به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ با این حال، مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد که در کاهش خطر مرگ‌ومیر، سرعت پیاده‌روی ممکن است به اندازه تعداد گام‌هایی که برمی‌دارید، حائز اهمیت باشد.
این مطالعه نشان داد برای افرادی که کمتر از ۵ هزار گام در روز برمی‌داشتند، افزایش سرعت پیاده‌روی به بیش از ۸۰ گام در دقیقه در زمان پیاده‌روی به اندازه برداشتن بیش از ۵ هزار گام با سرعت ۶۰ گام در دقیقه مؤثر بوده است.
«امانوئل استاماتاکیس»، نویسنده مقاله و استاد حوزه فعالیت بدنی، سبک زندگی و سلامت جمعیت در دانشگاه موناش استرالیا، گفت: «پیام کلی این مطالعه، انعطاف‌پذیری در رفتار است. اهداف مربوط به تعداد گام‌ها لزومی ندارد برای همه یکسان باشد؛ افرادی که نمی‌توانند مسافت زیادی را طی کنند یا قادر به پیاده‌روی سریع نیستند نیز همچنان راهی برای کاهش خطر دارند.»
پژوهشگران داده‌های مربوط به ۱۰۳,۶۸۴ شرکت‌کننده در پایگاه داده بریتانیا را تحلیل کردند؛ افرادی که هنگام ثبت‌نام در مطالعه (بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰) بین ۴۰ تا ۶۹ سال سن داشتند. تمامی شرکت‌کنندگان بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵، به مدت ۷ روز متوالی از دستگاه پایش فعالیت استفاده کردند تا تعداد و شدت گام‌های روزانه‌شان ثبت و بررسی شود.
شدت گام‌برداری با استفاده از شاخص «آهنگ گام‌برداری در اوج ۳۰ دقیقه» ارزیابی شد؛ این شاخص عبارت است از میانگین تعداد گام‌ها در دقیقه برای ۳۰ دقیقه‌ای که بیشترین تعداد گام (نه لزوماً به‌صورت متوالی) در طول روز برداشته شده و سپس میانگین آن در کل دوره پایش محاسبه شده است.
محققان وضعیت شرکت‌کنندگان را تا نوامبر ۲۰۲۲ پیگیری کردند و آمار مرگ‌ومیر ناشی از تمامی علل و همچنین بیماری‌های قلبی-عروقی را در طول یک دوره پیگیری با میانگین ۸ سال ثبت نمودند.
در مجموع، ۶۴,۷۴۳ شرکت‌کننده از نظر مرگ‌ومیر ناشی از تمام علل (که ۱,۶۹۷ مورد آن در طول دوره پیگیری رخ داد) و ۷۰,۰۷۵ نفر از نظر مرگ‌ومیر ناشی از بیماری‌های قلبی-عروقی (۵۰۲ مورد مرگ) مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند.
افرادی که روزانه بین ۷,۵۰۰ تا ۱۰,۰۰۰ قدم برمی‌داشتند، کمترین خطر مرگ زودرس را داشتند. با این حال، کسانی که روزانه کمتر از ۵,۰۰۰ قدم برمی‌داشتند اما با سرعت بیشتری راه می‌رفتند، نسبت به افرادی که ۵,۰۰۰ تا ۷,۵۰۰ قدم را با سرعت کمتر طی می‌کردند، خطر مرگ زودرس کمتری داشتند.
استاماتاکیس می گوید: «هم تعداد قدم‌ها و هم شدت گام‌برداری اهمیت دارند و ترکیبی که مؤثر واقع می‌شود، همان روشی است که فرد بتواند آن را تداوم بخشد. در نمونه مورد مطالعه ما، برداشتن ۷,۵۰۰ تا ۱۰,۰۰۰ قدم در روز با کمترین خطر مرگ‌ومیر ناشی از تمام علل مرتبط بود. برای بسیاری از بزرگسالانی که بسیار کمتر از این مقدار فعالیت دارند، انجام بخشی از پیاده‌روی‌های روزانه با سرعتی نسبتاً تند، با سطحی از خطر همراه بود که مشابه خطر افرادی است که قدم‌های بسیار بیشتری را با سرعتی آرام‌تر برمی‌دارند.»
محققان تاکید می کنند: «لازم نیست حتماً یک ساعت کامل را به باشگاه اختصاص دهید تا ورزش شما مؤثر واقع شود. فعالیت‌های کوتاه و پراکنده در طول روز نیز می‌توانند روی هم جمع شده و تأثیرگذار باشند. یک دوچرخه‌سواری سریع صبحگاهی، پیاده‌روی پس از شام، استفاده از پله‌ها و یا حتی وقفه‌های حرکتی کوتاه میان جلسات کاری، همگی مؤثرند. هدف این است که حرکت را به روشی که قابل انجام باشد، در برنامه روزانه‌تان بگنجانید. ثبات و پیوستگی بیش از انجام بی‌نقص همه چیز اهمیت دارد.»
استاماتاکیس در ادامه افزود: «بدن به الگوهای عادتی واکنش نشان می‌دهد نه به تلاش‌های گاه‌به‌گاه، بنابراین ثبات و نظم روزانه در طول ماه‌ها و سال‌ها بیش از هر پیاده‌روی تکی اهمیت دارد.»
