خبرنامه دانشجویان ایران: حمزه دستیار*// هر چقدر به ایام انتخابات نزدیک تر می شویم، احزاب، شخصیت ها و جریانات سیاسی بیشتر خودنمایی می کنند و هر کدام سعی می کند فکر و برنامه های خود را به فکر و اولویت های مردم نزدیک تر کند، تنور انتخابات امسال هنوز در ملا عام داغ نشده است ولی جلسات خانگی، درون حزبی،ائتلافی و رایزنی های سیاسیون بشدت داغ هست و در زیر پوست شهر در جریان است.
همزمان کاسبی ها، سهم خواهی ها و سیاسی بازی ها هم در جریان است، هر حزب یک الگوی انتخاب مثلا شایسته سالارانه و بهمراه چند جوان معرفی می کند تا خود را عقلانی تر، پویا و دارای برنامه معرفی کند.
دعوای بین اصولگراها اما جنس متفاوتی دارد، آن ها با یک پیش فرض موهومی به جدل می پردازند! اصولگراها دولت ضعیف و ناکارآمد یازدهم و دوازدهم و همچنین مجلس دهم بعنوان یکی از ضعیف ترین مجالس ممکن در تاریخ می خوانند و هر دو را محصول تفکر اصلاح طلبی می دانند و اقبال مردمی را به سمت جناح خود می بینند.
وضعیت اصولگرایی الان در شرایط« دیدید آن چه ما گفتیم درست بود» هست و خود را دست برتر صحنه سیاسی کشور و احتمالا برنده قطعی انتخابات می دانند؛ اما در این پیش فرض و نگاه خود پیروز پندار چند مسئله مهم و اساسی دیده نشده است:
1. مردم مطمئنا فهمیده اند که اصلاح طلب ها در زمینه مدیریت، اجرا و تصمیم گیری حرفی برای گفتن نداشته اند اما «اثبات شی نفی ما عدا نمی کند» یعنی نقدها، ناکارآمدی ها و ضعف های اصلاحات، مهر تاییدی بر کارآمدی و موفقیت اصولگرایان نیست.
2. اصولگرایان هنوز گفتمان مشترک و غالبی ارائه نکردند و در این چند سال صرفا حالت نقادانه به عملکرد دولت و مجلس داشتند و در موضع سلبی عمل می کردند و وارد مرحله ایجابی نشدند، برنامه و طرح اصولگرایان برای عبور از مشکلات فعلی چیست؟ اولویت های مردم واولویت های اصولگرایان در برنامه ریزی ها یکی است؟
3. آیا معیار مردم برای انتخابات و انتخاب پیش رو، نگاه به مجلس گذشته است؟ در این گزاره یک مسئله بسیار مهم وجود دارد، آیا تغییر چهره های نمایندگی نمی تواند اصلاح طلبان را از موضع ضعف خارج کند؟ آیا چهر های معرفی شده توسط اصولگرایان چهره های مقبول تری خواهند بود؟
4. تعدد نگاه های متفاوت و فکرهای متعدد و گاها متناقض در اصولگرایان اجازه وحدت می دهد؟ آیا اختلافات در نگاه به مسئله FATF و برجام در چهره های سنتی تر اجازه همدلی می دهد؟ قضیه اصلح و صالح حل شده است؟ آیا حلقه جوان تر اصولگرایی و نواصولگرایی می تواند با افرادی چون حداد عادل، باهنر و محصولی هم راستا شود؟جریان شیخوخیت در اصولگرایی چقدر می تواند از دل شاجا و جمنا و پایداری یک لیست خارج کند؟
5. پیش فرض غلط «از پیش برنده بودن» اصولگرایان را از حضور در کف میدان انتخابات و شنیدن صحبت مردم به پستوهای احزاب کشانده تا بر سر سهم شان در لیست چانه زنی کنند و در همین ایان طیف مقابل با در دست گرفتن پرچم مطالبات اجتماعی سعی در تغییر زمین بازی دارد، روندی که به ظن من بسیار هوشمندانه است.
6. مسئله ای مهم تر از همه این مسائل وجود دارد، آن هم این که هویت حزبی در توده مردم چقدر قدرتمند و مستحکم است و آیا مردم دنباله روی احزاب هستند؟چند درصد مردم کنش ها و فضای حزبی را منفعت طلب و فاسد می دانند و آیا مردم وضع فعلی جامعه را فقط نتیجه اصلاحات می دانند یا اصولگراها را نیز سهیم می دانند؟
7. اصولگرایان در حوزه گفتمانی برای قشر متوسط جامعه ارمغان خاصی تا بحال نداشته و یا هنوز ارائه نکرده است، قشری که اکثریت رای جامعه را تشکیل می دهد و زمینه ساز جریانات و موج های اصلی در جامعه است.
برخلاف برخی اظهارنظرات به عقیده بنده اصولگرایان شخص مناسب برای لیدری دارند و مسئله الان که مانع از وحدت می شوند در وهله اول اختلافات بنیادین در بین برخی نگاه هاست و دیگری سهم خواهی های احزاب! این مسائل یک کاسه شدن اصولگرایان را به تعویق می اندازد و همین باعث عقب ماندن از کورس انتخابات می شود و انتخاب های ناباورانه ای چون 84 و 92 را رقم می زند، مرور این دو انتخابات به خوبی گویای مسائل و اختلافات دو دوره مذکور است و ماحصل آن نیز به وضوح مشخص است.
* دبیر سیاسی اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان مستقل
