با 8000 میلیارد تومان چکار می‌توان کرد؟

خبرنامه دانشجویان ایران: در سال‌های اخیر آنقدر ارقام عجیب و غریب میلیاردی و هزار میلیاردی به گوش مردم خورده است که شاید افسانه‌ای بودن شاهکار وزارت آموزش و پرورش و همچنین شکسته شدن رکورد فساد در دولت امید، دیگر تعجب آور نباشد و متاسفانه حتی امری طبیعی تلقی شود.

به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ در روزهای ماهی که قرار بود برای همه و علی الخصوص معلمان و دانش آموزان ماه مهر باشد، ناگهان خبری در رسانه‌ها پیچید که به قدری تامل برانگیز و دردناک بود که خاوری و دار و دسته‌اش باید مقابل مسببین چنین فاجعه‌ای لنگ می‌انداختند. «اختلاس 8000 میلیاردی در صندوق ذخیره فرهنگیان»، صندوقی به اسم فرهنگیان، که هر ماه بخشی از حقوق ناچیز آنها را اخذ می‌کرد و قرار بود با سرمایه‌گذاری این مقدار اندک از این حقوق ناچیز، برای آنها خدماتی بیش از آنچه که وزارتخانه تخصیص داده است، فراهم کند. جالب تر آنکه وزیر آموزش و پرورش که می بایست اولین مدعی این پرونده باشد، خود رئیس هیات مدیره این صندوق بوده است.

از طرفی در سال‌های اخیر آنقدر ارقام عجیب و غریب میلیاردی و هزار میلیاردی به گوش مردم خورده است که شاید افسانه‌ای بودن شاهکار وزارت آموزش و پرورش و همچنین شکسته شدن رکورد فساد در دولت امید، دیگر تعجب آور نباشد و متاسفانه حتی امری طبیعی تلقی شود. شاید هم مردم از دولتی که «شب پرداخت یارانه‌ها را شب عزا می‌داند» و «مدیران و دارندگان فیش‌های نجومی را متخلف نمی‌داند»، انتظاری ندارند. با این حال، با یک حساب سرانگشتی، می توان دریافت که با پول اختلاس 8000 میلیاردی در صندوق ذخیره فرهنگیان، چه گره‌های مهمی از کشور باز می شد.

*** اگر متوسط حقوق هر معلم را دست بالا و سخاوتمندانه 2 میلیون تومان در ماه در نظر بگیریم مبلغ به فنا رفته در صندوق ذخیره معادل حقوق 4000000 ماه یک معلم است یعنی اگر یک معلم حقوق خود را بتواند 333 هزار سال پس انداز کند به اندازه ی شاهکار حضرات پول پس انداز کرده است.

*** می‌توان یارانه بیش از 175 میلیون نفر، هزینه 8 هزار بیمارستان مجهز و... را پرداخت کرد.

*** با این مبلغ می‌توان به بیش از 26 هزار شرکت نوپا و استارت آپ وام 300 میلیونی پرداخت کرد.

*** با مبلغ فساد صندوق ذخیره ی فرهنگیان می توان 16 ورزشگاه مثل ورزشگاه آزادی را از نو ساخت، می‌توان 24 برج مانند برج میلاد بنا کرد.

*** با این مبلغ می‌توان به هر نفر از دانشجویان سراسر کشور(حدود 4/5 میلیون نفر) مبلغی بیش از 1700000 پرداخت.

*** می‌توان پروژه 25 ساله اتوبان تهران شمال را از نو و در کم‌ترین زمان ممکن ساخت، می‌توان 40 کیلومتر مترو در تهران ساخت، می‌توان 1500 کیلومتر راه آهن در کشور ساخت.

*** با این مبلغ می‌توان 5 میلیون دانشجو را به صورت هوایی به عتبات عالیات اعزام کرد.

*** ساخت و تجهیز 16000 تخت بیمارستان برای بیماران

*** می‌توان زمینه ازدواج 400 هزار زوج را فراهم کرد و یا می‌توان 800هزار فقره وام ازدواج پرداخت کرد.

*** با این مبلغ می‌توان به 100000 نفر وام 80 میلیونی مسکن اعطا کرد.

*** می توان 200 هزار وام اشتغال پرداخت کرد و یا برای 80 هزار نفر شغل با درآمد پایدار ایجاد کرد.

*** با این مبلغ می‌توان به 320000 نفر وام 25 میلیون تومانی خودرو پرداخت کرد.

*** احداث و راه اندازی 16000 آزمایشگاه مجهز با تمامی امکانات روز در دانشگاه ها

*** خرید نزدیک به 10000 اتوبوس صفر و بروز دنیا برای حل مشکل ناوگان فرسوده بین شهری

*** و....

از این «می‌توان‌ها»، می‌شود مثنوی هفتاد من کاغذ نوشت اما گویا حضرات بیشتر دنبال آنند که با یک رویکرد غیرشفاف و پوپولار تنها به این سوال پاسخ دهند که «از قبل این فعل و انفعال چگونه می توان انتخابات را برد؟»