به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ داروهای ضد سرطان به نام آنتیبادیهای اختصاصی دو هدفی در حال پیشرفت هستند. تعداد فزایندهای از آنها در حال ورود به عرصه بالینی هستند و محققان در حال توسعه مولکولهای پیچیدهتری با قابلتهای جدید هستند.
به نقل از نیچر، در پنج سال گذشته، تعداد آنتیبادیهای دو هدفی اختصاصی که میتوانند همزمان به دو هدف متصل شوند توسط نهادهای نظارتی جهانی تأیید شدهاند و از سه مورد به بیش از ۲۰ مورد افزایش یافتهاند.
این موفقیت و همچنین پیشرفتها در تولید پروتئین و هوش مصنوعی تلاشها برای ایجاد آنتیبادیهای «چند هدفی اختصاصی» که به سه یا چند هدف مختلف متصل میشوند را برانگیخته است. به عنوان مثال، در نشست انجمن آمریکایی تحقیقات سرطان، کشف و توسعه دارو در بوستون، ماساچوست، در پایان ماه ژوئیه، محققان درمانهای سرطان با آنتیبادی چند هدفی اختصاصی را ارائه کردند که میتوانند برای سلولهای سالم سمیت کمتری داشته باشند، در برابر تومورها مؤثرتر باشند و بهتر بتوانند با توانایی مضر سرطان در مقاوم شدن در برابر درمان نسبت به داروهای مرسوم مقابله کنند.
داروهای چند منظوره
آنتیبادیهای دو هدفی اختصاصی برای اولین بار بیش از ۵۰ سال پیش توصیف شدند، اما اولین درمان به وسیله آنها در سال ۲۰۰۹ تأیید شد.
بخشی از این تاخیر به دلیل کشف بهترین روش تولید مولکولها در آزمایشگاه بود. اغلب این فرآیند منجر به تولید آنتیبادیهایی میشد که به خودشان و یکدیگر متصل میشدند. همه آنها به صورت تودههای زبالهای انباشته شده ظاهر میشدند. با ابزارها و منابع بهتر برای تولید پروتئین، میتوانیم پیشنمایشی از این مولکولها متصور شویم و آنها را به واقعیت تبدیل کنیم.
بیشتر آنتیبادیهای دو هدفی، هم به پروتئینی که توسط سلولهای سرطانی بیان میشود و هم به سلولهای ایمنی به نام سلولهای T متصل میشوند. این آنتیبادیها که «درگیرکنندههای سلول T» نامیده میشوند، به دنبال نزدیک کردن دو سلول به یکدیگر هستند و سلول T را برای حمله به سلول سرطانی تحریک میکنند. حداقل ۱۲ مورد از این درگیرکنندههای سلول T برای درمان سرطانها، از جمله لوسمی و میلوما، تایید شدهاند.
تلاش برای سمزدایی
هنوز جای پیشرفت وجود دارد. درک روزافزون دانشمندان از پروتئینها و انواع سلولهای تومور به آنها اجازه میدهد تا آنتیبادیهای دو هدفی و چند هدفی را طراحی کنند که پاسخ ایمنی به سرطان را بهتر از نسخههای قبلی تحریک میکنند و «سوئیچی» ایجاد کنند که مانع از عمل کردن درمان تا زمانی که در جای مناسب قرار گیرد، میشود.
یکی از نگرانیهای پیرامون این داروها، سمیت آنها است. یک شرکت داروسازی در کمبریج، انگلستان، درگیرکنندههای سلول T سهگانهای ارائه داد که برای هدف قرار دادن دستهای از سلولهای T که میتوانند به تومورها حمله کنند، طراحی شدهاند. این ویژگی، احتمال اتصال آنتیبادیها به طیف گستردهای از سلولهای T را کاهش میدهد که در غیر این صورت میتواند باعث ایجاد پاسخ ایمنی مضر شود.
رویکردهای دیگر شامل بهبود توانایی آنتیبادیهای چند هدفی در تشخیص بین سلولهای سرطانی و طبیعی است. یک راه برای انجام این کار، طراحی آنتیبادیهایی است که به سایر پروتئینهای مرتبط با سرطان متصل شوند و احتمال آسیب رساندن آنتیبادیها به بافت سالم را کاهش دهند.
