به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» عرف، در تمام نظام های حقوقی، یکی از مهم ترین منابع حقوق است. ارزش و اهمیت عرف، زمانی هویدا می شود که در مقام رسیدگی به پرونده های قضایی، در خلال رویه قضایی به کمک دادرس می آید و حلقه اتصال و سلسله ای بین سه منبع از منابع مهم حقوق ( #عرف ، #رویه_قضایی و #قانون ) ایجاد می کند.
در نظام حقوقی ایران، منبع چهارمی به عنوان فقه نیز وجود دارد که قوانین ما به موجب اصل چهارم قانون اساسی، بر آن اساس است. فقه در موضوعاتی که قانون دچار خلأ می شود، به کمک آمده و مسائل مستحدثه را با استمساک به فتاوای معتبر، روایات، آیات و قواعد فقهی حل و فصل می کند.
موضوع دادنامه فوق، از جمله مسائلی است که در جامعه به وفور مشاهده می شود. افرادی که بدون اختیار، در موقعیتی قرار دارند که لذت زندگی را از آن ها سلب کرده و بعضا مورد تمسخر یا آزار و اذیت قرار می گیرند.
آزادی اراده اشخاص در جمع با قوانین موجود و منابع فوق الذکر، ایجاب می کند خواسته این افراد محترم شمرده شده و رویه قضایی، بنایی را پایه ریزی نماید تا به حقوق این اشخاص، خدشه ای وارد نشود.
