جشنواره فجر چهلم به یک پختگی رسید

به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» در نهمین روز از برگزاری جشنواره فیلم فجر، هشتمین نشست آثار گنجینه، تحت عنوان «تنوع فرهنگی و زبانی در سینما» به فیلم سینمایی «جاده‌های سرد» ساخته مسعود جعفری جوزانی پرداخته‌است. این نشست با حضور اکبر نبوی(مجری) و جهانگیر الماسی (بازیگر و کارگردان) در خانه جشنواره برگزار شد.

به نقل از مرکز اطلاع رسانی روابط عمومی چهلمین جشنواره فیلم فجر، جهانگیر الماسی در ابتدای این نشست گفت: به مسئولان جشنواره از سازمان سینمایی تا وزارت ارشاد و آقای نقاش‌زاده تبریک می‌گویم. جشنواره فیلم فجر امسال به یک پختگی رسید و جایگاه خود را پیدا کرد. جشنواره دارد شناسنامه پیدا می‌کند. بحث‌های نظری که جایش خالی بوده این بار به جشنواره آمد و فستیوال، به نوعی پشتوانه علمی پیدا کرده‌ است.

اکبر نبوی درباره فیلم سینمایی «جاده‌های سرد» گفت: این اولین فیلم بلند مسعود جعفری‌جوزانی است که قابلیت‌های خاصی دارد. ساخت چنین آثاری در آن دوران طبیعی بود. «جاده‌های سرد» حداقل در چهار دهه گذشته یکی از خاص‌ترین آثار است.

جهانگیر الماسی گفت: بنیاد فارابی با جوانان آثار خوبی مانند «سربداران» را کلید زد. البته اسم بنیاد، پیش از انقلاب متفاوت بود. محمد بهشتی که مدیریت فارابی را برعهده گرفت خط تولید فارابی را مبتنی بر باورهای دینی حفظ کرد و چندین فیلم مانند «جاده‌های سرد» و «شهرموش‌ها» و بعد از مدتی «مادیان» ساخته شد. همچنین مستندهای خیلی خوبی نیز ساخته شد. مجموعه‌ای که با عنوان سینا فیلم ساخته شد هم مانند فارابی عقبه فکری داشت. یکی از تولیدات خوب از این عقبه فکری «جاده‌های سرد» بود.

الماسی درباره شخصیت مسعود جعفری اظهار کرد: او دانش‌آموخته خارج از کشور بود و با انقلاب به ایران آمد و از جنبش انقلاب مراقبت می‌کرد. یک جوان پرشور بود. روحیه عدالت‌خواهی در او موج می‌زد. خیلی‌ها که مثل مسعود جعفری‌جوزانی تحصیل‌کرده سان‌فرانسیسکو بودند نسبت به آکسفورد روحیه جمعی بیشتری داشتند. او هم از این دانشگاه بود و روحیه جمعی در او موج می‌زد.

وی ادامه داد: در سینمای امروز دنیا، شعار کم شده است. شاید در زمان ما برعکس بود اما جنبه زیباشناسانه مفاهیم را بدون آشکار بودن در ذهن مخاطب می‌کارد. از اولین فیلم‌های هوشمندانه که در این زمینه وجود دارد اولین فیلم جعفری جوزانی «جاده‌های سرد» است. این موضوع در سکانس‌های برف و چاه نشان‌داده‌ می‌شود. اتفاقی که در «درچشم باد» نیز افتاد و به نوعی نمادی در نگاه ژرف و سختی آن است.