به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ سیدناصر حسینی‌پور در نوجوانی راهی جبهه شد و در ۱۶سالگی، در روزهای پایانی جنگ و در جزیره مجنون، به اسارت درآمد. او در زمان اسارت در شرایط جسمی دشواری قرار داشت، اما تلاش کرد همچنان وقایع پیرامون خود را ثبت و مشاهده کند.
عنوان کتاب نیز به همین تجربه گره خورده است؛ نویسنده در شرایطی به اسارت درآمد که یکی از پاهایش به‌شدت آسیب دیده بود. با این حال، او تلاش کرد نقش خود را از یک اسیر صرف فراتر ببرد و آنچه را می‌دید و می‌شنید ثبت کند.
یادداشت‌هایی که مخفیانه نوشته شد
«پایی که جا ماند» در واقع حاصل یادداشت‌هایی است که نویسنده در دوران اسارت به شکل مخفیانه ثبت کرده بود. این یادداشت‌ها بعدها پس از آزادی بازسازی و تدوین شدند و خاطرات بخشی از دوران اسارت او را شکل دادند.
همین ویژگی، کتاب را از یک خاطره‌نگاری معمولی متمایز می‌کند؛ چراکه بسیاری از وقایع از نگاه فردی روایت می‌شود که خود در همان لحظه با آنها مواجه بوده است.
روایت اسارت از زاویه یک شاهد
یکی از ویژگی‌های کتاب، توجه به جزئیات زندگی در دوران اسارت است. نویسنده تلاش کرده است آنچه را در اردوگاه‌های عراق دیده و شنیده، ثبت کند و تصویری از شرایط اسیران ایرانی ارائه دهد.
در این روایت، جنگ تنها به میدان نبرد محدود نمی‌شود؛ اسارت، دوری از خانواده، شرایط اردوگاه و تلاش برای حفظ امید نیز بخشی از تجربه جنگ هستند.
چرا «پایی که جا ماند» خواندنی است؟
اهمیت این کتاب برای مخاطب امروز در این است که دفاع مقدس را از زاویه یک تجربه انسانی روایت می‌کند. خواننده با نوجوانی مواجه می‌شود که در سنین پایین وارد جنگ شده و سپس بخشی از سال‌های جوانی خود را در اسارت گذرانده است.
از سوی دیگر، کتاب نمونه‌ای از نقش خاطرات شخصی در ثبت تاریخ معاصر است؛ خاطراتی که اگر ثبت نشوند، بخشی از جزئیات تجربه انسان‌ها در دوره جنگ از حافظه جمعی حذف خواهد شد.
«پایی که جا ماند» با حدود ۷۷۰ صفحه در شمار آثار مفصل ادبیات خاطرات دفاع مقدس قرار می‌گیرد و توسط انتشارات سوره مهر منتشر شده است.
کتابی برای شناخت یک دوره تاریخی
هفته دفاع مقدس تنها فرصتی برای یادآوری یک واقعه تاریخی نیست؛ فرصتی است برای مراجعه به روایت‌هایی که می‌توانند تصویری ملموس‌تر از آن دوران ارائه دهند. «پایی که جا ماند» نیز از همین منظر، خواننده را با بخشی از تجربه جبهه و اسارت آشنا می‌کند؛ تجربه‌ای که در قالب یادداشت‌های یک نوجوان رزمنده و سپس یک اسیر روایت شده است.
خواندن چنین آثاری می‌تواند کمک کند نسل‌هایی که جنگ را به‌طور مستقیم تجربه نکرده‌اند، بخشی از تاریخ معاصر را از دریچه خاطرات انسان‌هایی بشناسند که خود در متن آن حضور داشته‌اند.
