از همان زمانی که اعلام شد برنامه های سینمایی تلویزیون در ایام جشنواره فیلم فجر (برنامه هفت از شبکه سه و نقد سینما از شبکه پنج) پخش زنده نخواهند داشت میشد حدس زد که از تاثیرگزاری این برنامه ها تا حد قابل توجهی کم خواهد شد. اما اتفاقی که در عمل افتاد و بعد از ده شب می توان راجع به آن صحبت کرد خنثی بودن و باری به هر جهت بودن این دو برنامه بود که بی هیچ بازخوردی و صرفا جهت رفع تکلیف پخش شدند!
عدم حضور چهره های سرشناس و عوامل کلیدی فیلم های جشنواره مهمترین نقطه ضعف این دو برنامه تلویزیونی بود که برایشان مخاطب هیچ اهمیتی نداشت و صرفا به دنبال پر کردن آنتن بودند. عدم پخش آیتم های تحلیلی که نمونه های آن را در دوره های گذشته برنامه هفت دیده بودیم مشکل دیگری بود که دو سالی ست جایش را به فضای استندآپ کمدی خندوانه داده است! این دو نکته بدیهی ترین انتظاری بود که از طرف عوامل این دو برنامه نادیده گرفته شد و مساله دردناک بی توجهی سازندگان به بازخورد محصول تولیدی شان بود. انگار نه انگار که برند "هفت" در سالهای گذشته (فارغ از قضاوت راجع به کیفیت هر دوره از برنامه) چقدر در اضافه کردن سینما به سبد خانواده ها موثر بود و با استفاده از این فرصت ده روزه سینما را به خانه های مردم میبرد اما این شب ها حتی اهالی سینما هم نگاهی به این دو برنامه سینمایی نداشتند و ترجیح دادند اخبار و حواشی جشنواره را از کانال های فضای مجازی و برنامه های اینترنتی دنبال کنند و این مساله برای هر کسی که این روزها در پردیس ملت بود کاملا ملموس است.
به نظر می رسد نبود رقابت و فضای انحصاری این دو برنامه چنان آرامش خاطری به سازندگان آنها داده که همچون بسیاری از تولیدات سینمایی سود را در تولید می بینند و نه در فروش! تکلیف اینها که روشن است اما کاش مدیران آنها یک تجدیدنظر اساسی در تصمیم خود برای ادامه این روند داشته باشند و لااقل دلشان برای برنامه ای که فریدون جیرانی و محمود گبرلو و بهروز افخمی آن را به یک برند معتبر تلویزیونی تبدیل کرده بودند، بسوزد و از عوامل این برنامه گزارش کار بخواهند و خودشان هم تاثیر این دو برنامه را در ایام جشنواره رصد کنند و نشست های مطبوعاتی بعد از نمایش فیلم ها و اجرای متفاوت فرزاد حسنی (که همچنان جایش در برنامه هفت خالی ست) را در مقایسه با سه مجری دیگر ببینند و بعدش کلاه خود را قاضی کنند تا فقط ما کاسه داغ تر از آش نباشیم!ش را به فضای استندآپ کمدی خندوانه داده است! این دو نکته بدیهی ترین انتظاری بود که از طرف عوامل این دو برنامه نادیده گرفته شد و مساله دردناک بی توجهی سازندگان به بازخورد محصول تولیدی شان بود. انگار نه انگار که برند "هفت" در سالهای گذشته (فارغ از قضاوت راجع به کیفیت هر دوره از برنامه) چقدر در اضافه کردن سینما به سبد خانواده ها موثر بود و با استفاده از این فرصت ده روزه سینما را به خانه های مردم میبرد اما این شب ها حتی اهالی سینما هم نگاهی به این دو برنامه سینمایی نداشتند و ترجیح دادند اخبار و حواشی جشنواره را از کانال های فضای مجازی و برنامه های اینترنتی دنبال کنند و این مساله برای هر کسی که این روزها در پردیس ملت بود کاملا ملموس است.
به نظر می رسد نبود رقابت و فضای انحصاری این دو برنامه چنان آرامش خاطری به سازندگان آنها داده که همچون بسیاری از تولیدات سینمایی سود را در تولید می بینند و نه در فروش! تکلیف اینها که روشن است اما کاش مدیران آنها یک تجدیدنظر اساسی در تصمیم خود برای ادامه این روند داشته باشند و لااقل دلشان برای برنامه ای که فریدون جیرانی و محمود گبرلو و بهروز افخمی آن را به یک برند معتبر تلویزیونی تبدیل کرده بودند، بسوزد و از عوامل این برنامه گزارش کار بخواهند و خودشان هم تاثیر این دو برنامه را در ایام جشنواره رصد کنند و نشست های مطبوعاتی بعد از نمایش فیلم ها و اجرای متفاوت فرزاد حسنی (که همچنان جایش در برنامه هفت خالی ست) را در مقایسه با سه مجری دیگر ببینند و بعدش کلاه خود را قاضی کنند تا فقط ما کاسه داغ تر از آش نباشیم!
