خبرنامه دانشجویان ایران: آصف سعادتی// این تنها یک یادداشت دلنوشته ایه! خیلی سخت نگیرید!
جلیل سامان! اولین بار که نام این کارگردان رو پای تبلیغ سریال ارمغان تاریکی دیدم به خودم گفتم خدای من این دیگه از کجا اومد! با دیدن ترکیب بازیگران اون فیلم دیگه به این قطعیت رسیدم که باید از اون دسته فیلم هایی باشه که ارزش یه دقیقه دیدن هم نداره! همین کار رو هم کردم یعنی تا سه چهار قسمت اولش رو ندیدم.
یک شب که به طور اتفاقی داشتم شبکه ها رو عوض می کردم همزمان شد با پخش همین سریال گفتم حالا که هیچ جا برنامه نداره بذار یه چند دقیقه اش رو ببینیم چه جوریه! خلاصه دیدن همانا و پیگیری الا و لابد شبهای بعد هم همانا!
این شد بهترین خاطره سال 89 برای من! همین امر موجب شد تا با شنیدن خبر ساخت سریال جدیدی از سامان خیلی ذوق زده بشم و برای ایام دهه فجر نود و یک روز شماری کنم. راستش رو بگم این نگرانی در آن ایام همیشه در دلم بود که نکنه به خاطر رفتن به جشنواره فیلم فجر تماشای این فیلم رو از دست بدم و خوب به دلایل نامعلومی فیلم در زمان خودش پخش و نشد و به تاخیر افتاد تا اردیبهشت ماه نود و دو!
راستش آنقدر خودم رو مشتاق "پروانه" کرده بودم که قطعا بهترین فیلم جهان رو هم می دیدم دیگه قانعم نمی کرد و این هم یکی دیگر از نگرانی هام شده بود. و بالاخره روانه آنتن شد.
سریال پروانه برای من با همان هیجان آغاز شد موضوع در همان قسمت های اول خود نمایی می کند. سازمان مجاهدین خلق! اما این بار برخلاف ارمغان تاریکی که در سال های اوایل انقلاب می گذشت به برهه تاریخی این سازمان در سه سال منتهی به انقلاب اسلامی می پردازد.
جلیل سامان یک عاشقانه ی دیگر را رقم می زند. آنقدر زیبا دو مسئله دراماتیک را در هم می آمیزد که تشخیص تم اصلی از فرعی کار آسانی نیست. اینکه سریال در رابطه با یک داستان عاشقانه است که با موضوعی سیاسی تاریخی گره می خورد یا اینکه یک فیلم سیاسی است که در آن داستانی عاشقانه را رقم می زند با هنرمندی نویسنده و کارگردان، خود دچار تعلیق است.موضوعی که در این سریال بیشتر ذهن من رو درگیر کرد این بود که اینبار سامان به دنبال نمایش عاشق شدن زنان رفته!در این فیلم این زن ها هستند که عاشق می شوند. این عشق پروانه به امیر است که او را از کاخ پدری به خانه ای محقر و موقتی می رساند. از رفاه کامل به مشی مبارزه!
مسئله ای که یقه سر تیم سازمان (عاطفه) را هم می گیره! زنی که برای تبعیت از قانون بدون احساس و خشن سازمان در جهت مبارزه با امپریالیسم تمام احساسات زنانه خود را سر بریده و حتی از ازدواجش گرفته تا کشتن همسرش به خاطر لو نرفتن رو تنها در جهت اهداف سازمان انجام داده.
اما زمانی که همین زن با عشق بی مثال پروانه به امیر روبه رو میشه به طور تدریجی در مسیر جدیدی قدم میگذارد. ابتدا به این عشق از نگاه سازمانی خودش نفرت نشان میدهد و به مقابله با اون می ایسته اما کم کم در مقابل با عشق پروانه کم میاره و احساسات نهفته در خودش هم زنده میشه! تا جاییکه به تناقض بین عشق جدیدی که برای او رقم خورده و تکلیفات سازمانیش اون رو وادار میکنه تا دست به خودکشی بزنه!
انگار تازه زمانی که این عشق خاموش سر می کشد عقلش به کار می افتد و تاریکی های سازمان رو واضح تر می بیند.
اما زن عاشق دیگری هم در سازمان هست که از هردوی آن ها قدیمی تر است و اون نرگسه! اصلا فیلم با عشق امیر به همین نرگس آغاز میشه و همین احساس پروانه رو که یک فمنیست تمام عیاره و با تمام مردها مشکل داره رو عاشقِ امیر می کنه و کل فیلم رو رقم میزنه.
در قسمت های انتهایی فیلم جاییکه معلوم میشه نرگس هنوز زنده است متوجه میشیم که عشق نرگس هم به امیر در نوع خودش بالاست و کمی از عشق پروانه نداره و شاید مشاهده همین عشقه که باعث میشه تا پروانه در صحنه آخر فیلم تصمیم میگیره تا بچه شون رو به نرگس بسپاره!
در کل سریال پروانه سریالی درباره عشق فراموش شده این روزهای ماست که البته عشق زنان در آن پررنگ تر شده و نشون داده که زنها هم عاشق می شوند!
خلاصه اینکه هرچند سریال پروانه در حد ارمغان تاریکی خوب نبود اما باز هم یک کار درخشان در صدا و سیما به نظر میرسه که تا الان فقط از عهده سامان بر اومده. تازه اگه در میونه راه پایان فیلم که سامان روش خیلی حساسه رو لو نمیدادند قطعا کیفیت کار از اینی که الان بود بالاتر میبر د و مطمئن بودم که مثل ارمغان تاریکی با پایان خوبش میتونست خیلی ها رو از جمله خودم تا سر حد مرگ از لذت دیدن یک فیلم خوب ببره!
وسامان عزیز که نشان داده چقدر متعهدانه و با دغدغه سریال می سازد و کیفیت کارش برای او هنوز اهمیت دارد زمانی که همه بخصوص در تلویزیون با پول بیت المال کار های بزن در رویی تولید میکنند و بالابردن سطح مخاطبان و حتی احترام به درک و شعور آن ها هیچ اهمیتی ندارد! و خدا می داند چقدر سنگ ها که جلوی پای او و تیمش بود و او کم نیاورد. و باید از او خواست که:
سامان! باز هم بساز! باز هم عاشقانه بساز!
