درس‌های اصحاب حسین(ع) در کربلا

خبرنامه دانشجویان ایران: عاشورا تنها یک‏روز نیست، بلکه تمامى تاریخ است. همان‏طورکه کربلا تنها یک قطعه‏ى خاک نیست، عاشورا همچنان ادامه دارد فقط کافیست خوب گوش جان بسپاریم و نوای ارباب را بشنویم که هنوز میفرمایند هل من ناصر ینصرنی...

وسعت وجودی عاشورا آنقدر والاست که هر شخصی می تواند با قسمتی از آن اُنس بگیرد و وجودش را رشد دهد، در عاشورا از هر سنی الگو برای ما وجود دارد، از کودک شش ماه بگیر تا پیرمردهایی که برای اربابشان جانفشانی کردند، آری این اصحاب بودند که فهمیدند تنها راه نجات از این دنیای فانی تمسک به راه و طریق سیدالشهدا علیه السلام است و این فوز را بالاترین فوز زندگی خود می دانستند، اصحاب حسین(علیه السلام)  با حسین پیمانی جدانشدنی بستند و هر کدام از آنها به طریقی خاص با امام حسین(علیه السلام) ارتباط میگرفتند این ارتباط را می توانید در شب عاشورا مشاهده کنید همه می دانستند که فردا شهید راه حسین(علیه السلام) می شوند اما با سخنانی ارادت خود را به امام خود نشان می دادند.

به میدان عاشورا برگردیم و مروری کنیم از وفاداری های بعضی از این اصحاب بزرگوار؛
سیدالشهدا رسمی را در کربلا بنیاد نهاد که هر کدام از اصحابش به شهادت می رسید بر بالینش حاضر می شد و در لحظات آخر آنها را در آغوش می گرفت و هیچ تفوات بین اصحاب و بنی هاشم قائل نمی شدند.

در بین اصحاب  جون غلام سیاه اباذر است  که وقتی حضرت بر بالینش آمد و سرش را به دامن گرفت به حضرت گفت: ای ارباب من سیاه و بد بو هستم و شما پسر فاطمه سلام الله علیها هستید درست نیست که سر من را به دامن بگیرید و ارباب برایش دعایی کرد که دشت کربلا سراسر پر از عطر خوش بوی جون شد " اللهم طیب ریحک و بیض وجهک" ...

دیگری عابس است که مجنون وار فدایی حسین(علیه السلام) است و هنوز صدای رجزهایش به گوش می رسد که در میانه میدان فریاد می زند " حب الحسین اجننی" ...

هر کدامشان یک ویژگی خاص داشتند و الگویی خاص برای عالمیان شدند.

جانم فدای سعید بن عبدالله کسی که چندین بار مسیر مکه تا کوفه را پیمود و حامل پیام حضرت عشق بود و در آخر بعد از شهادت مسلم خبر را در میانه ی راه به حضرت رساند و به امام پیوست، عزیزی که تیرها را به جان می خرید تا حضرت و دیگر یاران اقامه نماز کنند، اگر کمی بر این صحنه تامل کنید به عمق امام شناسی سعید بن عبدالله پی خواهید برد، آنقدر از تیرها در بدنش پذیرایی میکرد که روای می گوید که شبیه خار پشت شده بود.

وقتی حضرت بعد از نماز سر مبارکش را به آغوش کشید به سیدالشهدا جمله ای گفت که جان ها را به سوز و گداز می اندازد، سعید بن عبدالله خطاب به امام عاشورائیان گفت: "هل اوفیت یابن رسول الله، آیا وفادار بودم ای پسر رسول خدا، کافیست که به عمق جان این کلام پی ببریم و آن را سرمشق زندگانی خود قرار دهیم که اینهمه جراحت را تحمل کنی و باز هم بدون داشتن کوچکترین توقع و طلب از اربابت تقاضا کنی که او را در زمره یاران وفادارش بشمار آورد ...."

به سراغ پیرمردهای عاشورا برویم
حبیب بن مظاهر و مسلم بن عوسجه دو یار قدیمی که فکر ذکرشان فدا شدن در راه حسین(علیه السلام) بود، آنقدر پیر بودند که کمرهای آنها خمیده و ابروان آنها آنقدر بلند شده بود که جلوی چشمانشان را می گرفت.

کمی نامه ی سیدالشهدا به حبیب بن مظاهر را مرور کنیم؛ من الغریب الی الرجل فقیه حبیب بن مظاهر...

حبیب فقیه میدان عاشورا بود و تا نامه ارباب عالمیان به دستش رسید عزم میدان عاشورا کرد و سریع خود را به امام رساند، حبیب و مسلم دو یار قدیمی و رفیق همواره گرد شمع وجودی حسین بن علی(علیه السلام) می گشتند و از او جدا نمی شدند، وقتی که مسلم بن عوسجه در میدان بر روی زمین افتاد حبیب و سیدالشهدا بر بالینش آمدند و حضرت سر مسلم بن عوسجه را در بر گرفت، حبیب به مسلم گفت آیا در این لحظات خواسته ای داری؟ مسلم دست امام حسین(علیه السلام) و حبیب را در دست هم گذاشت و به حبیب گفت: اوصیکم بهذا الرجل، وفاداری را در این جمله می تواند معنا کرد که حتی در آخرین لحظه که هر انسانی وصیت هایی برای خودش و اهل خانواده اش دارد اما مسلم بن عوسجه تنها وصیتش این است که دست از یاری حسین برندارید...

اصحاب سیدالشهدا اینگونه به پیمانی که با امام خود بستند وفادار بودند چون فهمیده بودند که حضرت نه یک راه بلکه تنها راه است.

* نوشته سجاد باقری