به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ در سال 82 و در زمان شورای دوم شهر شیراز مالک زمینی در خیابان زند-معروف به باغ فرزانه-با مراجعه به شورا درخواست ساخت برجی را مطرح می نماید که با ارجاع به کمیسیون ماده 5 با درخواست او موافقت می گردد.
در سال 86 و به دلیل پاره ای از مسائل بار دیگر این پرونده به کمیسیون ماده 5 رفته و بار دیگر با اعمال تغییراتی اندک مصوبه پیشین تأیید می گردد و بدین ترتیب با تصمیمی غیر کارشناسانه و غیر متعهدانه مجوز ساخت برج به مالک داده می شود و بدین ترتیب مالک،در دو مقطع سال 82 و 86 مبالغ 3 و 4 میلیارد تومان را به عنوان عوارض پرداخت نموده است.
پس از مدتی این مالک درصدد اجرای مصوبه و ساخت برج تجاری بر می آید که با انجام برخی مخالفت ها در سال 89 و با مراجعه به قوه قضائیه و ثبت شکایت مدعی می شود که در توافق با شهرداری شیراز متضرر گشته است و دادگاه با تأیید نظر وی رأی به صدور پروانه ساخت با توجه به توافق اولیه به نفع مالک می دهد.
با شکل گیری شورای چهارم، این پرونده بار دیگر در دستور کار قرار می گیرد.شورا و شهرداری کمیته ای را تعیین می کنند تا با مذاکره با مالک، ضررهای وارده به شهر و منافع مردم را به کمتر از مصوبه کمیسیون ماده 5 تقلیل دهد.بنابراین و طی مذاکراتی فشرده و با اعطای تسهیلاتی به مالک، وی راضی می گردد تا تغییراتی را در پروژه و به نفع مردم ایجاد کند.اینکه فقط 2 طبقه از این برجها تجاری گردد.اینکه بخش عمده ای از برج ها به مطب پزشکان و تجهیزات پزشکی اختصاص یابد؛فضای سبز این پروژه از 40 درصد مصوب شوراهای گذشته به 66 درصد افزایش یابد و زیربنای این پروژه نیز 6 هزار متر کاهش می یابد.بنابراین شورای چهارم ضررهای فراوان انجام چنین پروژه ای را که حاصل تصمیمات گذشتگان شورای می باشد را کمتر کرده و خود نیز معترف است که ضررهای انجام چنین پروژه ای در مرکز شهر بر کسی پوشیده نیست.
حالا شورای چهارم که در شرایط سیاسی اجتماعی کنونی استان از مراکز تأثیرگذار به شمار می آید، آماج حملات قرار گرفته است.
با اینکه انتقاداتی به عملکرد شورای چهارم وجود دارد اما سوالی که خودنمایی می کند این است که چرا فقط هدف انتقادات در شیراز، شورای شهر است و به مشکلات نهادهای دیگر توجهی نمی شود؟
برخی می گویند گرایش سیاسی شورای شهر شیراز و تفاوت آن با سلیقه سیاسی منتقدین در انجام چنین انتقاداتی مؤثر بوده است.
