروانی بابل
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شریعتی
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه آزاد خرم آباد
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تربیت مدرس
