چرا با زندگی لاکچری مسئولان مشکل داریم؟!

خبرنامه دانشجویان ایران: میکایل دیانی// ابتدایی که اینستاگرام را فعال کرده بودم در مورد نئومذهبی ها نوشته بودم! جماعتی که ظاهری اسلامی دارند، ریش دارند، یقه آخوندی دارند، چادر سر می کنند و یک چشم شان معلوم است اما سوار ماشین چند صد میلیونی می شوند، چادرشان متری چند صد هزار تومان است و.... مذهبی هایی که شاید مناسک مذهبی را اجرا کنند اما با مذهب خمینی که گرفته از اسلام محمد است مبتنی بر قناعت و ساده زیستی و... فاصله دارد!

حالا بعد از چند سال و فعال شدن Influencerهای بازهم به اصطلاح مذهبی که به قول خودشان #حجاب_استایل اند و ضمن داشتن روسری انواع و اقسام تبرج و خودنمایی را دارند نیز پدید آمده است، جماعتی که فکر می کنند ضمن داشتن روسری و چادر اقلام مختلف آرایش و خودنمایی را نیز مجاز می دانند و کج فهمی کاملی از حجاب و حیا و عفاف دارند که گویی می توان با داشتن روسری و چادر و... نیز همه رقمه دلبرایی بکنید! جماعتی که به لحاظ سطح رفاهی هم مثل آنها مرفه محسوب می شوند با این تفاوت که تلاش شان بر تظاهر اشرافیت شان بیشتر است و از ساعت و روسری و مانتو و ماشین و کیف و... گرفته تا سِت رنگ‌بندی روسری و رژ لب و لنز چشم شان را به نمایش می گذارند. این جماعت دوم البته جنسی مخرب تر از جماعت اول اند! و شاید مخرب تر از آنی که مدعی هیچ گونه اعتقاد دینی و... ندارد و مبتنی بر آن بی اعتقادی اش ملتزم به حجاب و... هم نیست. این حرف که ما به چادری های خشک و... جذب نمیشیم ولی اینا جذاب اند هم غلط است چون اساسا همه این حدود گذاشته میشه که ناموس هر کس برای دیگران جذابیتی نداشته باشد.

ممکن است هر یک از اینها دلیلی هم داشته باشند، که برخی منسوبین شخصیت ها هستند و نمی توانند چادر و روسری را کنار بگذارند اما نمی خواهند در رقابت خودنمایی و n.k افزایش فالوور و لایک و توجه و... هم جا بمانند!

در بین نوادگان منسوب و متفرق از امام خمینی هم این جنس دیده می شود و شاید بخشی از آنچه که می گویند مصطفوی ها و اشراقی ها و... با خمینی فرق دارند در همین باشد!

شکل گیری  #Influencer هایی که خود را حجاب استایل معرفی می کنند و با خودنمایی و تبرج الگوی بسیاری برای ارائه این رفتار می شوند خود معلول است. علت را باید در ارائه الگوهایی دید که دستگاه فرهنگ ساز جامعه ارائه می کند. رسانه ملی به عنوان دانشگاه عمومی در رأس دستگاه های الگوساز و فرهنگ ساز است و باید دید چه الگوهایی را به جامعه معرفی می کند!

تنها با نظر انداختن به تبلیغات تلویزیونی می توان فهمید که چه نوع زن و مرد و چه مدل سبک زندگی برای ما استاندارد شده است! زنانی که مثل همین Influencerها ضمن داشتن روسری آرایش و تبرج نیز دارند؛ آشپزخانه هایی که عمدتا هم اندازه مساحت متوسط کل خانه های ایرانی هاست؛ زندگی های لاکچری که عموم جامعه معمولا از آن بی بهره اند. خب با این الگو توقع داریم جامعه به کدام سمت رود؟!

همین مسئله را حالا ببرید در پدیده رقص و مائده هژبری و... دستگاه فرهنگ ساز و آموزشی کشور از مهدکودک و پیش دبستانی برای کودکان کلاس رقص می گذارد خب قرار است این بچه نسبت به این پدیده چه نگاهی داشته باشد؟ مهدکودکی مختلط است و از همان جا کودکان رقصیدن جلوی همدیگر قبحی ندارد چرا باید جلوی دوربین اینستاگرام رقصیدن قبح داشته باشد! خلاصه ریشه ها اونجاست اینها نتایج آن است.

در یک بیان دقیق می‌توان «رضایت عمومی» مردم را محصول نزدیکی «امکانات» به «توقعات» دانست و توقعات مردم از زندگی به‌صورت دقیق همان سطحی است که مسؤولان در آن هستند.

مردم اینگونه تصور می‌کنند که این سطح و امکانات که یک مسؤول در آن قرار دارد، سطح و استانداردی است که به‌طور منطقی این مسؤول می‌تواند و باید برای جامعه نیز فراهم کند. مردم هر جامعه‌ای در هر سطحی که باشند، زندگی خود را ضریبی از زندگی و رفاه «مسؤول» و «کارگزار» جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنند می‌دانند و به قدر نزدیکی و دوری از آن سطح زندگی، حس رضایت از زندگی یا نارضایتی و حسرت از زندگی برای‌شان ایجاد می‌شود.

این حس درست است، به واسطه آنکه برای مردم جاافتاده است که «مسؤول» به واسطه مسؤولیتی که در قبال جامعه‌اش دارد، کم‌برخوردارتر از دیگران است. این البته دستوری است که امیرالمومنین علی علیه‌السلام به حاکمان اسلامی داده‌اند. ایشان در خطبه ۲۰۹ نهج‌البلاغه می‌فرمایند: «إِنَّ‌الله تَعَالَی فَرَضَ عَلَی أَئِمَّهِ [الْحَقِ] الْعَدْلِ أَنْ یُقَدِّرُوا أَنْفُسَهُمْ بِضَعَفَهِ النَّاسِ، کَیْلَا یَتَبَیَّغَ بِالْفَقِیرِ فَقْرُهُ.» بدان معنا که «خداوند متعال بر حاکمان، اینگونه مقدر فرموده که زندگی خود را به مانند ضعیفان جامعه درآورند تا مبادا رنج فقر، فقیران را به طغیان اندازد». به عبارت دیگر حاکمان اگر نمی‌توانند آن «امکانات» و سطح رفاهی قابل توجه خودشان را برای مردم فراهم کنند، سطح ‌کیفیت زندگی خودشان را تقلیل دهند که برای مردم فاصله امکانات خودشان با مسؤولان و مدیران جامعه، توقعات کمتری برای‌شان ایجاد کند! این شاید یکی از راهبردی‌ترین نظریه‌های اجتماعی در حوزه عدالت اجتماعی باشد بویژه در جامعه‌ای که شکاف طبقاتی در آن یک مسأله بسیار مهم شده است و مسؤولان می‌توانند با رعایت همین نکته این شکاف را ترمیم کنند.

این همان چیزی است که شهید بهشتی در همان سال‌های ابتدای تاسیس حکومت می‌گویند: «کسانی که خواهان خدمت در سمت زمامداری امتند، وضع‌شان از نظر سطح زندگی را روشن کنند؛ اگر آماده هستند درسطح کم‌درآمدترین مردم زندگی کنند در این راه گام بردارند اگرنه، نه!»