مردم اما همانطور که انتظار می رفت چیزی به داشته هایشان اضافه نشد و تکرار مکررات تغییری در حال و روزشان ایجاد نکرد. بالعکس به باور برخی کارشناسان این گفتگو بیش از هر چیز آنها را ناامید کرد و نوعی بدبینی را در میان آنها تشدید نمود. صادق زیباکلام از حامیان روحانی در دو انتخابات یازدهم و دوازدهم به صراحت معتقد است گفتگوهایی از این دست بی از هر چیز موجب ریزش آراء رئیس جمهور می شود. زیباکلام در توئیتی در این باره نوشت: «ای کاش آقای روحانی متوجه می شدند که هربار که با مردم صحبت می کنند بخش دیگری از ۲۴ میلیون رای شان را ازدست می دهند. ای کاش ایشان می توانستند متوجه شوند که وقتی به جای پرداختن به مشکلات ومسائل جدی و واقعی جامعه به سئوال و جواب های تصنعی، پوک و سطحی می پردازند در حقیقت به شعور مردم توهین می کنند.» این البته اولین باری نبود که زیباکلا گفتگوهایی از این دست را به چالش می کشید. او پیش از این هم تلاش کرده بود با بیان هایی دیگر همین موارد را به رئیس جمهور مورد حمایتش گوشزد کند. زیباکلام در واکنش به نطق گزارش صد روزه هم نوشته بود «بعد از سخنان امشب آقای روحانی دارم فکر می کنم، نکنه ما دو تا ایران داریم یکی در عالم واقعیت یکی هم توی ذهن ایشون. اولی پر از مشکل و دومی اصلا مشکلی ندارد.»
واکنش ها به اظهارات رئیس جمهور البته یکی و دوتا نبود. محمدعلی ابطحی رئیس دفتر رئیس دولت اصلاحات هم در این خصوص نوشت: «مصاحبه رییس جمهور با کلی توقعی که ایجاد شده بود پایان یافت. متاسفانه سوالات اقای رشید پور متفاوت نبود. حتی نگذاشت طعم سخنرانی های آزاد خود روحانی را داشته باشد. از سیاست داخلی وخارجی و حتی اقتصاد حرف مهمی پرسیده نشد. و جواب هم طبعا داده نشد. کشور غرق در ناامیدی است. به مشکلات اخیر اشاره نشد. حتی سوالات از برنامه های عادی رشید پور هم خیلی محافظه کارانه تر بود. کشور به مصاحبه ی دیگری احتیاج داشت.»
دامنه این دست واکنش ها البته همانطور که اشاره شد ابعاد بسیار گسترده تری را در بر می گرفت که موضوع این گزارش نیست و موارد یاد شده تنها مشتی نمونه خروار است. آنچه لازم است با گذشت دو روز از این مصاحبه مورد توجه قرار گیرد پاسخ به این سوال است که اگر هدف از چنین برنامه هایی ارائه گزارش و در میان گذاشتن حرفهایی با مردم است که آنها را نسبت به شرایط موجود تا حدی اقناع و به واسطه شفاف سازی مقتضی مسئولین را قدری از زیر فشار مطالبه افکار عمومی رها سازد، چرا به گواه بسیاری از ناظران، این گفتگو ها عمدتا نتیجه عکس دارد؟ نتیجه ی که بیش از هر چیز در نظرسنجی صورت گرفته توسط حسام الدین آشنا نمود یافت و 80 درصد از مخاطبان، پاسخ های مصاحبه شونده را ضعیف ارزیابی کردند.
به طور حتم تکراری بودن اظهارات رئیس جمهور و اینکه نکته جدیدی در خلال آنها به چشم نمی خورد یکی از دلایل این نارضایتی است. از قول هایی که روحانی داد هم بعید است آبی گرم شود که اگر میخواست بشود در این 5 سال شده بود. طرح چندین و چند باره وعده ها و برشمردن "باید ها" هم دردی را دوا نمی کند و چیزی را تغییر نمی دهد. به هر حال فارغ از ایراداتی که به فرصت کم این گفت و گو، عبور سریع رئیس جمهور از برخی موضوعات نظیر دلایل ظهور و بروز اعتراضات مردمی و توقعاتی که پس از آن وجود دارد، ندادن پاسخ شفاف به برخی سئوالات اقتصادی و ... وارد است، انباشت انتظارات مردم در رفع مشکلاتشان توسط دولتمردان نتیجه چندان روشنی نداشته و گفتار درمانی هم چیزی از این مشکلات و آن انتظارات کم نمی کند. به هر حال این توقع در جامعه وجود داشت که رئیس جمهور این بار اطلاعیه خوانی نکند و به ویژه با توجه به اعتراضات اقتصادی اخیر که زمینه ساز ناآرامی هایی در شهرهای مختلف کشور شد کمی متفاوت از گذشته سخن گفته و چیزی بگوید که با واقعیات معیشت شان مطابقت داشته باشد.
در این میان رویکرد غیرصادقانه برخی مسئولین با مردم و طرح مواردی چون هیبریدی واقعی نبودن خودروهای هیبریدی، ابراز بی اطلاعی از حذف بودجه اختصاص یافته برای معضلات زیست محیطی استان های مرزی، و ... هم بار روانی مضاعفی را به جامعه تحمیل کرده و در تکمیل ابعاد این نارضایتی مزید بر علت شده.
هر چه هست بیش از 4 سال واندی از فرصت 8 ساله دولت روحانی گذشته و جامعه سخت منتظر است او و تیمش 3 سال باقی مانده را در یابند. نکته آنکه اگر طی زمان باقی مانده هم در، بر همین پاشنه بچرخد به واسطه اعتماد عمومی از دست رفته که در نوع خود سرمایه اجتماعی محسوب می شود، تاوان آن را نه روحانی و حامیانش که نظام خواهد داد.
