انقلابی‌گری و محافظه‌کاری

خبرنامه دانشجویان ایران: ابوالفضل محرمی*// امنیت شریان حیاتی جامعه است.یک جامعه در یک فضای امن می‌تواند به اهدافش دست پیدا کند و آن ها را به منصه ظهور برساند.مثل ولایت در اسلام که در پرتو آن تمام احکام پیاده میشود. شرط تحقق امنیت مقابله با تهدید ها و آفت هاست که برخی درون یک جامعه وجود دارد و برخی از این تهدید ها بیرونی است. مسئله ای که در صحبت های چند روز پیش جناب علیزاده و دخانچی به نظر قابل تامل می آمد الویت بندی مقابله با این تهدید ها بود. در اظهارات جناب علیزاده اینگونه متوجه شدم که مبارزه با تهدید ها و استکبار خارجی در مقابله با استکبار درونی الویت دارد و گاه باید دومی را فدای اولی نمود! چرا که امنیت مهم ترین مقوله یک نظام و جامعه سیاسی برای ادامه و بقای حیات است.

در اینکه امنیت مقوله مهمی است شکی وجود ندارد اما اینکه امنیت در مقابله با تهدید بیرونی خلاصه شود پیش فرض اشتباهی است. در واقع ارزش ها و آرمان‌ها با هم معنا پیدا میکنند.هر کدام حدود وثغور مشخص خودش را دارد.درست است که امنیت ضمانت کننده هست و ارزش ها در یک شرایط امن  تحقق پیدا میکنند اما عدم توجه به ارزش هایی مثل آزادی و عدالت میتواند مخل امنیت باشد. اینها همه رابطه متقابل دارند. یعنی بخش اعظمی از امنیت محصول تحقق ارزش های دیگری مثل عدالت و آزادی است.

اگر نظامی آزادی های مشروع را از جامعه سلب کند و نسبت به عدالت توجهی نداشته باشد، پیشرفت اقتصادی دغدغه مسئولین امر نباشد امنیت هم در معرض خطر قرار می‌گیرد. علاوه بر آن انقلاب ما یک انقلاب محافظه کارانه و مصلحت اندیش نیست که اعتقادات خود را زیر پا بگذارد، انعطاف در اعتقادات راهی ندارد. آنچه که از منظومه فکری امام و رهبری استنباط می‌شود مبارزه با استکبار در تمام صور ممکن است.از جهاد اکبر که مبارزه با استکبار درون یعنی مبارزه با نفس است گرفته تا مبارزه با امپریالیسم و سلطه جویی ظالمان و ستمگران.انقلاب اسلامی با مرام های نشأت گرفته از امپریالیسم هم مبارزه می‌کند و در مقابل آن ذره ای انعطاف نشان نمی‌دهد و نخواهد داد.

این نگاه پراگماتیسمی به ارزش ها به اینجا ختم نمی‌شود. بر اساس این نگاه برای حفظ قدرت حتی باید از خیلی باورها چشم پوشی کرد در صورتی که امیر المؤمنین قدرت را در پیاده سازی تمام و کمال احکام دین و پایبندی به تمام ارزش ها و باورها میدید. طرفداران این نگاه در مقوله حجاب هم نظراتی دارند. حرفشان این است که آیا با وجود جریانات معاند، جمهوری اسلامی می‌تواند در محیطی امن به اصلاح بپردازد؟ یا اصلا یارای مقابله با آن را دارد؟ وقتی مردم در مقابل یک قانون ایستادگی کردند(در صورت تایید فرضیه) باید انعطاف به خرج داد و طبق خواسته آنها عمل کرد؟

اگر این فرضیه را قبول داشته باشیم، باید کل قوانین کشور را عوض کنیم. این حرف را در رابطه با تمام گناهان اجتماعی می‌شود گفت. مثلا روزی یک عده به این نتیجه می‌رسند که هر کس دلش خواست شراب خواری کند! پس بیاییم طبق امیال قانون گذاری کنیم. آیا این حرف به نظر درست است؟!نتیجه اینکه جمهوری اسلامی در مقابل هیچ قانون شکنی و هیچ ظلمی نباید انعطاف نشان دهد. مبارزه با استکبار در همه صور ممکن رخ میدهد. چه این استکبار در قالب فساد متبلور شود چه در چهره قانون شکنی دیگر. خواه بیرونی باشد خواه داخلی. نمی‌شود فقط دلخوش کرد به مبارزه با استکبار خارجی ولی استکبار درون نسخه نظام را بپیچد. اتفاقا جمهوری اسلامی در این برهه سخت تشنه مبارزه با استکبار درونی است.

*عضو شورای مرکزی اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان مستقل