به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ توحشی که حتی بعد از کشتن دختر (بدون هیچ دلیل قانع کننده ای) پایان نمی یابد و این سرنوشت محتوم همه دختران این سرزمین است که داروینیسم پدران وحشی و خشک دامنشان را می گیرد.
مخاطب حق دارد سوال کند که واقعا آیا این تصویر پدر ایرانی است؟ یاد تعبیر شهید باقری در دوران دانشگاه و در پاسخ به استادش در نقد داروینیسم می افتیم. وقتی صریح به استاد که ثابت کرده بود انسانها از نسل میمون هستند، گفته بود: «ما تا دوسه نسلمون عکسهامون هست، قبل ترش هم پدرانمون تعریف کردند، ما که از نسل آدمیزادیم شما رو نمی دونم؟!»
حالا و در شرایطی که نامناسب بودن این فیلم برای اکران اظهر من الشمس است و به کنایه رندی «ما ایرانی ها انقدر هم وحشی نیستیم!»، جریان هایی برای دفاع از این ساخته بد سینه چاک کرده اند، که تا دیروز حرف از ملی گرایی و «مصدق پدر ماست» و روشنفکری و مقابله با ارتجاع می زدند. البته همین حرف ها را بی هیچ قیدی امروز هم می زنند و ایضا فردا. اما معلوم نیست نسبتشان با «خانه پدری» پیشینی است یا پسینی؟
یعنی آنها هم معتقدند که پدرها و مردان ایرانی متوحش، خشک، متعصب و امثالهم هستند و همه این صفت ها به خاطر «سنت» است یا اینکه ارتباطشان«پسینی» است، یعنی به خاطر این که دم و دستگاه منتسب به جمهوری اسلامی فیلمی را «توقیف» کرده است یا آن را «مذموم» خوانده به هواداری اش برخاسته اند!
شق اول را اپوزوسیون ذاتی انقلاب و ایران تشکیل می دهند. اما در مورد دسته دوم جای تامل است که آیا دشمنی با سیستم اینقدر مهم است دارد که پدران خود را خشک تلقی کنیم و در نتیجه منطقی آن خود را کسانی که «به زور از دست چنین پدرهای متعصبی فراری داده ایم!»
روزنامه دولت برای این فیلم رپرتاژ رفته است و روزنامه تازه تاسیس محمد قوچانی هم بنابه قاعده پسینی همین کار را کرده است. اما چرا باید فیلمی را که اتفاق نظر منتقدان و سینماگران و حتی خود مسئولین ارشاد بر عدم اکران آن است، اکران کرد؟
این مسئله و دوگانه «اکران» و «عدم اکران» که یک پایش حتما رسانه های جبهه انقلاب اسلامی هستند و یک پایش رسانه های منتسب به کارگزاران و روشنفکرهایی که ذکر حالات پیشینی و پسینی شان را در بالا اشاره کردیم، نمی تواند طرف سومی داشته باشد. طرفی که تعیین کننده اولویت برای رسانه های دیگر باشد. تهاجم فرهنگی این نیست که آقای بی بی سی یا آقای voa یا هر رسانه ضد انقلاب دیگر مستقیم و غیر مستقیم علیه این مردم و تاریخ و هویتش برنامه ریزی کند. «خانه پدری» قطعا یک تهاجم فرهنگی است. تهاجمی به تاریخ و فرهنگ و همه پدرهای این سرزمین و ایضا دخترهایی که قرار است همیشه مظلوم باشند و قربانی و من نمی دانم چرا فمینیست ها علیه خانه پدری اعتراض نمی کنند؟ و چرا در ایران انجمن حمایت از پدران آسیب دیده از فیلم های سینمایی نداریم؟
