به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ محمد زعیم زاده در این خصوص می نویسد:
1- دولت روحانی یک دولت "اقتدار گرای بروکراتیک" است، یعنی دو مولفه ی گفتمانی اصلی دارد یکی انسداد سیاسی و دیگری انسداد اقتصادی، انسدادی اقتصادی یعنی برون زایی در تجارت و سه قفله کردن منابع برای کاهش دستوری تورم در اقتصاد و خاموش کردن منتقدان در سیاست و دولتی کردن سیاست ورزی داخلی، دولت آقای روحانی همه ی این مولفه ها را دارد.
2- یکی از دغدغه های دولت روحانی و حامیانش از جمله آقای هاشمی و...در شرایط کنونی ،شیفت موقعیت از جایگاه اپوزوسیون به پوزوسیون است اینکه دولت قبل فلان بود و بهمان بود تا یک جایی با پیوست رسانه ای جواب می دهد، وقتی فرد در پمپ بنزین بنزین 400 تومانی خرداد 92 را الان 1000 تومن به باک ماشینش می ریزد یا نان 700 تومنی را 2000 تومن می خرد دیگر خیلی به رسانه ها توجه ندارد،وقتی دولت رسما می گوید ما از رکود عبور کردیم ،بعد مشاور دولت می گوید در شرایط رکود تورمی هستیم یا وقتی وزیر مسکن می گوید 40 درصد تورم به خاطر مسکن مهر است و فردایش وزیر اقتصاد می گوید مسکن مهر موجب شکوفایی اقتصاد شده ،این تناقض گویی ها البته عقلانیت دولت و به تبع آن عقلانیت حاکمیت را زیر سوال می برد ولی بازخورد هایش به دولت یاد آوری می کند که زنگ انشا تمام شده و زنگ حساب است.
3- پایگاه اصلی رای روحانی طبقه ی متوسط مدرن است، که البته این طبقه با سیاست فرهنگی و اقتصادی غلط سیستم از زمان دولت آقای هاشمی و در این 26 سال روز به روز در حال فربه تر شدن است، البته زمینه ی رأی دولت روحانی در این طبقه با امثال قالیباف و لاریجانی اشتراکی است اما مسئله ی اصلی این است که این طبقه ،رایش ایدئولوژیک نیست و این طبقه در جریان یک انتخاب، جریان ساز یا اصطلاحا جان فدا نیست.
4- مولفه ی اصلی روحانی در سیاست "خود مرکز بینی افراطی" است که این را هم از آقای هاشمی به ارث برده است دولت ایشان در تعامل با اصلاح طلبان هم همین رویکرد را دارد ،یعنی اصلاح طلبان جز حمایت از روحانی چاره ی دیگری ندارد، البته اگر روحانی بتواند پس صحنه ی مذاکرات هسته ای برای خود ظرفیت اجتماعی بسازد رسما اصلاح طلبان را کنار می گذارد.
5- آقای روحانی حامی جان فدا ندارد، در دانشگاه هم وضعیت مشخص است، ایشان صریحا در تریبون یک فحشی به منتقدان می دهند و بعد می گویند دانشگاهیان از توافق ژنو حمایت کنند اما خبری نمی شود، یک بخشش این است که ژنو و لوزان خیلی نکته ی قابل دفاعی ندارند اما علی ایحال پس از فرمان جناب روحانی هم حامی ژنو می شود آقای بهشتی پور یا حضرتی که در مناظره با یک جوان 30 ساله مردم به استدلال هایشان می خندند، نکته ی دیگر در تعامل دانشگاهیان اصلاح طلب با روحانی قضیه ی استیضاح جناب فرجی دانا بود که در رسانه های اصلاح طلب اجماع وجود داشت که روحانی راضی به ماندن فرجی دانا نبود و اقدام موثری نکرد.
6- دوستان اصلاح طلب می گویند دردشان منافع ملی است، خب الان در مسئله ی مذاکرات رسما میز مذاکره تبدیل شده به بخشی از کمپین انتخاباتی دو طرف، جناب ظریف می روند و در آمریکا با جماعتی درد دل می کنند که بله اگر با ما توافق نکنید موجود ترسناکی مثل احمدی نژاد بر می گردد، این بازی با منافع ملی نیست، شما دلواپس این مسئله نشدید؟
7- پس از رای آوردن روحانی جمعی از اصلاح طلبان خیلی جدی می گفتند کف مطالبه ی ما رفع حصر است، الان بعد از دوسال کارشان به جایی رسیده که آقای ابطحی از پاسخ نامه ی مجمع توسط آقای محمدی گلپایگانی که چیز ویژه ای هم نبوده و بصورت یکسان برای همه، حتی برای اتحادیه های دانشجویی هم ارسال شده ابراز شادمانی می کنند ،امنیتی ترین کابینه ی تاریخ ایران شکل گرفته حتی وزرای غیر مرتبط با حوزه های امنیتی همه سابقه ی امنیتی دارند مثل آقای آخوندی آقای چیت چیان برادر عباد و ...، وضع دانشگاه را هم عرض کردم به نظر می رسد الان در بدنه ی رادیکال اصلاح طلب سوال جدی شکل گرفته که آیا سرمان کلاه نرفته؟ سوال بعدی از این هم سخت تر است اگر کلاه رفته باشد آیا چاره ی دیگری داریم.
