به گزارش خبرنگار زنان «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ بیست و دومین شماره از نشریه صدا که خود به صورت تخصصی به حوزه زنان می پردازد و خود را «صدای دختران امیرکبیر» می نامد، منتشر شد. در این نشریه که به همت انجمن اسلامی دانشجویان(دفتر تحکیم وحدت) منتشر می شود، به گزارش هایی با عنوان «بازی رسانه در زمین خانواده» با بررسی جریانات رسانه ای پیرامون چند همسری، «ستم های اتو کشیده»، «من هم شاغلم» و «لایحه ای به نام خشونت» پرداخته شده است.
در گزارشی با عنوان «ستم های اتو کشیده» به بررسی مشکلات زنان در جامعه سرمایه داری پرداخته شده است، جامعه ای که هر چند ستم هایش با عنوان خشونت مطرح نمی شود اما رفتارهایش جز ستم به زنان چیز دیگری نیست.
متن کامل این گزارش به این شرح است:
همیشه صحبت از ظلم تاریخی و خشونت علیه زنان ما را یاد صورت کبود و چشم گریان زنی می اندازد که مورد ضرب و شتم یکی از مردان خانواده اش قرار گرفته است. واژه های ظلم و خشونت علیه زنان، کمتر ما را یاد زنان زیبارو و خوش لباس و البته کم لباسی می اندازد که به صدها دوربین روبه رویشان، که از قضا در دستان مردان قرار دارد، لبخند می زنند و جلوه گری می کنند. این واژه ها کمتر ما را یاد زنی می اندازد که برای فروش بیشتر محصولات یک شرکت تجاری، فرصت تماشای بدنش را در اختیار خریداران قرار می دهد. توجه صرف به خشونت های ظاهری باعث بی توجهی به نوع دیگری از ظلم و خشونت علیه زنان شده است که اصطلاحا طلسم های مدرن یا پنهان نامیده می شوند، و متاسفانه آسیبی بیش از صورت کبود و چشم گریان برای زنان دارند. در ادامه کمی بیشتر با کم و کیف این ظلم های پنهان آشنا شویم. با ظهور و بروز سرمایه داری که سرریز شده از غرب به جهان است، ابزارهای زیادی جهت خدمت به آن به کار گرفته شد و چه بسیار چیزهایی که تبدیل به ابزار شد برای به کار گیری در جهت خدمت رسانی به نفع سرمایه داری.
متاسفانه یکی از آن ها انسان بود، به خصوص جنس زن، جریان سرمایه داری با سواستفاده از برخی ویژگی های فطری زنان، آن ها را تبدیل به مصرف کنندگانی برای کالا و خدمات خود کرده و با سرازیر کردن انواع مدها و تنوعات پوششی و آرایشی به سمت زن و به موازاتش تلاش های رسانه ای برای ارزش سازی نسبت به مد و تجمل و ظواهر، رفته رفته تصویر زن ارزشمند در اذهان عمومی را تبدیل به زنی کرد که تمام دغدغه اش ست بودن رنگ لاک و کیفش، خرید ست لوازم آرایشی، انجام هرروزه ی عمل های زیبایی و ... بود و طبیعتا کمتر می رسید زمانی هم برای اندیشیدن و خواندن و اثرگذاری اجتماعی اختصاص دهد. دسته دوم از آنجا شروع شد که این خودآرایی ها منحصر به خانواده و حریم شخصی دانسته نشد و زنان را در سطح جامعه تبدیل به رقیبانی کرد که برای هر چه زیباتر و مجلل ساختن خود می کوشند و در تلاش اند در این مسابقه ی تجمل و مصرف مدال طلا بگیرند. آنجاست که دیگر تبدیل به ابزار جنسی برای نگاه مردان شدن شرم آور تلقی نمی گردد. آیا می توان از زنان این جامعه انتظار داشت در کنار هم و با تعاون با یکدیگر برای ساخت جامعه می اطراف، شناخت خود حقیقی و آشنایی نسبت به حقوق شان تلاش کنند؟ به راستی چه ظلم و ستمی بالاتر از این ها در حق زنان وجود دارد؟
این ظلم و ستم های نشئت گرفته از فرهنگ غرب منجر به برداشت و نگاه غلط نسبت به جنس زن شد و راه را برای سواستفاده می سواستفاده گران بازتر کرد. تا آنجا که عده ایبه اسم حمایت و آزادی زنان، برای برهنه تر شدن زنان و از بین بردن حدود و مرز بین دو جنس زن و مرد به تکاپو افتادند. تلاش هایی که منجر شد به آزادی مردان برای تمتع از ژن و نه آزادی زنان! و منجر شد به ستمی دیگر در حق زنان، چرا که در چنین فضایی زن زندگی می کند، آرایش و خودآرایی می کند برای مردان و برای التذاذ مردان، و این یکی از نشانه های مردسالاری در فرهنگ غرب است که متاسفانه در حال رسوخ به جامعه ی ما نیز هست. نهایت تاسف آنجاست که عده ای در داخل کشور به فرایند نفوذ این فرهنگ به کشورمان و دچار شدن زنان ایرانی به عاقبت زنان غربی سرعت می بخشند و رسیدن به آن را آمال و آرزوی خود می پندارند در حالی که بعضی زنان غربی که این راه را تا پایان رفته اند این فرهنگ و این نگاه شی انگارانه را منزجر کننده می دانند. به راستی غرب باید پاسخگو باشد، پاسخگوی تمامی زنان چه آنهایی که در دل اروپا با در دست گرفتن پلاکارد «من کالا نیستم» اعتراضشان به این فرهنگ و نگاه غلط به جنس زن را به نمایش می کشند چه زنانی که در دیگر نقاط جهان رفته رفته گرفتار این فرهنگ مردسالار می گردند و به اسم استحقاق حق و آزادی قربانی می شوند.
برای دانلود نشریه «صدا» اینجا کلیک کنید
