آقا ابراهیم

خبرنامه دانشجویان ایران: میلاد صالحی*// جشنواره سی و ششم با همه فراز و فرودهایش به پایان رسید و کمیت و کیفیت بالای فیلم های سینمای ملی و ایرانی  و نزدیک به گفتمان انقلاب به حدی بود که هیئت داوران نتوانست چشم بر آنها بپوشاند، اگر تلاش ها برای منکوب کردن لاتاری نتیجه بخش بود اما کیفیت بالای به وقت شام و تنگه ابوقریب انتخاب دیگری برای آنها نمی گذاشت! سخنان ابراهیم حاتمی کیا که در اختتامیه بحران بلاتکلیفی مدیران سینما را باردیگر به رخ کشید،مدیرانی که  حتی وقتی نزدیکان آنها هم عوامل تهیه مهم ترین برنامه های سینمایی هستند هم مرعوب جریان شبه روشنفکری و شومن ها می شوند. برنامه ای که در آن منتقد به راحتی به خود اجازه می دهد جلوی چندمیلیون بیننده به دروغ بودجه فیلم های ملی را از سایر فیلم ها تخمین بزند ،اما در این میان باید خداقوتی به زحمتکشان مجموعه اوج گفت، مدیرانی که اجازه نمی دهند اقتصاد سینمای ایران وابسته به شاهزادگان حاشیه خلیج فارس و بابک زنجانی ها شود!

بغض حاتمی کیا شکست، از بی خردی ها، از غریب بودن فرزندان شهیدی که فیلمشان را کمدی نامیدند. دیشب بغض حاتمی کیا شکست برای مادرپدر شهیدی که از جلوی جهانگیری کاخ نشین رد می شوند و او با بی احترامی به زور در لحضات آخر بلند می شود.

اینکه حاتمی کیا عصبانی شده بود، دلیل دارد، به خاطر اینکه بعضی ها از برخی حدود قرمزها رد شده اند. شهدا و مدافعان حرم کم کسانی نیستند، حاتمی کیا خودش بچه جنگ است، قطعا اگر به خودش اینقدر می توپیدند چنین واکنشی نشان نمی داد اما به فیلمی توهین کردند که از مدافعان حرم حرف میزد.

و اما ایمان به خداست که این طور به آدم شجاعت می دهد، اینکه مردانه می ایستند حرف حق می زنند، از نامردی ها می گوید و از تهمت ها... از سربازان گمنام در سازمان اوج، از سپاه، از شهدا، از همه کسانی که همه ما مدیون فداکاری هایشان هستیم. حاتمی کیه تخصص و هنرش را شجاعانه به رخ می کشد، خودش را فیلمساز وابسته می داند وقتی که با افتخار می گوید سی سال هست که روی این سن می آید و می رود یعنی می خواهد همه بدانند و یادشان نرود هنرش را و آثار فاخرش را، می گوید که یادمان نرود بلد این کار است، جوگیر و تازه به دوران رسیده نیست، حاتمی کیا دیشب سیمرغ گرفت، سیمرغی  که به جز او لایق فرد دیگری نبود. اما آقاابراهیم خیلی پیشتر سیمرغ هایش را از شهدا گرفته بود، از خانواده هایشان و همین چندروز قبل از حاج قاسم.

لازم است که برگردیم به جایزه اسکار اصغر فرهادی در فروشنده. فیلمی که برنده جایزه بهترین فیلمنامه شد. اما آیا فیلمی که نمی شود حتی با یک نوجوان دید جایزه بهترین فیلمنامه  را داراست؟ اینکه فردی مثل فرهادی فیلمی می سازد که غربی ها لذت ببرند در حالی که برای آنها تجاوز جنسی امری عادی است، مشخص است که جایزه اسکار کاملا سیاسی است؛ حال کسانی چون حاتمی کیا که فیلم های ارزشی می سازند، عمرا در اسکار و کن جایزه بگیرند چون فیلم های این عزیزان به مزاج غربی ها خوش نمی آید!

حال در کشور خودمان وقتی برای خودمان ارزشی قائل نباشیم، توقع نباید داشته باشیم که کشورهای دیگر نظیر آمریکا برای ما ارزش قائل باشند، ما اگر برای ارزش های خودمان ارزش قائل نباشیم قطعا غربی ها و شرقی ها برای ارزش های ما تره هم خورد نخواهند کرد.

"اگر به فردی می گویند جیره خور نظام است، بهتر است از اینکه جیره خور غربی ها باشد." حاتمی کیا دیشب دل ملتی را شاد کرد و جشن پیروزی انقلاب را تکمیل. این اتفاقات باعث شد که یادمان بماند که این جشنواره هنوز هم انقلابی هست و تا زمانی که جمهوری اسلامی بماند و نام این جشنواره هم فجر باشد، انقلابی خواهد ماند.

* قائم مقام تشکیلات انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه دریانوردی و علوم دریایی چابهار