داوطلبان هنوز در شور و نشاط صبحگاهی در مدارس بودند؛ البته تعدادی نیز که برای چندمین بار برای محک زدن خود در بزرگترین ماراتن علمی کشور حضور پیدا می کردند کم نبود.
تقریبا می توان گفت نسبت های پدری و پسری در کنکور امسال دیده می شد.
درب های دانشگاه بسته بود و ماموران حراست طبق دستوری که داشتند ساعت 7:30 دقیقه باید درب ها را باز کرده و با چک کردن کارت های داوطلبان آن ها را به سالن های آزمون راهنمایی کنند.
وقتی تیم خبری ما زیر پل حافظ توقف کرد و پیاده شدیم هنوز خیلی شلوغ نشده بود و تجمعی صورت نگرفته بود، اما در مسیر منتهی به دانشگاه امیرکبیر والدین و داوطلبان به صورت گروهی و تک تک دیده می شدند.
ابتدای کار که شروع به گزارش گرفتن کردیم همه ترس داشتند و تقریبا با پاسخ منفی روبرو می شدیم ولی کم کم که دور ما جمع شدند و با شوخی خنده فضا داغ شد.
نفر اول: می خواهم درسم را ادامه بدم و دکتر شوم.
به نظرم تنها رشته ای که آینده شغلی دارد و می تونم دست تو جیب خودم کنم و منتظر استخدام نباشم دکتر شدنه ولی سخته و درسهاش اکثرا باید زبان خارجی رو فول باشی .
خنده اطرافیان و خودش موضوع را عوض کرد و کلا به سمت اشتغال و اقتصاد رفت.
اینبار نوبت والدین بود که به سئوالات ما مقابل دوربین پاسخ بدند.
بعضی ها از هزینه های 10 و 20 میلیونی برای قبولی در رتبه های تک رقمی حرف می زند و بعضی ها از اینکه اگر پسرشان قبول نشود دانشگاه آزاد می فرستند و برایشان فقط رفتن به دانشگاه مهم است و گرفتن مدرک، الباقی مهم نیست!
بیشتر داوطلبان در پاسخ به این سئوال که آینده شغلی رشته مورد علاقه خود را می دانید؟ پاسخی مشترک داشتند.
خیر.
کم کم ساعت به وقت باز شدن درها رسید، دوربین وارد دانشگاه شد، داوطلبان که با نشان دادن کارت ها وارد می شدند به دوربین لبخندی میزنند و ادامه مسیر راه می پیمودند.
بالاخره یک نفر خودش داوطلب شد و گفت با من هم مصاحبه می کنید؟
انگار دل پری داشت و ما را با دوربین صداوسیما اشتباه گرفته بود البته جای خوبی برای انتقاد آماده بود «خبرنامه دانشجویان ایران» صنفی ترین رسانه ی دانشجویی کشور.
ابتدا از اینکه آیا حرفایش پخش می شود سئوال کرد: من نسبت به همه نقد دارم.
چرا کتاب های درسی هنوز قدیمی و غیر تخصصی هستند؟ قبول دارم که باید مقداری از همه علمی را بلد باشید ولی برای مثال برادر من رشته اش ریاضی بود و در نهایت کنکور هنر شرکت کرد و قبول شد.
از اینا بگذریم چرا بیشتر فارغ التحصیلان دانشگاهی بیکار هستن؟ مگر برنامه ریزی برای جوانان از اهداف دولت نیست؟ خب وقتی می بینند این همه فارغ التحصیل رشته های مختلف هست چرا طرحی ندارند برای اینکه خروجی دانشگاه کارآفرین محور باشد و صرفا دانشجویان به مدرک خاتمه ندهند و منتظر استخدام نباشند؟
اصلا وزارت های علوم چرا با صنعت همکاری نمیکند؟ مثل وزارت بهداشت که دانشگاهیش در داخل بیمارستان هاست و دانشجوی رشته پزشکی از ابتدا تا انتها به صورت عملی یادگیری را تجربه می کند اقدام نمیکند؟
چرا سربازی را اینطور غول پیکر ساخته اند که جوان مجبور می شود برای به تاخیر انداختنش حرفه ای را که بلد است رها کند و به دانشگاه بیاید و فقط مدرک بگیرد و دست آخر هم نتواند با مدرکش آش دوغ بفروشد؟
کار داشت به جای باریک می کشید که خودش گفت: میدانم اینها پخش نمیشود پس نمیگم و خلاص.
ولی خدایی حرفام اگر مشکل خاصی نداشت پخش کنید چهار نفر از مسئولین ببینند شاید این حرفاهای من بتواند گره گشایی کند.
کم کم تیم برای تصویری برداری از دانشگاه خوارزمی که حوزه امتحانی ریاضی و تجربی دختران بود آماده شد.
وقتی به دانشگاه خوارزمی رسیدیم تقریبا همه داخل شده بودند.
دخترها از پسرها کمی تا قسمتی حاضر جواب تر بودند.
اول از هرچیزی که ما را می دیدند وضع روسری و لباس هایشان را درست می کردند و از ما می خواستند با آن ها گفتگو کنیم.
دغدغه های این قشر کاملا متفاوت و به نظر تقلیدی می آمد.
وقتی سئوال میشد تا کجا می خواهید ادامه تحصیل بدید پاسخ می دادند: تا وقتی کیس مناسب برای ازدواج پیدا کنیم یا تا وقتی شغل مناسبی پیدا کنیم و مستقل شویم انگار به چشم همسریابی به دانشگاه ها نگاه می کنند.
برای دختران هم آیند شغلی رشته، دانشگاه دولتی و غیرانتفاعی و آزاد چندان مهم نبود فقط رفتن و گرفتن مدرک حالا هر رشته ای باشد.
البته بعضی ها واقعا استرس داشتند و نگران بودند مبادا رشته ای که می خواهند قبول نشوند و شده حتی سال بعد کنکور شرکت می کنند تا به رشته مورد علاقه خود برسند.
انگار در بین دختران درس خواندن مهم تر است، البته با نگاهی ورودی و خروجی سال های پیش این امر هم طبیعی به نظر می رسد.
وضع میزهایی که نفرات دختر و پسر هم نشسته بودند متفاوت بود.
اغلب دخترها تغذیه هایی از قبیل خشکبار و تنقلات داشتند و پسرها حتی مداد اضافه هم از دوستشان طلب می کردند اما روحیه و انگیزه آنها بالا بود و در این طرف که دخترها بودند استرس بیشتر موج می زد.
