به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ الکسی پسکوف، نویسنده و پژوهشگر سیاسی روس، در مقالهای که در روزنامه روسی «اوراسیا تایمز» منتشر شده، از افزایش نگرانیهای نظامی و امنیتی در واشنگتن در پی توسعه شتابان توانمندیهای موشکهای بالستیک ایران، بهویژه موشک «خیبرشکن» سخن گفته است؛ موشکی که به چالشی راهبردی و کمسابقه برای سامانههای پدافند هوایی آمریکا در خاورمیانه تبدیل شده است.
وی تأکید کرده است که خطر این موشک در ترکیب سوخت جامد، سرعت بسیار بالا که از ۶ هزار مایل در ساعت فراتر میرود و توانایی مانور در مرحله نهایی برای مختل کردن سامانههای رهگیری، علاوه بر هزینه مادی پایین آن در مقایسه با موشکهای بالستیک متعارف، نهفته است؛ ویژگیهایی که آن را به ابزاری اصلی برای فرسایش سامانههای دفاعی گرانقیمت آمریکا، مانند «پاتریوت PAC-۳» و «SM-۶»، تبدیل میکند.
در این مقاله آمده است که تاکتیکهای ایران مبتنی بر ترکیب شلیک موشک «خیبرشکن» با کلاهک جنگی مانورپذیر، با وزن ۵۵۰ کیلوگرم و بردی تا ۲۴۰۰ کیلومتر، همراه با حملات همزمان پهپادی، شرایطی از اشباع و فشار شدید بر ذخایر محدود موشکهای رهگیر آمریکا ایجاد میکند.
این مقاله اشاره میکند که این تحولات، برنامهریزان نظامی در واشنگتن را ملزم به بازنگری اساسی در ماهیت تهدید موشکی در منطقه میکند.
موشک خیبرشکن ایران، نخستینبار در سال ۱۴۰۰ رونمایی شد. دو ویژگی بارز این موشک؛ سوخت جامد و مانورپذیری بالا در فاز نهایی است. دو مؤلفهای که در نبرد موشکی مدرن اهمیت حیاتی دارند. سوخت جامد باعث میشود زمان آمادهسازی موشک بهشدت کاهش پیدا کند. یعنی موشک میتواند سریعتر شلیک شود و فرصت کمتری برای کشف و هدف قرار گرفتن داشته باشد. از طرف دیگر، مانورپذیری در مرحله پایانی باعث میشود رهگیری آن برای سامانههای دفاع موشکی سختتر شود.
برد اعلامی خیبرشکن حدود ۱۴۵۰ کیلومتر عنوان شده؛ عددی که بهخوبی برای رسیدن به اهدافی در عمق رژیم صهیونیستی کافی است. اما اهمیت واقعی خیبرشکن فقط در برد آن نیست. این موشک بخشی از نسل جدید موشکهای بالستیک ایران محسوب میشود؛ موشکهایی که تلاش میکنند زمان واکنش دشمن را کاهش دهند و احتمال عبور از سپر دفاعی را افزایش دهند.
