نذر چشمان تو کردم، این دل بی ادعا را
گوشه ی چشمی به من کن، ای فضیلت را تو مولا
یک غزل نذر دلم کن، یک تبسم نذر چشمم
تا بگویم من برایت، یک « غزل – لبخند » زیبا
مثل باران بهاری، بوی رحمت می دهی تو
با نوازش های نم نم، می کنی گل را شکوفا
چشم های نازنینت، خانه ی خورشید و باران
دست های مهربانت، زادگاه رود و دریا
ساکنان هر دو گیتی، بر سر کوی تو جمعند
با تمام آفرینش، آمد و شد داری آقا!
ذکر خیرت هست دائم، بر زبان آفرینش
قبله ی اهل زمینی، مقتدای آسمان ها
آبروی آب ها را، روز عاشورا خریدی
روز عاشورا خریدی، آبروی آب ها را
مهربان، با مشک خالی، کربلا را آب دادی
آب می نوشد ز مشکت، روح هفتاد و دو دریا
فرصت پرواز خون شد، آسمان دست هایت
شد ز خون دست هایت، باغ عاشورا شکوفا
می دهد فردا شهادت، کربلا با لاله هایش
چون شفق با لهجه ی خون، عشق را کردی تو معنا
ای ظهور اسم اقدس، وارث روح مقدس!
کاش می شد می سرودم، نور معصوم شما را
یک معمای رشیدی، اسوه ای اسطوره رنگی
کشف اسرار کمالت، در توانم نیست مولا
رضا اسماعیلی
