به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ در مطلب منتشر شده آمده است: "در آن بخش از دعا که قرآن ها را برابر چهره می گیرند، قرآن را به شکل استخاره باز کرده و روبروی چهره می گیریم. آنجا هم که بنا است قرآن بر سر گذاشته شود بدون این که صفحه باز شده تغییر کند آن را روی سر قرار دهید. به این شکل که قرآن به شکل باز شده و رو به بالا باشد. یعنی صفحات و نوشته ها رو به آسمان و جلد قرآن روی سر قرار می گیرد. بعد از برداشتن قرآن از سر آن صفحه را علامت گذارده یا شماره صفحه را حفظ کنید تا سر فرصت مطالعه کنید. آنچه در این 2 صفحه به دست شما رسیده، تقدیری است که در شب قدر مقدر شده. یعنی خوانشی است بر احوالات شما در سالی که پیش رو دارید. اینگونه است که آن چه در شب قدر نازل می شود سرنوشت یک ساله را معین می کند. خوشا به حال آنانی که در این چند شب، هر شبشان صفحه ای روشن تر و پسندیده تر از شب قبل دارد".
در همین خصوص کتاب هزار و یک نکته اثر علامه حسن زاده مورد بررسی قرار گرفت، حتی از نرم افزار هم استفاده شد اما چنین مطلبی یافت نشده است.
همچنین این شیوه در هیچ یک از منابع روایی شیعه نیامده است. لذا از جهت اعتبار بی ارزش است، بهترین شیوه قرآن به سر گرفتن همان شیوه مشهور میان شیعیان می باشد که به صورت مبسوط در مفاتیح الجنان نقل شده است.
گفتنی است بر فرض که اصل شیوه و درستی آن مورد چشم پوشی واقع شود، اما باید توجه کرد آیاتی که در این شیوه مشخص می گردد اینگونه نیست که هر کسی توانایی آن را داشته باشد که از آیات سرنوشت و آینده خود یا دیگران را تعیین کند!. قرآن کریم دارای بطون عمیق و پیچیده ای هست که فهم و دست یابی به آن مقامات تنها برای امام معصوم امکان پذیر هست و هر کسی نمی تواند و اجازه ندارد به آن غیب الغیوبی قرآن راه یابد، تنها معصومین علیهم السلام هستند که می توانند به تفسیر صحیح و همراه با ظرایف قرآن کریم دست یابند و آن را مطرح کنند، مفسرین شیعه نیز بر اساس قرآن و روایات امامان علیهم السلام هست که به تفسیر قرآن کریم دست می زنند.
قرآن کریم علم اولین و آخرین را در خود جمع کرده، و برای اعطای این علم زمان و مکان خاصی معتبر نیست، اگر جانی طاهر شد در هر لحظه می تواند از دریای حقایق قرآن کریم مطالب جدیدی را استخراج کند و فرا بگیرد. در این مرحله نیز باید در محضر اهل البیت علیهم السلام، روایات و دستورات الهی را فرا بگیرد و بدان کاملا عمل کند تا بتواند برخی از حقایق و معارف را بدست آورد.
در هر حال این شیوه هایی که پشتوانه دینی ندارند نباید ترویج و مورد استفاده قرار گیرد و به گونه ای باب شود که از فردا دکانهایی برای تفسیر و تعیین سرنوشت مردم در کوچه و خیابان باز شود و خدای ناکرده سبب برخی از انحرافات و بدعتهای حرام در جامعه شود! پس ضروری است که مومنان در هر عبادتی جنبه روایی و کلام معصومین را ملاک قرار دهند.
