انتخابات شورای شهر و روستا سال گذشته در حالی همزمان با انتخابات ریاست جمهوری دوره یازدهم برگزار شد که پیروز کارزار انتخابات ریاست جمهوری، حسن روحانی بود و بطور طبیعی نتیجه انتخابات ریاست جمهوری بر انتخابات شورای شهر هم که همزمان با آن برگزار می شد تاثیرگذار بود. در چنین شرایطی بود که در سراسر کشور بیش از 70 درصد کرسی های شوراها را اصولگرایان رسیده بود و در تهران نیز که در انتخابات ریاست جمهوری کاندیدای اصلاح طلبان حدود دو برابر کاندیدای اصولگرایان رای آورده بود، اعضای انتخابی شورای شهر اما تقریبا به طور مساوی بین اصلاح طلبان و اصولگرایان تقسیم شد. همین موضوع بود که هوای فتح ریاست شورای شهر و البته مهم تر از آن شهرداری تهران را به طور جدی در سر اصلاح طلبان قرار داد. اصلاح طلبان به واسطه ی لشگر رسانه ای که در اختیار دارند فضاسازی گسترده ای برای فتح کرسی ریاست شورای شهر و البته مهم تر از آن فتح شهرداری تهران کردند که در نهایت احمد مسجد جامعی موفق شد با یک رای بیشتر از مهدی چمران رئیس شورای شهر تهران شود. اما انتخابات مهم تر و اصلی یک هفته بعد از آن در پیش بود که رسانه های جریان اصلاحات برای پیروزی در آن، هر آنچه را که توانستند انجام دادند. آن ها از هیچ تلاشی برای نشاندن محسن هاشمی رفسنجانی بر کرسی شهرداری تهران فروگذار نکردند. در نهایت اما نتیجه چیزی خلاف انتظار آن ها به وقوع پیوست و رقیب هاشمی با سه رای بیشتر از او برای سومین بار متوالی شهردار تهران شد. شهردار شدن قالیباف البته اصلاح طلبانی را که همه ی ظرفیت های رسانه ای و سیاسی شان را برای پیروزی هاشمی به میدان آورده بودند، شوکه کرد و موجب خودزنی سیاسی آن ها شد.
در چنین شرایطی که یک سال قبل از این اصلاح طلبان علاوه بر اینکه ریاست شورای شهر را در اختیار گرفته بودند در یک قدمی شهرداری تهران نیز بودند، از دست دادن دوباره ریاست شورای شهر از اهمیت قابل توجهی برخوردار است. در واقع همان طور که شکست آن ها در انتخاب شهردار تهران در آن زمان از نظر سیاسی حاوی پیام خاصی بود و این مفهوم را به جامعه منتقل می کرد که وقتی بعد از گذشت کمتر از سه ماه از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری، انتخابات شهرداری تهران را واگذار کردند، این یعنی اینکه پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری صرفا یک پیروزی سیاسی بوده است و نتوانسته این پیروزی سیاسی از نظر اجتماعی نیر فضای جامعه را به نفع آن ها برگرداند. همین ضعف اساسی اصلاح طلبان از نظر اجتماعی است که موجب شد، آن ها درست یک سال بعد ریاست شورای شهر را هم با اختلاف پنج رای کمتر از دست بدهند.
در واقع آنچه در انتخابات شورای شهر تهران اتفاق افتاد، پرده از واقعیت هایی برداشت که در فضای رسانه ای سخنی از آن به میان نمی آید. انتخابات شورای شهر نشان داد که واقعیت های حاکم بر جامعه با فضاسازی های رسانه های پرتعداد اصلاح طلبان فاصله ی زیادی دارد. اصلاح طلبان هرچند تلاش می کنند با تمسک به شبکه رسانه ای گسترده ای که در اختیار دارند همه امور را به نفع خود پیش ببرند اما از یک مسئله غفلت کرده اند و آن هم اینکه بواسطه ی رسانه همه کار نمی توان کرد.
هر چند در فضای رسانه ای این جریان همواره به جامعه القا می کند که آن ها از پایگاه اجتماعی وسیعی در جامعه برخوردارند اما نگاهی به رخدادهای سیاسی-اجتماعی اخیر، واهی بودن این ادعا را نشان می دهد. اصلاح طلبان با تمسک بر رسانه های شان و با توهم اینکه از پایگاه اجتماعی قابل توجهی در بین مردم برخورداند، انتخابات مجلس نهم را تحریم کردند و حتی رئیس دولت اصلاحات از مشارکت کمتر از 30 درصدی مردم (!) در آن انتخابات سخن به میان آورد، اما آنچه اتفاق افتاد مشارکت 64 درصدی بود که در بین همه ی دوره های نه گانه انتخابات های مجلس یکی از دوره های با مشارکت بالا محسوب می شود. روزنامه های زنجیره ای در شهریور سال گذشته همه ی ظرفیت رسانه ای شان را به میدان آوردند تا فرد مورد نظر خودشان را به کرسی شهرداری تهران بنشانند ولی بازهم با شکست مواجه شدند، شکستی غیرقابل انتظار که عصبانیت آشکار آن ها و فحاشی و تهدید هم حزبی های خودشان را هم در پی داشت. جریان اصلاحات با تمسک بر رسانه های شان خواستند چهره ی آمریکا را بزک کنند و مردم را از دیدن دشمنی های چند ده ساله آمریکا منصرف کنند، اما واکنش مردم دقیقا در تقابل با خواسته ی آن ها بود. به طوری که پرشورترین و گسترده ترین راهپیمایی 13 آبان در سه دهه اخیر، سال گذشته برگزار شد و مردم رساتر از همیشه فریاد مرگ بر آمریکا سر دادند. همچنین است حضور پرشورتر و گسترده تر مردم در راهپیمایی 22 بهمن سال گذشته که پاسخی درخور به خودشیرینی های همین آقایان نسبت به آمریکا بود. در طول یک سال گذشته و بعد از روی کار آمدن دولت جدید، روزنامه های زنجیره ای تلاش های زیادی کردند تا چهره ی رئیس دولت اصلاحات را به هر شکل ممکن تطهیر کنند، اما چیزی که در واقعیت وجود دارد این است که حضور وی در جمع های مردمی هیچ گاه از به تماشا نشستن یک فیلم سینمایی و یا ابلاغ پیام به مناسبت سومین سالگرد ازدواج دو بازیگر سینما (!) و یا حضور در برخی از جلسات محفلی و ... فراتر نرفته است.
رسانه های اصلاح طلب تلاش کردند تا با هجمه گسترده به مجلس شورای اسلامی و نسبت دادن انواع اتهام ها و اهانت ها به نمایندگان مردم، از استتیضاح وزیر سابق علوم جلوگیری کنند اما باز هم با "نه" معناداری مواجه شدند. آن ها در این مسیر همه ی ظرفیت های سیاسی و حتی غیرسیاسی خودشان را هم به میدان آوردند تا جایی که مکرر نمایندگانی که خواستار استیضاح فرجی دانا بودند را آشکارا اقلیت محض می خواندند و مدعی بودند هیچ گاه مجلس با آن ها همراهی نخواهد کرد، اما واقعیتی که اتفاق افتاد در مغایرت آشکار با جوسازی های آن ها بود.
در واقع همه این اتفاقات بیانگر این است که هرچند جریان اصلاحات مدعی است که از بدنه اجتماعی قابل توجهی برخودار است اما این مسئله فقط در فصاسازی های رسانه ای این گروه مشاهده شده است و آنچه که در فضای واقعی اتفاق افتاده است چیز دیگری است. نتیجه انتخابات هئیت رئیسه شورای شهر تهران نیز یکی دیگر از مواردی بود که نشان داد صرف اینکه یک گروه صدای بلند و زیادی داشته باشد و از رسانه های پرتعداد برخودار باشد، به معنای این نیست که در واقعیت هم به همین مقدار جایگاه دارد و نمی توان انتظار داشت صرفا با در اختیار داشتن رسانه های زیاد و پروپاگاندای قوی، همیشه واقعیت ها را هم به نفع خود رقم زد.
