از سمت خدا تا حرف تو برف رسانه ملی

خبرنامه دانشجویان ایران: شب هایی که گذشت ویژه برنامه هایی مانند حرف تو برف و... بهانه ای شد برای این قلم تا گوشه ای از دردهای رسانه ملی را بازگو کند. رسانه ای که متعلق به نظام حاکمیت است و باید به مهمترین پشتوانه های آن یعنی قشر مستضعف و مظلوم جامعه و درد ورنج های آن ها بپردازد ولی زیباترین لحظات مردم را در اختیار برنامه ای چون حرف تو برف قرار می دهد.

به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ وبلاگ سرای دل، برنامه ای که مثل خیلی از برنامه های دیگر رسانه ملی ما، آنتن زنده آن اختصاص به چند نفر بازیگر و خواننده مشهور و متمول چون امین زندگانی ها و گلاره عباسی ها و شبنم قلی خانی ها و حمید گودرزی ها و بهنام صفوی ها و...... دارد که معلوم نیست نقش این بزرگواران در هنجارسازی های فرهنگی و ارتقاء سلوک انسانی جامعه چه بوده و هست؟!

کسانی که انگار گم شده تاریخ اند و اصلا از این جعبه جادو تصاویرشان در طول سال پخش نشده لذا باید آنتن های زنده رسانه را به این میزان نیز در اختیار آن ها نهاد!

این ها چه کسانی هستند و چه سهمی در ارتقاء زندگی مردم دارند که باید به این میزان به آنها پرداخت!

مهمتر از همه این مجری پرحاشیه کیست و چرا باید مردم لوس بازی های کلیشه ای اش را تحمل کنند؟!

این همه خواننده از فریدون گرفته تا بهنام صفوی چرا و به چه دلیل باید از آنتن زنده رسانه ملی حجم شهرت و درآمدزایی و منفعت طلبی خود را چندین برابر کنند و بعد هم به ریش این نظام و انقلاب که خون هزار شهید به پایش ریخته شده تا امروز این امنیت و اقتدار را دارد، بخندند!!!

گیر ما فقط این چند خواننده و بازیگر نیستند، گیر ما فقدان راهبردهای کلان و اساسی برای استفاده از ظرفیت های اقشار مختلف اجتماع در رسانه ملی است، گیر ما این است که چرا برنامه ای مانند ثریا که به گِل ترین مشکلات کف بازاری مردم می پردازد باید در آن ساعت از شب و با این وقفه  های پی در پی پخش شود ولی بهترین و پرتماشا ترین ساعات رسانه دراختیار کسانی باشد که فقط می خواهند مردم را سر "گرم" نگه دارند!! و هزینه های این گرم شدن سر ملت، پر شدن جیب افراد شهرت طلب و منفعت کسب کن شود!!

این اشکال فقط مختص به این برنامه ها نیست! برنامه های به ظاهر دینی هم نباید صرفاً در اختیار چندکارشناس مطرح باشد. سمت خدای ما با این حجم از مخاطب چرا مهمل چند کارشناس محدود شده است. مگر این کشور کم کارشناس دینی دارد که برنامه های مذهبی ما این چنین محدود شده است به سه چهار کارشناس مذهبی و منبری معروف!!

تا کی رسانه ملی ما باید بی سروسامان باشد در تولید شهرت برای دیگران؟!

و تاکی باید دامن بزنیم به گسست بین بدنه مردم و دستگاه حاکمیت؟! چرا تریبون های رسمی و ملی ما در اختیار ضعیف ترین و مظلوم ترین اقشار جامعه و مشکلات آنها نیست؟ چرا فقط بازیگران و خوانندگان و منبری های معروف و مولتی میلیاردهای معروف و مشهور باید صندلی های رسانه ملی را اشغال کنند؟؟