به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ سقوط بوئینگ 737 اوکراینی سئوالات و ابهامات متعددی در ذهن جامعه ایجاد کرده بود، سئوالاتی با زمینه بغض از دست دادن جوانان نخبه دانشجوی کشورمان، سئوالات بی جوابی که بالاخره با اطلاعیه ستاد کل نیروهای مسلح به جواب رسیدند اما چه جوابی؟
در حالی ستاد کل نیروهای مسلح عامل این حادثه را اشتباه غیرعمد انسانی خوانده و ضمن آن عذرخواهی هم کرده است اما 3 نقد اساسی و جدی به ستاد کل نیروهای مسلح و نیروهای نظامی وارد است:
1. پنهان کاری 72 ساعته عامل اصلی سقوط هواپیما اوکراینی، سرگشتگی اذهان عمومی و ابهامات و اتهامات حاصل از آن بهیچ وجه قابل قبول نیست، این پنهان کاری در صورتیست که نه تنها واقعیت به مردم گفته نشده بلکه ضمن داشتن رسانه ها و خبرگزاری های متعدد بجای اینکه حداقل سکوت کنند، به اصرار بر یک خط خبری غلط داشتند که این خود گناه دیگریست، علی ای حال باید با عاملین این حادثه از شلیک کننده تا فرمانده اصلی به شدت برخورد کرده تا درس عبرتی برای دیگران باشد.
2. با توجه به حمله موشکی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در ساعت ابتدایی همان روز و احتمال حملات موشکی متقابل آمریکایی ها و در کل حاکم بودن جو نظامی بر فضای آسمان ایران چرا نیروهای مسلح هر گونه پرواز بر فراز آسمان ایران را تا آرام شدن مسیرهای هوایی لغو نکردند؟ این اتفاق هم منطقی و هم عقلانی بود زیرا با توجه به شرایط جنگی نیروهای مسلح جهت حفظ جان مردم و کنترل بر آسمان کشور حق داشتند تمرکز خود را بالا برده و پرواز های دیگر را تا آرام شدن شرایط ملغی کنند که در اوج تعجب چنین اتفاقی روی نداد.
3. این دست اتفاقات هم در داخل کشور و هم در خارج از کشور نمونه هایی داشته است؛ عباس بابایی، نابغه پرواز نظامی، با اف-5 بلند شده و پدافند مرزی عراق را که همه عملیات های هوایی ایران را زمین گیر کرده بود را میزند و بر میگردد اما در راه برگشت توسط پدافند خودی مورد اصابت قرار می گیرد! هاشمی رفسنجانی نیز در خاطره ۱۸ مرداد ۱۳۶۶ خود در اینباره اشاره می کند: «ظهر دکتر روحانی به دفترم آمد. ناهار را با هم خوردیم.در خصوص شهادت سرلشکر بابائی گفت. گویا در برگشت از مأموریت، هدف گلوله توپ ۲۳ در شمال سردشت قرار گرفته است».
موارد دیگری در همین زمینه و به همین سیاق بوده که فرماندهان بزرگی را از ما گرفته است اما در این دست موارد اغلب ردپای ستون پنجمی ها و نفوذی های ملعون نمایان است، که البته این مهم خود هشدار بزرگ تری برای مواظبت بیش تر است.
این نمونه بزرگ و غم انگیز باید عبرتی برای همیشه تاریخ نیروهای نظامی می شد، آسیب و هزینه ای بزرگ که تبعات و غم سنگینی بجا گذاشته و می گذارد و انتظار می رفت دیگر چنین اتفاقاتی تکرار نشود.
