به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ خرس های قطبی در یخ های قطب شمال پرسه می زنند و در آب های ساحلی آن منطقه شنا می کنند. آنها شناگران بسیار قَدَری هستند و از پنجه های بزرگ جلوی خود برای پارو زدن استفاده می کنند.
هنگامی که در هوای سرد، یخ سطح اقیانوس را می پوشاند بسیاری از خرس های قطبی به جز ماده های باردار، برای شکار می روند. هرچند که احتمالاً بیشتر این فواصل را با شناور شدن روی صفحات یخ طی می کنند.
سازگاری های قطب شمال
خرس های قطبی در یکی از سردترین اقلیم های کره زمین زندگی می کنند و بدن آنها برای در امان ماندن از سرما با یک لایه ضخیم از خز پوشانده شده است، و حتی لایه ای چربی که بسیار گرم کننده است. خز حتی در پایین پنجه های آنها رشد می کند، که آنها را از سرما محافظت می کند. این پوشش سفید خرس، استتار در برف و یخ اطراف را برایش ساده تر می کند. اما خرس های قطبی زیر پوستشان پوست سیاهی دارند که بهتر است در زیر اشعه های خورشید گرم شوند.
شکار
این شکارچیان قدرتمند معمولاً فُک شکار می کنند. در جستجوی این معدن غذا، آنها مکررا مناطق خود راجابجا کرده و یخ را می شکنند، جایی که ممکن است فُک ها برای تنفس هوا روی یخ ها ظاهر شوند. اگر فرصتی پیش بیاید، خرس های قطبی لاشه هایی مانند نهنگ های مرده را نیز مصرف می کنند.خرس قطبی ممکن است با شناکردن در زیر یخ ها نیز شکار کند. اما تغییرات اقلیمی و محیط زیستی شکار را برای خرس قطبی دشوارتر می کند، یخ ها از گذشته سریعتر آب می شوند. بدون یخ ها خرس قطبی باید به دنبال غذای دیگری بگردد. این غول های قطب شمال ارباب محیط خود هستند و دشمن طبیعی ندارند.
پرورش و رفتار
در پاییز خرس های قطبی باردار در زمین و برف گودال ایجاد می کنند، جایی که بتوانند در طول زمستان در آن به سر ببرند. آنها معمولا یک تا سه بچه به دنیا می آورند. در بهار مادر از لانه اش بیرون می آید و توله هایش نیز به دنبال مادر روان می شوند. توله های جوان حدود ۲۸ ماه با مادران خود زندگی می کنند تا مهارت های زنده ماندن در قطب شمال را بیاموزند. آنها همچنین می آموزند که چگونه شکار کنند. ماده ها به طرز پرخاشگرانه ای از جوان خود محافظت می کنند، خرس های ماده از همسران خود هیچ کمکی دریافت نمی کنند. در حقیقت، خرس های قطبی نر حتی ممکن است جوانهای گونه ی خود را از بین ببرند.
خرس های قطبی جذاب و جالب هستند، اما شکارچیان قدرتمندی هستند که به طور معمول از انسان نمی ترسند و این باعث خطرناک شدن آنها می شود. در نزدیکی سکونتگاههای انسانی، آنها اغلب بوی زباله را حس کرده و این نزدیک شدن او به انسان، ممکن است خطرآفرین باشد.
ایالات متحده، کانادا، دانمارک، نروژ و روسیه در سال ۱۹۷۳ جهت حمایت از خرس های قطبی توافق نامه ای را امضا کردند.
