نفوذ در این معنا، به مفهوم ورود و رخنه ی جاسوسان خارجی به مراکز حساس و انجام عملیات خرابکارانه نیست بلکه استراتژی نفوذ، ذیل مفهوم جنگ نرم دسته بندی می شود که عبارت است تلاش برای تسخیر مغز ها و قلب ها و هدف، تغییر محاسبات و باورهای مسئولین و نخبگان کشور است تا از این رهگذر بدون دخالت مستقیم آنان، همان راهی را طی کنند که مطلوب آنان است و به عبارت اخری، مبدل به کارگزاران بی اجرت دشمن گردند.
نفوذ، صور و اشکال مختلفی دارد و در عرصه های سیاسی، اقتصادی، علمی، فرهنگی و...متبلور می شود.
اگر چه همه ی اقسام نفوذ در دستور کار دشمن قرار دارد اما نفوذ علمی_فرهنگی به علت اثرات ریشه ای و بنیادین، از اهمیت بیشتری برخوردار است.
در همین راستا دیپلمات های اروپایی مستقر در خاک ایران، کارویژه ی خود را از امور دیپلماتیک به بازدید و سخنرانی در محیط های آکادمیک تغییر داده اند.
دنباله دار بودن این اقدامات و فراوانی آن، موید این امر است که در چارچوب سیاست نفوذ، صورت می گیرند و مضاف بر این، نکته ی جالب توجه این است که در اکثر موارد دیپلمات ها، خود خواستار حضور در مراکز علمی می گردند.
وقوع دیدارهای دومینو وار اینچنینی از مراکز آموزش عالی بیانگر عدم اهتمام مسئولان برای مقابله با نفوذ علمی است و این سوال را به ذهن متبادر می نماید که آیا مراجع ذی مدخل به مقوله ی نفوذ اعتقاد ندارند و آن را توهم توطئه می دانند و یا آنکه علیرغم باور به مفهوم نفوذ، بِدان تن داده اند و به تعبیر علامه جوادی آملی، دیاثتی از سنخ علمی بر وزارت علوم حاکم است.
* دانشجوی حقوق دانشگاه فردوسی مشهد
