خبرنامه دانشجویان ایران:«خبرنامه دانشجویان ایران»به نقل ازشبکه خبر دانشجو: در سایت الف مقاله ای تحت این عنوان که «جناح اصلاح طلب باید زنده بماند» به قلم آقای محمدحسن حائری شیرازی درج شده است.
آنچه در این نوشتار سعی دارم بدان بپردازم نقد دلایل و مباحثی است که در آن مقاله مطرح شده است. مطالب مقاله فوق الذکر که در چهار بند عنوان شده است حول یک محور می گردد و آن این است که باید جناح آلترناتیو و جایگزینی نسبت به جناح فعلی حاکم بر کشور وجود داشته باشد تا آن دسته از افراد جامعه که به هر دلیل مخالف جناح حاکم هستند را تحت پوشش قرار داده و از تبدیل شدنشان به اپوزیسیون جلوگیری کند و در حقیقت نقطه امیدی برای ناراضیان از عملکرد جناح حاکم باشد.
این بحث فی نفسه و به خودی خود بحثی کاملا منطقی و عقلانی است و از جهات مختلف نیز می توان به فواید و آثار مثبت آن پی برد؛ اما سوالی به ذهن متبادر می شود و آن اینست که کدام طیف سیاسی میتواند جناحی جایگزین به حساب آید؟ آیا هر گروه سیاسی جدا از اینکه از چه ایدئولوژی و مکتب فکری پیروی می کند می تواند به عنوان آلترناتیوی مناسب برای جناح حاکم به حساب آید؟
واضح و مبرهن است که جواب این سوال منفی است؛ یعنی هر تفکر و جناح سیاسی نمی تواند جایگزین مناسبی برای بدست گرفتن قدرت باشد. آنچه می خواهم بدان اشاره کنم این است که طیف فکری اطلاح طلب که به سختی نیز می توان عنوان جناح را بر آن اطلاق کرد شبیه به کودکی است که از بدو تولد مرده به دنیا آمده است نه اینکه مانند آنچه در این مقاله نوشته شده، موجودی زنده است که باید به از بین رفتنش واکنش نشان داد.
تفکری که از زمان ایجاد، از سویی با اساسی ترین مبانی اعتقادی مردم در تناقض بوده و از سوی دیگر تغییر بنیادین قانون اساسی را در زمره اساسی ترین خواسته های خود مطرح می کند و تنها در دوره ای توانسته است با ایجاد موج در جامعه و انگشت نهادن بر نقاطی که مردم بدان حساس بوده اند به قدرت برسد را چگونه می توان در جامعه اسلامی و ارزشی امروز ایران موجودی زنده و فعال دانست که بایستی از مرگ و نابودی اش جلوگیری شود؟ مگر نه این است که موجود زنده نیاز به اکسیژن دارد؟ از کدام بستر مناسب در جامعه دینی ایران می توان به عنوان اکسیژنی برای تنفس این موجود زنده نام برد؟ اینکه تفکر و جریانی با دستاویز قرار دادن احساسات مقطعی و بدون توجه به ارزش ها و اعتقادات بنیادین مردم توانسته است مدتی کوتاه قدرت را به دست گیرد آیا بدان معناست که این تفکر جایگزین مناسبی برای قرار گرفتن در جایگاه حکومت است؟
شاید این سوال به ذهن متبادر شود که به کدامین دلیل عنوان می کنم که این جریان احساسات مقطعی مردم را دستاویز قرار داده است؟ حتما شعار رای بیست و چند میلیونی آقای خاتمی را بارها و بارها از طرف رسانه ها و شخصیت های این طیف سیاسی شنیده اید؛ اما تا به حال به این فکر کرده اید که آیا تمام این رای واقعا به تفکرات آقای خاتمی و تفکر اصلاح طلب بوده است یا خیر؟
البته این مطلب جای بحث مفصل دارد اما آنچه در دید اول به چشم می آید این است که بسیار بعید می نماید که رای یک پیرزن روستایی در نقاط دور افتاده استان سیستان و بلوچستان، رای به تفکرات و دیدگاه های خاص آقای خاتمی در رابطه با جامعه مدنی و دموکراسی باشد، در عین حال آمار نشان می دهد که هزاران نفر در چنین نقاطی از کشور به ایشان رای داده اند. این مطلب را چگونه توجیه کنیم جز اینکه بگوییم جریان اصلاح طلب نه یک تفکر و جناح سیاسی صاحب نفوذ در بطن جامعه، بلکه در نقش موج سواری بوده است که با استفاده از روش های تبلیغاتی ایجاد موج کرده و با سوار شدن بر آن قصد به دست گرفتن قدرت را داشته است.
حال ممکن است این سوال مطرح شود که این نکته در مورد رای بیست و چند میلیونی آقای احمدی نژاد که از جناح مقابل بوده نیز صحیح می باشد اما اینجا یک نکته ظریف را نباید از نظر دور بداریم و آن این است کهاما آنچه بعید و دور از ذهن می نماید رای دادن، صرفا به دلیل داشتن تفکرات مدنی و دموکراتیک، از سوی بدنه جامعه و جامعه روستایی است؛ همان جامعه روستایی که در جریان دوم خرداد رای زیادی را به سبد آراء سید محمد خاتمی اضافه کرد.
لذا نتیجه می گیریم که رای به اصلاحات، نه به دلیل تفکرات این جریان، بلکه به دلیل مشی خاص و ویژه ای که در امر تبلیغات داشته به وقوع پیوسته است. نهایتا می توان اینچنین عنوان کرد که یک طیف سیاسی که تفکراتش اساسا با اعتقادات و ارزش های ملی و دینی کشور سازگار نبوده و تنها در مقطعی از زمان به دلایل و روش هایی خاص به قدرت رسیده است بر خلاف آنچه در مقاله فوق الذکر عنوان شده، نه تنها نمی تواند موجودی زنده نامیده شود بلکه به دلیل عقایدش باید آن را جریانی از ابتدا در سرازیری فنا و نابودی دانست.
