جـــام زهـــر

خبرنامه دانشجویان ایران: محمد صادقی// صدام با حمایت تمامی کشورهای بلوک شرق و غرب و با تمامی تجهیزات و امکانات روز دنیا به امید پیروزی چند روزه، پای به میدان جنگ علیه ایران گذاشت و اگرچه در ابتدا با نویدهای ناپایدار پیروزی برای صدام جنایتکار همراه بود ولی این روند از سال 61 روند معکوسی پیدا کرد. پیروزی های بزرگ و استراتژیک ایران در جبهه های جنگ بویژه در دو عملیات والفجر ۸ و کربلای ۵ باعث شد که صدام و سایرین به خوبی متوجه این قضیه بشوند که گرچه جمهوری اسلامی ایران امکانات و تجهیزات آن ها را ندارند اما ایمان قلبی مردم و رزمندگان که می دانستند برابر وعده الهی گروه حق پیروز هستند، بر تمامی وسایل و اسلحه و امکانات دشمنان فائق آمد.

بواسطه پیروزی ایرانیان در عملیات ها و جبهه های جنگ، صدام و حامیان او تصمیم به آتش بس گرفتند و به کمک سازمان ملل متحد قطعنامه را تنظیم کردند که این قطعنامه بلافاصله از سوی عراق پذیرفته شد، ولی بعد از گذشت یک‌سال و هفت روز از تاریخ صدور آن در ۲۷ تیر ۱۳۶۷ از سوی ایران پذیرفته شد و امام خمینی رحمه الله پیامی درباره پذیرش قطعنامه منتشر کرد که  به «نوشیدن جام زهر» معروف شد.

با وجود پذیرش این قطعنامه عراق به حملات خود ادامه داد و مجدداً داخل خاک ایران شد تا نقاط مهمی از جمله خرمشهر را به دست بیاورد تا با وضع بهتری در مذاکرات حضور داشته باشد، اما موفقیتی بدست نیاورد و نهایتاً جنگ در ۲۹ مرداد ۱۳۶۷ پایان یافت.

اگرچه قطعنامه 598 انتظار کامل جمهوری اسلامی ایران را برآورده نکرده است، لکن در مقایسه با قطعنامه‌های قبلی سازمان ملل متحد از ویژگی های خاصی برخوردار است.

البته جای تأمل دارد که چرا امام خمینی حاضر به نوشیدن جام زهر شدند با وجود اینکه ایران اسلامی توانایی ادامه جنگ در سال 67 را دارا می بود؟

که به نظر می رسد مسئولان کشوری و لشکری همچون جانشین فرمانده کل قوا در زمان جنگ و خست وزیر دوران جنگ علاقه بسیاری به پایان یافتن جنگ داشتند و فشارها و نامه های آنان باعث پذیرش قطعنامه از سوی امام رحمه الله شده بود.