به گزارش خبرنگار تشکلهای دانشجویی «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ جنبش عدالتخواه دانشجویی در نامهای خطاب به دکتر سیمایی صراف، وزیر علوم تحقیقات و فناوری پیرامون طرح نوین تغذیه دانشجویی بر نکاتی تاکید کرد.
متن کامل نامه به شرح زیر است:
بسم الله الرحمن الرحیم
جناب آقای دکتر سیمایی صراف
وزیر محترم علوم، تحقیقات و فناوری
سلام علیکم
تصمیمات اخیر مجموعه تحت مدیریت جنابعالی در قبال معیشت و رفاه دانشجویان، جنبش دانشجویی را بر آن داشته تا صریح، دلسوزانه و بیپرده با شما به گفتگو بنشیند. اخیراً در نشست مشترک مسئولان سازمان امور دانشجویان با نمایندگان تشکیلها، کلیات طرحی تحت عنوان «طرح نوین تغذیه» رونمایی شد؛ طرحی که بناست جایگزین ساختار متمرکز و فعلی سلفهای دانشگاهی شود. ارزیابی دقیق ادعاها و مستندات ارائه شده در آن جلسه، نه تنها قانعکننده نبود، بلکه از تناقضاتی بنیادی و مخاطراتی سنگین برای آیندهی آموزش عالی کشور پرده برداشت.
جناب وزیر!
نگاهی به منطق حاکم بر این طرح، خاستگاه فکری و تبعات عملی آن، هشدارهای جدی زیر را پیش روی مدیریت وزارت علوم قرار میدهد:
۱. تناقض ساختاری؛ چگونه یک طرح پرهزینهتر ادعای صرفهجویی دارد؟
ترجیحبند سخنان مسئولان وزارتخانه، سنگینی بار مالی ادارهی سلفها و بلعیده شدن سهم قابل توجهی از بودجهی آموزش عالی توسط بخش تغذیه است. به طوری که ردیف بودجه پژوهشی بسیار کمتر از بودجه تغذیه دانشجویان است. اما عجیب است که نسخهی پیچیدهشده برای حل این مسئله، نه کنترل هزینهها، بلکه افزایش سرانه مصرف است. طرح پیشنهادی با متکثر کردن مبادی توزیع غذا، تنوع بخشی به غذاها، افزایش کیفیت، باز نگهداشتن طولانیتر بازههای توزیع و آزادسازی زیرساختهای دانشگاه برای ورود رستورانهای بیرونی، سرانهی مصرف را بهشدت جهش خواهد داد. بنابر گفتههای کارشناسان وزارت علوم طرحهای موسوم به سلفهای مکمل که به صورت آزمایشی در سلفهای مرکزی در برخی از دانشگاهها اجرایی شدند، با استقبال بیشتری از سوی دانشجویان مواجه گشتهاند. همچنین در شکل فعلی طرح تغذیه، برای بازۀ زمانی ۹ ماهه عدد معادل ۱۳ همت بودجه اختصاص پیدا کرده است. این در حالی است که بنا به اذعان صریح مسئولین امر در جلسۀ مذکور، برای اجرایی سازی طرح جدید تغذیه، برای ۶ ماه ابتدایی سال رقم ۲۲ همت اختصاص پیدا کرده است. این یعنی افزایش تقریبی سه برابری هزینهها برای تغذیه دانشجویان.
روشن است که هیچ جریان دانشجویی با ارتقای کیفیت غذا یا افزایش رضایت بدنه دانشگاه مخالف نیست؛ اما سؤال اساسی اینجاست که چرا وزارتخانهای که از تأمین بودجهی موجود نالان است، دست به اجراییسازی طرحی میزند که در گام نخست، اعتبارات چند برابری میطلبد؟ اگر ارادهای برای تزریق منابع مالی چند ده همتی وجود دارد، چرا این سرمایه هماکنون صرف ساخت، تجهیز و نوسازی زیرساختهای بومی دانشگاهها یا تقویت بنبنیههای پژوهشی کشور نمیشود؟ جنبش دانشجویی به قطع حاضر است تا مطالبات خود را از مجلس و نهادهای مسئول برای اعطای این هزینه آغاز کند.
۲. سراب «یارانهی مستقیم» و توهم پایبندی سازمان برنامه و بودجه
پاسخ مسئولان در برابر این پرسش که «نرخ رشد یارانه اعطایی چگونه جبران کنندهی تورم افسارگسیخته خواهد بود؟»، تنها یک جمله است: «سازمان برنامه قول داده است!»
آقای وزیر، حافظهی تاریخی ملت و جامعهی دانشگاهی از وعدههایی از این دست پر است. تجربه مکرر سیاستهای یارانهای در کشور نشان داده است که با وقوع نخستین موجهای تورمی، ارزش واقعی یارانههای پرداختی تبخیر شده و سهم پرداختی از جیب مردم و دانشجو به ناگهان جهش مییابد. اعتماد به قولهای مکتوب و شفاهی دستگاههای بودجهای در شرایط تورمی، دل بستن به سراب است و تاوان این خوشبینی را در نهایت، دانشجویان و خانوادههایشان خواهند پرداخت. سازمان برنامه و بودجهای که همچنان به وعدههای خود در خصوص افزایش رقم کالا برگها عمل نکرده چطور میتواند در چنین امری، تضمین ارائه دهد؟
۳. کالاییسازی دانشگاه؛ گام گام تا عقبنشینی دولت از مسئولیتهای حاکمیتی
برچسب زدن به تکالیف مبتنی بر قانون اساسی و مصرح دولت در تأمین رفاه اولیه دانشجو با تعابیری نظیر «هزینههای کمونیستی»، نشان از غلبهی یک تفکر خطرناک در بدنه مدیریتی دارد. ما طرح جدید تغذیه را نه یک اصلاح ساختاری، بلکه حلقهای از پازل کلان «رهسازی تعهدات عمومی دولت» و غلبهی نگاه نئولیبرالی بر محیطهای علمی میدانیم.
تنها توجیه برای اجرایی شدن چنین طرحی با چنین مختصاتی را آغاز گام به گام فرآیند حذف یارانه غذا از دانشگاه میدانیم. همچنین واضح است که فرایندی که امروز با غیردولتی کردن سفرهی دانشجو آغاز میشود، فردا به اسکان و خوابگاه و در نهایت به مسلوبالاختیار کردن آموزش رایگان خواهد رسید. این منطق، دانشگاه را نه نهاد تربیت و تعالی، بلکه یک بنگاه خودکفای متمرکز بر بدهبستان مالی تلفیق میکند؛ نگاهی که کاملاً در تعارض با آرمانهای عدالتخواهانه انقلاب اسلامی است.
۴. مخاطرات اجتماعی و امنیتی در شرایط حساس کشور
در شرایطی که کشور در یک نبرد همهجانبهی اقتصادی با مستکبران عالم قرار دارد و حفظ «تابآوری اجتماعی» ملزم به کاهش فشارهای معیشتی است، دست زدن به اقداماتی که سفرهی دانشجویان را بیثبات و ناامن کند، اقدامی ضدامنیت ملی و خسرانآفرین است.
افشار سالمی که از اقصینقاط کشور و غالباً از طبقات محروم وارد صحن دانشگاه شدهاند، نباید تاوان آزمونخطاهای مدیریتی را بدهند. ایجاد شکاف طبقاتی در نحوه تغذیه و رفاه دانشجویان، ملتهب ساختن فضای دانشگاهها را به همراه خواهد داشت و این دقیقاً نقطهی مقابل تقویت اقتدار ملی در برابر فشارهای خارجی است.
کلام آخر و اتمام حجت
دست برداشته شدن از رفتارهای شتابزده و الگوبرداریهای ساختاری از اقتصاد بازار آزاد، حداقل انتظاری است که از مدیریت عالی آموزش عالی میرود. «جراحیهای معیشتی» امتحانپسداده و شکستخورده در عرصه عمومی را به محیط حساس دانشگاه تسری ندهید. به راستی چرا تا این حد دولت فعلی به جراحی معیشتی خو گرفته است؟ حداقل این دستفرمان ضدمردمی را در میانۀ جنگ وجودی با نظام سلطه متوقف کنید. دستفرمان مدیریتی شما در وزارتخانه در چندماه اخیر به اندازه کافی بر روی دست کشور هزینه گذاشته است. بیشازاین به اتحاد مقدس خدشه وارد نکنید.
اتحادیه جنبش عدالتخواه دانشجویی ضمن اعلام مخالفت صریح خود با این طرح، خواستار توقف فوری فرایند اجرایی آن و بازگشت به ریل تقویت زیرساختهای عمومی و دولتی رفاه دانشجویی است.
والسلام علی من اتبع الهدی
اتحادیه جنبش عدالتخواه دانشجویی
