به گزارش نماینده، رهبر انقلاب طی چندماه گذشته به دفعات از نگرانی ها و دغدغه های فرهنگی خود سخن گفته اند؛ در نام گذاری سال ۱۳۹۳ از موضوع فرهنگ در کنار مسائل اقتصاد یاد کردند و حتی فرهنگ را مهمتر از اقتصاد و مثل هوایی دانستند که تنفس میکنیم.
اما مسئولین دولت یازدهم چه در نهادهای فرهنگی و چه در نهادهای نظارتی همچنان قرائت فرهنگی خود را دنبال میکنند. در این میان یکی از مصادیق بارز بی توجهی فرهنگی دولت اعتدالگرایان، تغافل فرهنگی نسبت به مقوله پوشش و حجاب است؛ اخیرا دانشگاه آزاد در یک بدعتی آشکار با صدور بخشنامهای غیر اسلامی و جنجالی، تذکر دادن درخصوص حجاب را ممنوع اعلام کرد!
موضوعی که با محکومیت شدید از سوی سطح مردم، جامعه دانشگاهی، نمایندگان مجلس و مواجه شد تا جایی که پای میرزاده رئیس دانشگاه آزاد را به مجلس کشاند.
گرچه این بخشنامه غلط با دفاع غلط و تکرار ادبیات منسوخ و سکولارگونه میرزاده همراه شد و مسئولین دانشگاه از کوچک و بزرگ منتقدان را به رفتارهای رضاخانی محکوم کردند اما قطعا با شروع سال نو تحصیلی در این دانشگاه با واکنش های شدیدتری از سوی دانشجویان مواجه خواهد شد.
چند روزی از اقدام غیراسلامی دانشگاه آزاد نگذشته است که دولتیها دسته گل جدیدی در خصوص عفاف و حجاب به آب دادند. یکی از بانکهای کشور اقدام به ارائه طرح جدید البسه بانوان شاغل در این بانک نموده که آن را برای تمام شعب خود در کشور ارسال کرده است. در این طرح فقط به مانتو و مقنعه پرداخته شده و هیچ اشارهای به پوشش چادر نشده است و عملا با این اقدام این بانک اقدام به حذف چادر در بین کارکنان خود کرده است.
اقداماتی از این دست با نگاه سلیقهای به موضوعاتی همچون عفاف و حجاب صرف نظر از نگرش خاص فرهنگی حاکم بر دولت یازدهم، نشاندهنده آن است که دولت حسن روحانی با بستن چشمان خود بر واقعیات جامعه از دیدن تمام ابعاد ماجرا غفلت می کند و موضوع بدحجابی را در سطح یک اختلاف سلیقه و دیدگاه فرهنگی تقلیل داده و مقابله با بدپوشها را افراطی گری میداند؛ این در حالی است که بایستی موضوع ترویج فرهنگ عفاف و حجاب در کشور باید به شکل علمی و استدلالی دنبال شود.
با توجه به بیانات چند شب گذشته رهبر معظم انقلاب در خصوص دغدغههای فرهنگی و تأکید ایشان بر اینکه جبران ناپذیری خطاها و اشتباهات فرهنگی و ضروری بودن درک درست از سیاستهای نظام در خصوص فرهنگ، آیا رفتارهای این چنینی دولت، دهن کجی به انتظام فکری و هویت واقعی جامعه نیست؟
اگر این نوع نگرش دولتیها که عفاف و حجاب موضوعی است صرفا فرهنگی و تنها از این طریق باید ساماندهی شود صحیح باشد، آیا جایی برای امربه معروف و نهی از منکر بدحجابان باقی میماند؟
