به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ فاطمه محمدرضایی در نوشتاری به نقد و بررسی فیلم «تا آمدن احمد» پرداخته است که در ادامه ملاحظه خواهید کرد.
در خلاصه ارائه شده از فیلم گمان می بریم تم اصلی مقاوت است اما با پیشرفت داستان در واقع این تم گم شده و جای خود را به تم انتظار می دهد. به تصویر کشیدن داستانی که مادر و پدری در موقعیت جغرافیایی خاصی بنام جزیره خارک در انتظار فرزند 17 ساله خود که به جنگ رفته و قرار بوده برای مراسم ازدواج خواهرش مریم بازگردد اما خبری از او نیست مانده اند، میتوانست بستر مناسبی برای خلق صحنه های نابی از مقاومت مردم خارک باشد اما داستان برخلاف این کاملا به سمت موقعیت های احساسی از این این انتظار رفت. تا جایی که متوجه نشدیم اگر همین داستان در بطن جنگ باهمین شرایط در منطقه درگیر دیگری اتفاق می افتاد آیا تفاوتی میکرد یا خیر؟؟
در واقع مطرح کردن منطقه مهمی که در دوران جنگ تحمیلی منبع عظیم نفت ایران بود و از لحاظ استراتژیک نقش مهمی را ایفا میکرد، آن هم برای اولین بار و در در یک فیلم سینمایی جای کار بیشتری برای نشان دادن اصل قضیه و مقاومت مردم این ناحیه داشت اما متاسفانه علی رغم پیش فرض اولیه مخاطب، داستان در مسیر دیگری حرکت داده شد و جز حملات هرروزه و یکی دوجمله وطن پرستانه از جواد(نامزد مریم) چیز دیگری از شدت حملات و مقاومت مردمش برداشت نمی شد.
نکته قابل توجه دیگری که باید به آن اشاره کرد؛ پرداختن به مضمون صلح در فیلم بود.سرباز عراقی زبان بسته ای که معلم و از جنگ بیزار بود، در مسیر داستان قرار گرفت وبار انتقال شعار اصلی فیلم را که در انتهای آن از قول حضرت امام نوشته شد به دوش کشید. پیام امام این بود که "مردم عراق برادران ما هستند که در دست یک دیوانه اسیرند."خود این جمله برای ساختن یک فیلم ضد جنگ و درعین حال ستایشگر دفاع مقدس کافی است که این هم با وجود انتقال پیام خود، در داستان اصلی انتظار و تعلیق های ناشی از پیدا کردن آثاری از احمد، گم شد.
از لحاظ ساختار داستانی باید به فیلم آفرین گفت چرا که اوج و فرودها و شیوه روایی و گره های داستانی را به جا و به اندازه استفاده کرده بود.طراحی شخصیتی که با ذات خنده دار خود و با دیالوگ های مناسب شخصیتش از ابتدا خنده را بر دهان بیننده مینشاند واین تیزهوشی نویسندگان اثرخانم پروانه مرزبان و آقای عبدالجبار دلدار بود که با آگاهی و شناخت از مخاطبی که ممکن است از دیدن صحنه های تکراری و بعضا بدون اتفاق خسته شود با طراحی چنین شخصتی خنده را در کنار بغض و انتظار آورده بود. فیلمنامه با نگاه خاصی که به موقعیت جغرافیایی داشت باور پذیری را از طریق نشان دادن آداب و رسوم،رنگ خاکستری زمینه، طراحی صحنه ها، لهجه و ... به خوبی ایجاد کرده بود.در این راستا بازی بازیگرانی که دقیقا در نقش های خود نشسته بودند نقش مهمی ایفا کرد.
از زاویه ای دیگر مفهوم انتظاری که فیلم به آن پرداخته بشدت واقعی است حتی برخلاف گفته کارگردان که فیلم انتظار یک پدر را نشانه گرفته ( برعکس شیار143) اما همه شخصیت های مرتبط با احمد سهم یکسانی از این انتظار دارند. پدر برای آرام نگه داشتن همسرش به دلیل پناه بردن های او به خاطرات احمد و همچنین کشیدن بارغم دخترش از به هم خوردن ازدواجش، مادر برای مادرانگی اش و خواهر برای عقب افتادن عروسی هرکدام سهمی در این انتظار و جبر پیش آمده دارند که به خوبی به آن اشاره شده است.
در حین تماشای اثر، با دیدن اولین صحنه از صحنه هایی که جلوه های ویژه در آن بازسازی رایانه ای شده بود، تمایل دیدن باقی این صحنه ها از بین می رفت چرا که این صحنه ها، فضای طبیعی و قابل باور خارک را با دستکاری رایانه ای که از شدت مصنوع بودن توی ذوق میزد را خراب میکرد. حتی فیلمبرداری های هوایی از جزیره خارک نیزطراحی رایانه ای شده بود.قاب بندی های شلخته و حرکت های نابهنگام دوربین هم توقع ببینده را از تماشای اثری مطلوب پایین می آورد.شاید این ها را بتوان به حساب بی تجربگی کارگردان گذاشت و به همین دلیل باوجود حرف های اساسی و بیان واقعیت های دراماتیک، اثر تولید شده را تنها کمی بالاتر از یک فیلم تلویزیونی به حساب آورد.
