به گزارش سرویس زنان «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ موضوع حضور زنان در ورزشگاه ها هر چند وقت یک بار به موضوع روز تبدیل می شود. در این مدت افرادی در خارج و درون کشور سعی کرده اند تا این موضوع را به عنوان دغدغه و مطالبه اصلی زنان جلوه دهند و این موضوع را به عنوان یک بحث سیاسی تبدیل کنند و با دو قطبی سازی و یا هزینه زا کردن آن برای کشور و مردم سعی در بزرگ نشان دادن این موضوع دارند. این عده در حالی این خواسته را به عنوان خواسته حداکثری و اولویت اصلی زنان مطرح می کنند که در واقعیت این موضوع درمقابل موضوعات اساسی تر بانوان از جایگاه کم اهمیت تری برخوردار است. با بررسی هرچند کوتاه از اخبار سالهای اخیر متوجه می شویم همیشه ورزشگاه رفتن بانوان خبری بوده برای سرپوش نهادن بر دیگر اعمال و دور کردن اذهان عمومی ازخبراصلی.
این روز ها نیز خبر ضرب الاجل فیفا برای ورود زنان به ورزشگاه های ایران دوباره این موضوع را پیش کشیده است. گفته می شود این ضرب الاجل به خاطر نامه ای است که مدتی پیش 18 زن که هیچ کدام انها در ایران زندگی نمی کنند به فیفا نوشتند و خواستار فشار بر ایران برای ورود زنان به ورزشگاه ها می شوند. در پایین این نامه می توان نام افرادی مانند «فائقه آتشین» خواننده لس آنجلسی ضد انقلاب و «گلی عامری» مدیر کل سابق (معاونت وزیر) امور آموزشی و فرهنگی وزارت امور خارجه آمریکا را مشاهده کرد، افرادی که سال هاست در خارج از ایران زندگی می کنند و حال تصمیم گرفته اند برای زنان درون ایران نسخه بپیچند.
اما شایعات ضرب الاجل فیفا در شرایطی منتشر می شود که وزیر ورزش و معاونین وی اعلام کردند که فیفا هیچ ضرب الاجلی نداده و نامه اینفانتینو، رئیس فیفا فقط نامه ای جهت پیگیری روند وعده انتخاباتی آقای روحانی و قولهایی که به fifa مبنی برحضوربانوان در ورزشگاه داده، بوده است.
اما سوال اساسی اینجاست، جریانی که اینقدر برای حضور بانوان در ورزشگاه خود را به آب وآتش میزند آیا با خود اندیشیده که اولویت کنونی جامعه چه چیزی است؟ با بزرگنمایی حاشیه ها نسبت به متن درپی اعمال چه چیزی است؟
براساس آمارموجود، سرانه فضاهای ورزشی وتفریحی اختصاصی بانوان به شدت ازسطح کیفی پایینی برخورداراست و کوچکترین اقدامی درجهت تصحیح آن از جانب دولت صورت نمیگیرد. ورزشگاه های اختصاصی و مناسب سازی آنان در دستورکار دولت نیست و پارک بانوان که مکانی برای زنان است تا بتوانند آزادانه و با لباس غیررسمی و راحت در آن زمان خود را سپری کنند نیاز به یک بهسازی و نوسازی دارد که در فهرست کارهای دولت و شهرداری جایی ندارد، بسیاری از ورزشگاه های ما حتی برای حضور مردان نیز از امکانات کافی برخوردار نیست و نمیتوان حتی یک مسابقه معمولی را در آن محیط برگزارکرد.
چرا فیفا را از اصل ماجرا آگاه نمی کنید که به جای پیگیری روند حضور بانوان پیگیر روند بازسازی و تصحیح زیرساخت ها باشد؟ آیا بهتر نیست جای جار و جنجالهای تبلیغاتی دم انتخاباتی و شوآف های رسانه ای، دولت و جریان همفکر آن پاسخگوی این ناکارآمدی ها باشند؟ و افکارعموم را از مسائل اهم دور نکند.
گزارش از فاطمه صحرانشین
