به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ مجتبی احمدی در سومین دوره نشست کوثرانه اتحادیه های انجمن های اسلامی دانشجویان مستقل در سخنرانی با با محوریت نقش زن در جامعه اسلامی ضمن اشاره به تاریخ ایران و نقش مردسالاری در جامعه ایرانی گفت: درباره در تاریخ پر التهاب ایران به عنوان یکی از جامعه های مرد سالار یکی از نیرو های مهم اجتماعی زنان بودند، هرچند که زنان ما نمی توانستند در حوادث مهم تاریخی از جمله جنبش مشروطه، نهضت تنباکو حضور فعال داشته باشند اما به تدریج با ورود اندیشه های نوع چپ به ایران و اندیشه های سوسیالیستی و کمونیستی فعالیت زنان آغاز و در ادامه بانوان مذهبی نیز به تدریج وارد فعالیت اجتماعی شدند.
او گفت: از مهمترین دستاورد های انقلاب حضور موثر بانوان در فعالیت های اجتماعی و ورود به عرصه ی اجتماعی است، از جمله خانم دباغ به عنوان شخصیت مبارز که توانست انگاره های ساخته شده در مورد زنان را بشکند.
احمدی همچنین ادامه داد: خانوم منیژه گرجی شاگرد آیت الله طالقانی تنها خانومی است که با رای مستقیم مردم در مجلس خبرگان که تمامی آنها به جز ایشان مرد هستند، وارد شد و از مخالفین بحث رجل سیاسیت که در آن مجلس یکی از نمایندگان گفته بود که در مجلسی که گناه باشد نباید حاضر شد و در مجلسی که زن باشد آن مجلس، مجلس گناه است و بحث ما بحث انگاره های اجتماعیست که از جمله ی آن این بود که معتقد بودند حضور زنان باعث گناه است.
وی با اشاره به نقش تربیتی زن در جامعه اظهار داشت: زن پرودگار جامعه است امکان ندارد ما جامعه را بدون زن بسازیم و ماهیت هستی زنانه است، امکان ندارد جامعه را بدون حضور زنان به سرانجام برسانیم. امروزه نظام سرمایه داری بر روی جلوه گری خانم ها تمرکز دارد و یکی از انگاره هایی که در نظام سرمایه داری ساخته شده و ربطی به دین و حکومت دینی ندارد این است که زن موجودیست برای جلوه گر و اصلا اینستاگرام برای زنان ساخته شده و به طرق مختلف به جلوه گری میپردازد و تمامی هزینه ها در زمینه ی زیبایی و جلوه گری است.
او همچنین گفت: ما با پدیده ی آگاهی بشر و اینکه بشر چگونه از خودش، بشر، دنیای پیرامونش آگاه میشود؟ مهمترین مسئله مدرنیته آگاهیست، ما یک شبه وارد تاریخ نشدیم، ما در دل تاریخ قرار داریم مسئله آگاهی در تاریخ ساخته می شود و امکان ندارد بدون دانستن تاریخ به آگاهی دست پیدا کنیم.
مجتبی احمدی تأکید کرد: از جمله انگاره هایی که در گذشته وجود داشت این بود که مردم برای طواف خانه ی کعبه برهنه طواف می کردند انگار ساخته بودند که در لباسی که گناه میکنید خدا را عبادت نکنید و از این رو برهنه طواف می کردند و بعد از آن افرادی حضور داشتند که لباس میفروختند برای طواف و می گفتند که با لباس گناه طواف نکنید و این یک انگاره بود یعنی ما با دین تحریف شده ای روبرو بودیم که در آن نماز و روزه و خودشان را فرزندان ابراهیم می دانستند و بت هارا فقط برای تقرب به خدا می پرستیدند و خدا با این انگاره ها مخالف بود، انگاره ای که راجع به زن می گفتند که زنان در جنگ کارایی ندارند و اینها بر سر راه ما در تاریخ مزاحمند و زنان را زنده به گور میکردند و خداوند زنان را به مرحله ای رساند که زنان رهبری جامعه را به دست بگیرند و قیام حضرت زهرا رهبری جامعه در آن مقطع بود و ما برای شناخت انگاره ها اولین مسئله این است که تاریخ را بدانیم تا علت وجود این انگاره ها را بدانیم و تمامی مسائل ما تاریخی است و نا باید بدانیم در تاریخ معرفت دینی درباره زنان چه گفتند و چه کسایی گفتند.
یک مسئله کاملا مردانه است، تفسیرهایی که از زنان شده است که شما جایگاهتان چیست؟
اگر تاریخ معرفت اجتماعی در باب زنان و معرفت دینی در باب زنان را خودتان وارد نشود برایتان این تاریخ و معرفت را میسازند. علاوه بر تاریخ که به عنوان مسئله طولی در عرض زمان شکل گرفته، یک مسئله عرضی در حیات بشر داریم که آن مسئله جامعه است. الان همه با همیم.
وی افزود: درست است که هنوز از دل تاریخ عبور کردیم اما الان رسیدیم و در کنار یکدیگریم و میگویند آنچه که آگاهی ما را شکل میدهد جامعه است. ما در جامعه بزرگ میشویم. از بچگی در بستر جامعهایم و توجه میکنیم که دیگران چه میگویند؟ گاهی هم مارپیچ سکوت شکل میگیرد و هیچ کس چیزی نمیگوید و آن انگارهی غالب، غالب میشود.
احمدی ضمن اشاره به جامعه گفت: مسئلهی دوم، جامعه است . جامعه همواره یکسری ساختارهای آگاهی ساز دارد. در جوامع مدرن یکی از این ساختارها رسانه است، دیگری نظام آموزش و پرورش است. من و شما کلیشههای ذهنیمان با کتابهای درسی شکل میگیرد و ما را به یک استانداردی میرسانند که همه شبیه هم فکر میکنیم . به ما میگویند در مورد تاریخ اینگونه فکر کنید، در مورد فلان چیز اینگونه فکر کنید و ...
او همچنین گفت: مسئله سوم در جوامع مدرن ایدئولوژی است. ایدئولوژی بسیار مهم است. قرن بیست قرن ایدئولوژی بود و ما هنوز ادامهی قرن بیست هستیم. ایدئولوژی میگوید "باید" و "نباید". این باید و نباید از کجا آمده است؟ در سازمان مجاهدین خلق. آن جایی که به صورت متعارف به آن میگویند منافقین. من چون میخواهم به صورت این قضیه را به مسئله محور فهم کنیم، میگویم سازمان مجاهدین خلق. در سازمان مجاهدین خلق زن باید مثل مرد مبارزه کند و وقتی که بین دو مبارز زن و مرد کشش عاطفی به وجود میآید میگویند سازمان جای عشق و عاشقی نیست. این کشش عاطفی برای سازمان مجاهدین خلق به عنوان یک مسئلهای بود که جلوی مبارزه را میگیرد. کار به جایی رسید که در سازمان فرزندان را از مادران جدا کردند و به اردوگاههایی مانند فرانسه بردند تا علقهی مادری جلوی مبارزه زنان را نگیرد. چون ایدئولوژی میگوید باید مبارزه کرد. کار به جایی رسید که دست به تغییرات فیزیولوژیک زدند و حتی رحم زنان را درآوردند که کلا صورت مسئله را پاک کنند.
احمدی درباره سرمایه داری و نظام سرمایه داری اظهار داشت: سرمایه داری نیز یک ایدئولوژی است، سرمایه داری یک باید و یک نباید دارد، هستهی اصلی سرمایه داری مصرف است. رگ حیاتی سرمایه داری مصرف است. زن به واسطه روحیات زنانهاش که نوشوندگی، دکوراسیون و جلوه گری را دوست دارد با مصرف کالاها میتواند انجام دهد. از مصرف لوازم آرایشی ، پوشاک، لوازم منزل، مصرف ماشین و مصرف تطاهری. ما سه نوع مصرف داریم. مصرف واقعی مصرف تظاهری و مصرف تمایزی. و کسانی که چیزی برای مصرف ندارند برای عقب نیفتادن از قافله بدنشان را در این مصرف تظاهری خرج کنند. دختر و پسر هم ندارد. پسرهایی هم هستند که به دنبال این هستند که بدن خود را نشان دهند. و اینکه میگویم اینستاگرام پدیده ای است برای تکامل سرمایه داری، که میگوید خودت را نشان بده تا بازارت زیاد شود.اگر چیزی نداری بدنت را در این سرما یه داری بیاور . ایدئولوژی یعنی این. یعنی باید مصرف کنی. مقولهی انگاره اینگونه ساخته میشود و انگیزه ای که اکنون وجود دارد این است که زن باید خودش را نشان دهد، دائم مصرف کند و دائم تظاهر کند چون زن نیز به جلوه گری، دیده شدن و محبت دارد. مصرف تمایزی یعنی لاکچری بازی. ماهیت آگاهی ماهیت انتقادیست و ما بدون تفکر انتقادی نمی توانیم بشر را از امیال و احساساتش آزاد کنیم و ما باید نسبت به تمامی مسائل نگاهی انتقادی باشد. ما امروزه نه خودآگاهی داریم و نه دگرآگاهی و از این رو نمیتوانیم در زندگی مشترک روابط خوبی در خانواده داشته باشیم.
