اما آنچه در این جا محل بحث است تمرکز بیش از اندازه ی رسانه های داخلی به فضای داخل کشور است و عدم جریان سازی آنها در فضای بین الملل و معادلات حاکم بر جو بین المللی در رابطه با جمهوری اسلامی. به واقع در جریانات امروز رسانه های داخل هر روز که آغاز می شود همراه است با یک جنگ رسانه ای قوی بین موافقین و مخالفین فلان موضوع. حال اگر در شرایطی موضوع مناسبی هم وجود داشته باشد دیگر شاهد یک جنگ تمام عیار خواهیم بود. درست مانند آنچه که امروز در فضای رسانه ای داخل کشور شاهد آن هستیم در رابطه با مساله ی مذاکرات هسته ای و توافق وین. این روند رسانه ای اگر چه هر روز به قوی تر شدن رسانه های دو طرف و پیشرفت حرفه ای در فضای رسانه ای کشور خواهد شد اما دو اشکال عمده دارد.
الف: هر چه قدرت مندی رسانه ها افزایش می یابد ترکش های آنها قوی تر شده و آسیب های آنها به جناح مقابلشان افزایش پیدا می کند.
ب: دو قطبی حاصله از اختلافات داخلی با پیشرفت و رشد روز افزون این رسانه ها هر روز قوی تر شده و سبب بیشتر شدن شکاف اجتماعی و انتقال اختلافات به کف جامعه خواهد شد.
قدرت این رسانه ها می تواند در موضوعی خاص به نفع آن جریانی که کار رسانه ای بهتر انجام می دهد تمام شود. اما در دیدگاهی کلان دو اشکالی که ذکر آن در بالا رفت می تواند آسیب های جبران ناپذیری را به پیکره ی جامعه وارد کند.
اما در یک نگاه از بالا اگر به مجموعه ی رسانه های در حال رشد جمهوری اسلامی و خیل جوانانی که هر روز در حال ورود به آن اند متوجه شویم شاید راهکارهای هوشمندانه تری برای استفاده از ظرفیت رسانه ای داخل کشور به ذهن برسد. به عبارتی اگر این حجم روز افزون و انرژی عظیم هوشمندانه تر مصرف شود می تواند برکات زیادی را برای جمهوری اسلامی به ارمغان بیاورد.
در فضای فعلی اگر در یک جمله بخواهیم اثر رسانه های ارتباطی را با توجه به فضای قطبی بوجود آمده توصیف کنیم میتوان از عباراتی شبیه جنگ داخلی رسانه ای استفاده کرد. اما در همین مساله ی هسته اگر دیدی کلان تر و هماهنگ تر وجود داشت حداقل رسانه های اصولگرا یا به عبارتی دلواپس مذاکرات می توانستند بهتر و موثر تر ایفای نقش کنند. به عبارتی هم اکنون اوج فعالیت رسانه ای رسانه های اصول گرا در پیدا کردن یک ایراد در متن برجام و یا فلان صحبت فلان عضو تیم مذاکره کننده خلاصه شده است. و این در حالی است که تقریبا تمام همین رسانه ها به این معتقدند که مجلس فعلی توانایی رد برجام را ندارد. و انفعال حاکم بر آن اجازه ی رد برجام را به آن نمی دهد. اما در فضایی انفعالی همین رسانه ها مجبورند تا هر روز تلنگری به نمایندگان زیر و بالای مجلس بزنند تا شاید کمی بیشتر به فکر بررسی این متون بیافتند.
اما شاید در صورتی که رسانه های داخلی توانایی های بین المللی بیشتری داشتند می توانستند در فضایی بین المللی بدون بر هم زدن وحدت ملی به جریان سازی رسانه ای علیه متن فعلی توافق بپردازند و در نتیجه به خواسته ی اصلی شان در معادلاتی گسترده تر برسند. برای مثال تصور کنید موج رسانه ای قدرتمندی را که در آن رسانه های جمهوری اسلامی در فضای بین المللی فریاد می زدند برجام به نفع جمهوری اسلامی است. آنگاه اثر این فریاد در به خشم آوردن کنگره بوضوح دیده می شد و افزایش احتمال رد توافق توسط آن را بسیار افزایش می داد.
در واقع به نظر می رسد به عنوان یک راه در رو از فضای دو قطبی بوجود آمده در رسانه های جمهوری اسلامی بهترین روش برای رسانه های دلسوز انقلاب تمرکز بیش از پیش بر معادلات رسانه ای بین المللی و سرمایه گذاری در آن حوزه است.
