به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»، «مدتی از پخش برنامه جهانآرا با موضوع زنان میگذرد. روزی که برای شرکت در این برنامه دعوت شدم، اعلام کردم در شرایط حاضر در موضوع زنان قائل به مناظره نیستم و بحث کارشناسی را ارجح میدانم. علت هم روشن بود؛ هیاهوی سیاسی، سم مهلکی برای پیشبرد و حل مسائل زنان در کشور است و نباید در هیچ فضایی و به هیچ عنوان، موضوع زنان را وارد سیاستزدگی کرد. ما حق داریم عملکرد جریانهای مختلف را در موضوع زنان به نقد و بررسی بگذاریم و اتفاقاً این انتقادات در بهبود عملکردها مثمرثمر است اما بدون رویکرد سیاستزده.
با این وجود، آنچه مرا به نوشتن این متن کوتاه واداشت، کنشهای یک هفته اخیر خانمها شجاعی ، مولاوردی و ابتکار بود. معاونین سابق و اسبق امور زنان در دولتهای اعتدال و اصلاحات، قبل از هر چیز باید خود را مسؤول عملکرد خود بدانند. زمانیکه خانم مولاوردی سکاندار معاونت امور زنان ریاست جمهوری بود، من مدیرمسؤول پایگاه تحلیلی- خبری مهرخانه (پایگاه تخصصی زنان و خانواده) بودم و اتفاقاً موضوع مربوط به نشستی که در آن استفاده از مفهوم کارگر جنسی به جای روسپیگری مطرح و گفتمان سازی شد را برای نخستینبار در این پایگاه خبری انتشار دادیم و محل چالش این نشست را پررنگ کردیم. پس از آن هم با مواجهه کارشناسی، سعی کردیم رویکرد این معاونت را به بررسی بگذاریم. اگرچه این رویکرد مخدوش، صرفاً در این نشست خود را نشان نداده بود و بارها در طی حضور خانم مولاوردی در سمت معاون امور زنان آقای روحانی، شاهد این دست مثالها بودیم. اما آنچه بیش از همه در عملکرد زمان حضور خانم مولاوردی در سمت معاون امور زنان محل تأمل است نه صرفاً برگزاری این نشست یا موضع ضعف ایشان در مقابل افرادی نظیر کلادیا روت؛ نایبرئیس مجلس آلمان یا اشارات کوتاه به عقیمسازی زنان کارتنخواب و در ادامه پسگرفتن حرف و انکار آن یا قراردادن مطلبی پرچالش در روز خانواده در کانال تلگرامی و حذف فوریاش بدون عذرخواهی شفاف یا اظهارنظر ایشان در روز معارفهشان درباره معایب مرخصی زایمان زنان یا ارتباط با افرادی که مشخص شد جاسوسان حرفهای بودند یا تخلف قضایی نسبت به انعقاد تفاهمنامه با صندوق جمعیت ملل متحد که در نهمین دوره مجلس شورای اسلامی با تلاش مرحومه دکتر رهبر محرز شد یا نگهداشتن چندین ساله لایحه حفظ کرامت و تأمین امنیت زنان در برابر خشونت به بهانههای واهی نظیر ایجاد مرجع ملی مقابله با خشونت علیه زنان یا...، بلکه رویکرد غالب فعالیتهای این معاونت در زمان حضور ایشان در معاونت امور زنان است؛ رویکرد مبتنی بر برابری جنسیتی، وادادگی کامل نسبت به غرب، مواجهه منفعلانه و غیرانتقادی نسبت به مضامین فمینیستی، بیتوجهی به فقه و ایجاد تشنج در فضای حوزه زنان، بدون داشتن خروجی مشخص و مؤثر برای جامعه زنان است. این آن چیزی است که نه تنها ایشان، بلکه کلیت جریان اصلاحطلبی به سردمداری خانمها شجاعی و مولاوردی و ابتکار بایستی نسبت به آن پاسخگو باشند.
بررسی عملکرد خانم ابتکار در موضوع بند ت ماده ۸۰ و بسیاری از تکالیفی که میبایست در سیاستهای خانواده و جمعیت دنبال میکردند نیز در حال حاضر در کمیسیون اصل ۹۰ مجلس جاری است.
جالب اینجاست که با همه این شرایط، به جای پرداختن به موضوع زنان و پاسخگویی، جریان اصلاحطلبی در اقداماتی سازمانیافته و سیاستزده، فضاسازی رسانهای و پرهیاهوی خود را کلید زده و قصد دارد بیش از این عرصه مسائل زنان را در ریل بازی سیاسی خود حرکت دهد. دود این جریان نامیمون قطعاً به چشم مسائل زنان خواهد رفت.
