به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ حمله به دفاتر انجمن های اسلامی در دانشگاه ها برای بار اول نیست که رخ می دهد و پیش از این نیز سابقه داشته است؛ بهروز کلاته در یادداشتی که در ذیل می آید به این موضوع پرداخته است.
ظهر روز گذشته (شنبه) بود که بواسطه شبکه جهانی اینترنت و اخبار سایت های خبری از خبر حمله و به آتش کشیدن دفتر انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه یزد با خبر شدم. در نگاه اول ماجرا برایم تعجب آور و ناباورانه بود اما اندکی که در خاطرات و شنیده های گذشته مرور کردم به یک نتیجه جالب رسیدم.
در هیاهوی دولت اصلاحات که دفتر تحکیم وحدت به بخشی از بدنه چماق به دست دولت سیدمحمد خاتمی تبدیل شده بود و آمادگی لازم را داشت تا هر کجا که سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی و مشارکتی ها بخواهد آشوب و بلوا به پا کند حمله ها پی در پی به انجمن های اسلامی منتقد مشی دولت و دفتر تحکیم وقت آغاز شد. البته شعار دولت هم مبتنی بر آزادی بود که برخی از قبل آن «نان سیاسی» می خوردند. بعنوان مثال درست زمانی که انجمن های اسلامی دانشجویان دو دانشگاه شهید چمران اهواز و جندی شاپور اهواز حاضر نشدند خط دفتر تحکیم در پیروی بی چون و چرا از عناصری همچون تاجزاده را دنبال کنند فشارها و حملات به این انجمن های اسلامی آغاز شد.
در دولت اصلاحات که شعار «زنده باد مخالف من» بر سر زبان سیاسیون می چرخید شعار «زنده یاد مخالف من» در عمل بکار گرفته می شد به طوری که عملا منتقدین و مخالفین سیاست های دولتی و در درون جریان دانشجویی- دولتی دفتر تحکیم وحدت وقت محکوم به حذف فیزیکی بودند.
اعضای انجمن های اسلامی دانشجویان دانشگاه های اهواز به خاطر پایبندی به مرامنامه و اساسنامه دفتر تحکیم و انتقاد به منحرفین به کمیته های انظباطی فراخوانده شدند، برخی از آنان همچون حبیب الله حسن خانلو که دانشجوی رشته پزشکی بود به صورت غیرقانونی با حمایت خرم استاندار وقت خوزستان جلوی ادامه تحصیلشان موقتا گرفته شد اما وقتی این اقدامات غیر قانونی نتیجه ای نداد حمله مستقیم به دفاتر انجمن های اسلامی آغاز شد و عناصر دفتر تحکیم وحدت با چوب چماق به دفاتر انجمن های اسلامی حمله ور شدند.
مشابه همین ماجرا در همدان اتفاق می افتد وقتی انجمن های اسلامی دانشجویان دانشگاه های علوم پزشکی و بوعلی سینا همدان با مشی انحرافی دفتر تحکیم وحدت مخالفت می کنند حمله به دفتار انجمن اسلامی و برهم ریختن انتخابات انجمن اسلامی آغاز می شود و این ماجرا تا آنجا پیش می رود که مهدوی نژاد از اعضای فعال انجمن اسلامی دانشجویان علوم پزشکی را از روی پل هوایی عابر پیاده روبروی دانشگاه به پایین پرتاب می کنند.
در سال 88 عده ای دیگر که در میدان مناظره و مباحثه به اصطلاح آچمز شده بودند نیز به دفتر انجمن اسلامی اسلامی دانشگاه بوعلی همدان حمله می کنند و دبیر انجمن اسلامی را با چاقو مورد ضرب و شتم قرار می دهند.
از این دست مسائل در تاریخ انجمن های اسلامی فراوان است و نمونه های بالا بعنوان مشتی از خروار مرور شدند اما در علت بوجود آمدن همه آنها یک فصل مشترک وجود دارد.
همه حملاتی که به دفاتر انجمن های اسلامی اتفاق افتاده است در مواردی بوده که عده ای که بهره ای از شعور اجتماعی و تضارب آراء نداشته اند و حتی توان نقد و گفتگو پیرامون مسائل مختلف را نیز نداشته اند. به همین جهت از تکنیک و تاکیتک هایی بهره برده اند که «شعبان بی مخ» جهت مخالفت استفاده می کرد وگرنه چه دلیل موجهی می تواند وجود داشته باشد اگر کسی توانایی بحث، مباحثه و گفتگو داشته باشد ولی شبانه به دفتر انجمن اسلامی حمله ببرد و محل تفکر و تضارب آراء میان دانشجویان را به آتش بکشد مگر اینکه «شعبان بی مخ» باشد.
