به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ کارل دایسروت، پیتر هگمان و گئورگ ناگل برای اکتشافاتی درباره کانال‌های یونی حساس به نور و اپتوژنتیک موفق به دریافت این جایزه شدند.
درک چگونگی شکل‌گیری خاطرات، احساسات و رفتارها در مغز، از دیرباز یکی از آرزوهای پژوهشگران بوده است.
کارل دایسروت، پیتر هگمان و گئورگ ناگل به‌دلیل کشفیاتی که به پیدایش اپتوژنتیک منجر شد، برنده پزشکی سال ۲۰۲۶ شدند. اپتوژنتیک این امکان را فراهم می‌کند که فعالیت سلول‌های عصبی منفرد در مغز زنده را روشن یا خاموش کنیم.
این روش اکنون در آزمایشگاه‌های سراسر جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد تا رازهای مغز را آشکار کند.
کارل دایسروت متولد نوامبر ۱۹۷۱ میلادی محقق و پزشک آمریکایی است. او پروفسور مهندسی زیستی در بنیادD.H Chen و پروفسور روان‌پزشکی و علوم رفتاری در دانشگاه استنفورد است. او برای توسعه فناوری های شیمی هیدروژل–بافت (برای مثال، روش‌های CLARITY و STARmap) و اپتوژنتیک و همچنین به‌کارگیری راهبردهای تلفیقیِ نوری و ژنتیکی برای مطالعه عملکرد طبیعی و اختلال عملکرد مدارهای عصبی در بیماری‌های عصبی و اختلالات روان‌پزشکی، شناخته شده است.
پیتر هگمان محقق آلمانی متولد ۱۹۵۴ میلادی است که دوره پی اچ دی خود را در موسسه بیوشیمی مکس پلانک گذرانده است. او صاحب کرسی ارشد پژوهشی هرتی در علوم اعصاب (Hertie Senior Research Chair for Neurosciences) و استاد بیوفیزیک تجربی در گروه زیست‌شناسی، دانشکده علوم زیستی دانشگاه هومبولت برلین در آلمان است.
او به‌دلیل کشف کانال‌رودوپسین (Channelrhodopsin) مشهور است. این نوعی کانال یونی است که بانور تنظیم می‌شود و در نتیجه به‌عنوان یک حسگر نوری عمل می‌کند. اکتشاف مذکور زمینه را برای شکل‌گیری حوزه اپتوژنتیک فراهم کرد.
او جوایز و افتخارات متعددی دریافت کرده که از جمله آنها می‌توان به جایزه رامفورد (Rumford Prize)، جایزه شاو در علوم زیستی و پزشکی (Shaw Prize in Life Science and Medicine) و جایزه آلبرت لاسکر برای تحقیقات پایه پزشکی (Albert Lasker Award for Basic Medical Research) اشاره کرد.
گئورگ ناگل، زیست فیزیکدان آلمانی و متولد ۱۹۵۳ میلادی است. او پروفسور دپارتمان نوروفیزیولوژی در دانشگاه وورتسبورگ آلمان است. تحقیقات او روی حوزه گیرنده های نوری میکروبی و توسعه ابزارهای اپتوژنتیک متمرکز است. او مدرک پی اچ دی خود را از دانشگاه فرانکفورت آلمان دریافت کرد و در مؤسسه ماکس پلانک برای بیوفیزیک در فرانکفورت مشغول به پژوهش بود.
او در دوره پسادکتری (Postdoc) در دانشگاه ییل و دانشگاه راکفلر در آمریکا فعالیت پژوهشی انجام داد.
جایزه نوبل پزشکی ۲۰۲۵ میلادی به مری ای برانکو، فرد رامسدل و شیمون ساکاگوچی برای اکتشافاتشان در حوزه تحمل سیستم ایمنی در محیط پیرامونی تعلق گرفت.
آنها نگهبان های امنیتی سیستم ایمنی را شناسایی کردند که در حقیقت همان سلول های تی تنظیم کننده هستند و بنابراین اساس یک حوزه تحقیقاتی جدید را بنا کردند.
اکتشافات آنها همچنین به توسعه درمان های پزشکی احتمالی منجر شد که اکنون در مرحله آزمایش های بالینی ارزیابی هستند.
