خبرنامه دانشجویان ایران: مصطفی گرجی// پس از شهات پیامبر اسلام(ص) وضع جامعه ی اسلامی به جایی رسید که دختر پیامبر(ص) توسط همین جامعه به شهادت رسید. حق جانشین حضرت رسول(ص) غصب شد. فرزندان امیرالمومنین(ع) و حضرت زهرا(س) که پاره های تن رسول الله (ص) بودند توسط همین جامعه به شهادت رسیدند که عظیم ترین این حوادث ، حادثه ی عاشورا و شهادت امام حسین (ع) بود.
تمام این حوادث و علی الخصوص صحنه ی عاشورا از دو منظر درس ها و عبرت ها قابل تامل است که میبایست با مطالعه ی آنها که منورترین چراغ هدایت و بصیرت برای تمام تاریخ است، در راه سعادت و اسلام راستین قدم نهاد.
باید تأمل کرد که چرا وضع این جامعه به جایی رسید که همان هایی که پای منبر رسول الله (ص) می نشستند و آیات الهی و خطبه ها را از زبان ایشان می شنیدند و پشت سر حضرت در برابر کفار و مشرکین جهاد می کردند ، جگرگوشه ی پیامبر (ص) را پنجاه سال پس از شهادت ایشان در صحرای کربلا با آن وضع به شهادت رساندند. چرا عامه ی مردم چند روز پس از پیامبر (ص) در برابر فتنه ای که علیه جانشین آن حضرت به پا شد سکوت کردند.
چرا در برابر آتش زدن درب خانه ی دختر پیامبر (ص) که بارها فرموده بودند که زهرا(س) پاره تن من است و هرکس او را بیازارد مرا آزرده و هرکس مرا آزرده کند خدا را آزرده کرده است،سکوت کردند؟ چرا آنهایی که همراه امیرالمومنین(ع) در جنگها تا مرز شهادت پیش رفتند،عاقبت کارشان به آنجایی ختم شد که فرزند همان حضرت را سر بریدند؟
همه ی این حوادث درس ها و عبرت هایی برای ما و همه ی تاریخ دارد و باید بیندیشیم که چه عواملی باعث بروز این حوادث شد.
إنشاءالله در حد توان خود سعی داریم اوضاع جامعه ی پس از پیامبر(ص) و سیره ائمه(علیهم السلام) در برابر رخدادهای زمانه را از زوایا و جنبه های مختلف بررسی کنیم. باشد که با عبرت از این حوادث از افتادن در گردباد فتنه های زمانه و چاه های ظلمانی انحراف از صراط مستقیم اسلام در امان بمانیم.
سازش با ظالم
یکی از درس های عاشورا عدم سازش با ظالم است. عاشورا این درس را به ما می دهد که سازش و تسلیم در برابر دشمنی که هیچگاه از دشمنی اش با حق دست بر نمیدارد و اصلا رسالت و بنیانش بر این نهاده شده است معنایی ندارد.
بعد از مرگ معاویه، وقتی یزید (لعنت الله علیهما) بر سریر مملکت و پادشاهی نشست عامل خود یعنی ولید بن عتبه را حاکم مدینه کرد و ولید به دستور یزید مأمور بیعت گرفتن از امام حسین (ع) شد. ولید فردی را خدمت امام (ع) فرستاد و سفارش نمود که حضرت نزد ما بیاید. هنگامی که حضرت با ولید روبرو شدند، ولید گفت: یا حسین (ع) ! یزید مرا امر کرده که از تو برای او بیعت بگیرم ، باید برای او بیعت نمایی. امام حسین (ع) فرمودند: ای ولید! تو را معلوم و مشخص است که مائیم اهل بیت رسالت و کرامت و خانه آباده عزت و معدن نبوت و رسالت و نشانه های راه هدایت و علامت های حق و راستی. و ماییم آن کسانی که خداوند عالمیان حق را در دل های ما برقرار فرموده است و آن را به ما سپرده است و زبان ما را به حق و راستی گویا نموده است ، پیوسته زبان ها به اذن و حکم خدا برحق ناطق گردیده و گویا شده است . به تحقیق از جدّ بزرگوار خود رسول خدا (ص) شنیده ام که می فرمودند:خلافت و امارت برای فرزندان ابی سفیان حرام است. پس من چگونه بیعت با گروهی نمایم که رسول الله (ص) در حق ایشان چنین فرموده است؟
اینجا حضرت پس از معرفی خود می فرمایند : و امّا یزید رجل فاسق، شارب الخمر، قاتل نفس محترمه، معلن بالفسق و ... . یعنی ای کسی که مرا وادار به بیعت می کنی،بدان که من اهل بیت پیامبر (ص) و معدن رسالت و نبوت هستم. و اما یزید فردی فاسق، شراب خوار و کسی است که علناً در جامعه اسلامی و در میان مسلمانان و بدون هیچ هراسی مرتکب گناه و فسق می شود.من به هیچ وجه زیر بار ذلت بیعت با همچین فردی نمیروم. هیچ سنخیتی بین من و یزید وجود ندارد و تو چگونه مرا وادار به بیعت می کنی؟ اینجا باید به علت و نکته ی معرفی حضرت از خود و یزید پی برد. امام (ع) با معرفی دو جبهه ، به عبارتی خود شناسی و دشمن شناسی را به ما می آموزند که باید هم نسبت به خود و جایگاه خویش شناخت خوبی داشته باشیم و هم نسبت به دشمن. هنگامی که به شناخت از خود و دشمن رسیدیم ، به این نکته پی خواهیم برد که دشمن ، هدف و کارش از بین بردن جبهه حق است و نبرد بین این دو بنا بر فرموده وحی تا قیامت ادامه دارد. پس کنار آمدن و به عبارتی دیگر ذلت در برابر باطل با توجه به جایگاه والای جبهه ی حق امری مذموم است.
مؤیّد دیگر عدم سازش با ظالم و دشمن، آیات ابتدایی سوره ی مبارکه ممتحنه است. خداوند متعال در این آیات میفرمایند : ای کسانی که ایمان آورده اید ، دشمنان من و دشمنان خودتان را دوست مگیرید. شما با آنان طرح دوستی می افکنید در صورتی که آنان قرآن و آیینی را که برای شما آمده و سراسر حق است انکار کردند ، در حالی که پیامبر و شما را بدین سبب که به خدا ایمان آورده اید از مکه بیرون راندند. پس اگر برای جهاد در راه من و دستیابی به خشنودی من هجرت کردید، با آن مشرکان حق ستیز دست دوستی ندهید.شما در نهان به آنان ابراز مودت می کنید ، در صورتی که من به آنچه شما نهان داشته و به آنچه آشکار کرده اید داناترم و هرکس از شما به این کار اقدام کند به یقین راه راست را گم کرده است./1
اگر بر شما دست یابند با شما دشمنی می کنند ، هرچند دست دوستی به آنان داده باشید. آنان در این صورت دست و زبانشان را به بدی به سوی شما می گشایند و دوست دارند شما از این رهگذر کافر شوید./2
همانطور که در این آیات آمده است ، خداوند میفرماید : اگرچه شما دست دوستی به سمت دشمن دراز کنید ، آنها دشمنی شان را با شما ادامه می دهند و ضربه خود را به شما وارد می آورند. اگر دشمن شما را به خاطر حق طلبیتان از مکه بیرون راند و شما به خاطر من هجرت کردید و سختی ها را به جان خریدید ، مبادا پس از این سختی ها دست دوستی به سوی دشمن دراز کنید.
پس ما بر طبق ثقلین که همان قرآن کریم و سیره پیامبر(ص) و ائمه (صلوات الله علیهم اجمعین) است به این مهم می رسیم که زیر یک سقف رفتن با دشمن و ظالم امری نهی شده است و هر قدری هم که فشار بر جبهه حق وارد شد هرگز دست دوستی و صلح - که جز ذلت ثمره ی دیگری ندارد – به دشمن ندهیم.
نکته ای کوتاه از این درس ها
این سیره را به کسانی یادآور میشویم که مدام دم از مصالحه و برقراری ارتباط با دشمن اول و آخر و قسم خورده انقلاب اسلامی یعنی آمریکا و هم پیمانانش که پس از انقلاب هر روز بردشمنی و کینه اش با نظام اسلامی افزوده است، می زنند و معتقدند که میشود دشمنی شیطان بزرگ را به دوستی تبدیل کرد و درب لانه های جاسوسی را دوباره باز کرد. با توجه به جایگاه نظام اسلامی و جایگاه و تاریخ سیاه آمریکا و دشمنی بی وقفه اش در قبال این انقلاب، دوستی و ارتباط معنایی دارد؟
