محمدیان نمونه کم نظیری از زندگی زاهدانه در نمایش ساده زیستی و زی زاهدانه رهبری معظم انقلاب بود که هیچ گاه خود و خانواده از جایگاه خود برای تمتع دنیوی استفاده نکردند.
حجت اسلام و المسلمین محمدیان مظهر عطوفت پدرانه در حمایت از دانشجویان بود تا آنجا که در حمایت از دانشجویان و فعالان انقلابی شخصا وارد عمل می شد و حتی در مواردی خود برای آزادی دانشجویان دستگیر شده در یکی از کلانتری های محل بازداشت حاضر شد و در همان جایگاه نیز بدون در نظر گرفتن شان خود در دفاع از حریم ارزشی دانشگاه در شورایعالی انقلاب فرهنگی مظهر خشم انقلابی در جلوگیری از انحراف در مشی مدیریتی دانشگاه ها گردید.
اگر چه بهره مندی جامعه دانشگاهی و حوزه های علمیه از وجاهت و شان والای علمی او به علت توجه و تمرکز ویژه او بر ایفای دقیق مسئولت کم و ناچیز بود ولیکن ظرفیت علمی او در سایه الگوی جدید از سبک مدیریت یک روحانی انقلابی اخلاق مدار محسوس بود.
حجت الاسلام محمدیان از سرمایه های متنوع و گرایشات متنوع فکری انباشته شده در نهاد نمایندگی از زمان مرحوم منتظری که مسئولیت این نهاد را بر عهده داشت تا حضور استاد فرهیخته حجت الاسلام و المسلمین حاج آقای قمی آنچنان هنرمندانه و هوشمندانه استفاده کرد که نهاد نمایندگی تبدیل به ظرفیتی موثق برای پیگیری اهداف و آرمان های نسل سوم و چهارم انقلاب اسلامی شد.
حتما ایجاد ظرفیت و زمینه سازی برای پذیرش مسئولیت نهاد توسط یک روحانی حدود چهل و چند ساله از جلوه های مدیریت انقلابی وی در این سال ها می باشد.
در دوره مدیریتی ایشان جرات و جسارت انقلابی تشکل های دانشجویی برای نقد حکومت ارتقاء پیدا کرد و کادر متمایزی از بین جوانان انقلابی برای پذیرفتن مسئولیت های کلان در جمهوری اسلامی تربیت و پرورش یافت.
او در عرصه مدیریتی مد نطر امام راحل و تصویری که از مدیریت یک روحانی ایجاد کرد موجب اعتبار جدیدی برای روحانیت دینمدار و حوزه های علمیه در این عرصه گردید.
آقای محمدیان علیرغم مشی مهربانانه و ارتباط اخلاقی و عاطفی که با دانشجویان داشتند، به شدت از ایجاد رابطه مرید و مرادی ممانعت می کردند و بارها شاهد آن بودیم که فضا را برای نقد عملکردشان باز و مهیا می کردند.
