به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از سینما دیلی، براساس یادداشتی از حسین لامعی می خوانید:
پژمان جمشیدی در فیلم (علفزار): در تاریخ سینمای ایران، از انگشتانِ یک دست کمتر بوده‌اند افرادی که در رشته‌های غیرِ سینمایی، سرشناس و موفّق بوده باشند و پس از ورود به سینما و عرصه‌ی بازیگری، به موفقیتِ چشم‌گیری برسند. پژمان جمشیدی، از این انگشت‌شمار افراد است. فردی که در فوتبال، تا سطح اولش (تیم ملی) رفت و بدین‌سبب، در ابتدای ورودش به عرصه‌ی بازیگری، کسی جدّی‌اش نگرفت و حتی، عده‌ای عظیم، به تمسخرش برآمدند... حال اما او، امروز به جایی رسیده است که همان‌ها، تشویقش می‌کنند... دلیل، روشن است... پژمان جمشیدی، واقعا بازیگر خوبی‌ست. به همین سادگی! بازیگرِ بااستعدادی‌ست که آشکارا، برای نقش‌هایش، زحمت میکشد و حتی جان می‌کَند... در این جشنواره، تا بدین‌جا، بازیِ چندبُعدی و پیچیده‌ی پژمان جمشیدی در «علفزار» -که هیچ رگه‌ی کمدی و طنز در آن نیست- قطعا از بهترین‌‌ها بوده است و از: کاندیداهای اصلی سیمرغ...
امین حیایی در فیلم (برفِ آخر): این، همان امین حیایی‌ست که سال‌ها منتظرش بودیم... همان حیاییِ دوران اوج... بازیگری که قطعا، بازیگر مهم و باپتانسیلی‌ست، و ایضاً؛ بازیگری باهوش و جذاب و دلنشین... در جشنواره‌ی امسال، حیایی در فیلمِ تحسین‌برانگیز «برفِ آخر»، شخصیتی را به‌تمامیّت شکل داد که از سخت‌ترین شمایلِ کارنامه‌اش بود... شمایلی که نمودارش، توسط حیایی، با ریزه‌کاری‌هایی به ترسیم رسید که نمونه‌اش را در این سینما، کمتر دیده‌اید... چه در نگاه، چه در کلام، و چه در سکوت‌های عمیقِ ممتدش؛ و چه در بالانس این سه با هم...
سارا بهرامی در فیلم (علفزار): با اینکه هنوز ابتدای جشنواره‌ایم؛ اما پیشبینی می‌کنم که کمتر بازی‌ای در این جشنواره، به‌اندازه‌ی بازی سارا بهرامی در «علفزار»، روی مخاطب اثر بگذارد... بازی در نقش زنی شوهردار، که مورد تجاوزِ گروهی قرار می‌گیرد؛ و برخلافِ جمعی از زنانِ قربانیِ این فیلم که از ترسِ آبرویشان سکوت کرده‌اند؛ او سکوت نمی‌کند و فریاد میکشد و صحنه را بهم میریزد... سارا بهرامی در این فیلم، همچون تمام این سال‌ها، نشان داد که از تجربه‌ی بازی در نقش‌های دور و پیچیده، هراسی ندارد و اساساً، مشتاق تجربیاتِ دیگرگون است... نقش بهرامی در «علفزار»، حتی نسبت به نقشش «دارکوب»، نقش دشوارتری‌ست و بهرامی، با از میان برداشتن مرزهای مابینِ بازیِ درونی و بیرونی، موجودیّتِ این نقشِ تکان‌دهنده را، درست و اندازه به فعلیّت می‌رساند... جهشی بلند، در کارنامه‌ی بهرامی.
