درباره این سکولاریسم چه می‌دانید؟!

خبرنامه دانشجویان ایران: حسین شمسیان// حتما شنیده اید که سکولار کسی است که معتقد است دین و سیاست راهشان از هم جداست. این تعریف مشهور، لایه های هزار توی دیگری هم دارد که به سکولاریسم پنهان و عملی منتهی می شود.

یکی از پنهانی ترین آن مدل ها به کسانی قابل اطلاق است که علیرغم داشتن فرصت ها و امکانات بی نظیر، قواعد حکومت داری را از مبانی دینی استخراج نکرده و نمی کند!

حالا شما بگوئید حوزه سکولار یعنی چه!؟

یعنی حوزه ای که رسما بگوید دین از سیاست جداست!؟ اینکه خیلی ساده انگارانه است!

حوزه سکولار یعنی اینکه با گذشت چهل سال از انقلاب، با گسترش حوزه های علمیه و داشتن موقعیت ممتاز و بی سابقه در طول تاریخ، برای مهمترین مطالبات مردم، نسخه دینی تولید نشود!

و در عوض به سیاق چند صد سال پیش و بی‌توجه به جایگاه اسلام حکومتی، دوره های ده ساله و بیست ساله برای تبیین فروع فقهی از نماز و روزه تا طهارت و نجاسات برگزار شود و درباره درد های جانکاه و سوالات بی پایان مردم، به یک «حلال است و حرام است» بسنده شود و این باور را در مردم تعمیق کنند که اسلام برای اداره کشور، نسخه ای ندارد!

آیا این همان غایت سکولاریسم و آرزوی قلبی هر سکولاری نیست!؟

آری من هم مثل خیلی از متدینین دیگر، نمی‌خواهم قبول کنم که حوزه های علمیه سکولار هستند، ولی  هر وقت یاد نامه سی سال قبل امام می افتم، ته دلم می گویم: «نکند واقعا ...»!؟ و بقیه حرفم را می خورم، همان حرفی که امروز  رحیم پور ازغدی می‌گوید و تکفیرش می‌کنند!

سی سال قبل یعنی آبان 67 امام راحل در پاسخ به نامه محمد علی انصاری همچون حکیمی دور نگر و ژرف اندیش، هشدار داد که آنچه در آینده مهم است، «مسائل مورد ابتلای مردم و حکومت است» که «فقها باید» برای آن فکری کنند و «نیاز عملی» جامعه به آنها را رفع نمایند.

سپس در فهرستی مختصر، بیش از پنجاه مورد از مسائل حیاتی و مورد ابتلا را اینگونه نگاشتند: «...(امروز) نیاز عملى به این بحث‌ها و مسائل است؛ مثلًا در مسئله مالکیت و محدوده آن، در مسئله زمین و تقسیم بندى آن، در انفال و ثروتهاى عمومى، در مسائل پیچیده پول و ارز و بانکدارى، در مالیات، در تجارت داخلى و خارجى در مزارعه و مضاربه و اجاره و رهن، در حدود و دیات، در قوانین مدنى، در مسائل فرهنگى و برخورد با هنر به معناى اعم؛ چون عکاسى، نقاشى، مجسمه سازى، موسیقى، تئاتر، سینما، خوشنویسى و غیره.

در حفظ محیط زیست و سالم سازى طبیعت و جلوگیرى از قطع درختها حتى در منازل و املاک اشخاص، در مسائل اطعمه و اشربه، در جلوگیرى از موالید در صورت ضرورت و یا تعیین فواصل در موالید، در حل معضلات طبى همچون پیوند اعضاى بدن انسان و غیر به انسانهاى دیگر، در مسئله معادن زیرزمینى و روزمینى و ملى، تغییر موضوعات حرام و حلال و توسیع و تضییق بعضى از احکام در ازمنه و امکنه مختلف، در مسائل حقوقى و حقوق بین المللى و تطبیق آن با احکام اسلام، نقش سازنده زن در جامعه اسلامى و نقش تخریبى آن در جوامع فاسد و غیراسلامى، حدود آزادى فردى و اجتماعى، برخورد با کفر و شرک و التقاط و بلوک تابع کفر و شرک، چگونگى انجام فرایض در سِیر هوایى و فضایى و حرکت بر خلاف جهت حرکت زمین یا موافق آن با سرعتى بیش از سرعت آن و یا در صعود مستقیم و خنثى کردن جاذبه زمین و مهمتر از همه اینها، ترسیم و تعیین حاکمیت ولایت فقیه در حکومت و جامعه که همه اینها گوش‌هاى از هزاران مسئله مورد ابتلاى مردم و حکومت است که فقهاى بزرگ...»

راستی «حوزه های علمیه غیر سکولار»، برای چه تعداد از این موضوعات مهم، نسخه اسلامی ارائه کرده اند و برای کدام یک از همین مسائل اقتصادی و هنری و... حرفی به جز «حرام است» ارائه کرده اند؟

می‌دانیم که سکولار بودن ربطی به ظاهر ندارد و همینکه امر دنیا از آخرت در قول و فعل تفکیک شد و به مردم در عمل اینگونه نشان داده شد که دین، نسخه ای برای مملکت داری ندارد، سکولاریسم شکل گرفته است، درست نقطه مقابل امام که دین را پایه و مایه تمدن این جهانی و کلید سعادت آن جهانی می دانستند.