به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» محمدحسین رحیمی// بزرگترین امتیاز آیدا پناهنده در فیلمسازی، دست و پا نزدن برای شبیه شدن به مختصات سینمای رایج وایستادگی بردلبستگی های شخصی در داستان و اجراست که او را صاحب فردیت و هویت در فیلمسازی می کند و این دستاورد در سینمایی که فیلمسازانش عموما فردیت خود را پشت تقلید از دیگران پنهان می کنند، شایسته ستایش است. حالا می توان گفت که فیلم های پناهنده، مولفه های ثابتی دارد که در نهایت منجربه خلق یک اتمسفرو«مود» ویژه در این فیلم ها می شود.
فیلم های او پر از خرده ایده هایی است که درام مرکزی را شیرین ترودلپذیرتر می کنند. شعبده بازی های جادووار ونزدیک به «کرامت» کاراکترتیتی، یا سکانس معرفی هوتن شکیبا و آن مهمانی عجیب، با شغل و حرفه کاراکتر دانشمند که به حل معادله های بزرگ فیزیک کوانتوم مشغول است، دو نمونه از این ایده ها در «تی تی» است.
از سوی دیگر پناهنده از ورود به ساحت «ملودرام» نمی ترسد، و بی واهمه از برچسب های مرسومی که ملودرام و احساسات گرایی را مذموم می دانند، به سمت این گونه ی محبوب اما مهجور می رود.
نریشن پایانی «اسرافیل» یا سکانس ورود تی تی به خانه مرد دانشمند، دلبستگی پناهنده به ملودرام را به خوبی نشان می دهند و حس و حال این سکانس ها هم به خوبی پرداخته شده است. سومین مولفه فیلم های آیدا پناهنده، تکیه مناسب و به اندازه بربافت بومی زادگاه اوست، و جغرافیای شمال کشور در فیلمهایش خود به شخصیت تبدیل می شوند و داستان را به پیش می راننده تیتی، اگرچه ضعف های ریزودرشتی دارد، اما حتما کامل ترین فیلم پناهنده است. این کمال بیش از هر چیز مدیون انسجام و تناسب فرم و تم فیلم، در کنار چند بازی خوب و قابل توجه و البته شخصیت پردازی های هوشمندانه است.
کاراکتر تی تی علاوه بر بازی شاکردوست، به دلیل پرداخت درست در فیلمنامه به شخصیتی همدلی برانگیز و جذاب تبدیل شده و بیراه نیست اگر بگوییم در - جشنواره کم شخصیت امسال، یکی از شخصیت های به یاد ماندنی است.
زنی ساده و کاملا «معمولی» که رفته رفته در دل داستان نشان می دهد که اتفاق معمولی نیست و اوست که می تواند آن دانشمند سرد خشک را به جایی برساند که به جای نجات جهان از بلعیده شدن به دست سیاه چاله، در ماشین بنشیند و از فرمول هایی که امیرساسان گروگرفته چشم پوشی کند و برود تا شاید آن نوزاد بی پناه را، و شاید خودتیتی را نجات دهد.
